Race-auto voor invaliden mikt op Britse markt

'Oh, dat kloteding', roept een collega herkennend als hij de foto van de Canta ziet. Het kloteding, Neerlands bekendste invalidenwagen, staat klaar voor een proefrit....

Gemakkelijke instap. Dat is handig voor een invalidenwagen. Motor start probleemloos en het autootje zet zich in beweging. Automatische versnelling. Het geluid als van een grasmaaier zwelt aan als de Canta vaart maakt en afsnelt op twee paaltjes aan het begin van het fietspad. Roetsj, er tussendoor. Dan neemt de bestuurder een grasveld, een lage trottoirband, een bocht van 180 graden, en hobbelige berm met molshopen, en stukje helling van het talud van de snelweg, doet een elandproef, scheurt nog wat over hobbelige trottoirs waarbij de wegligging en de vering zijn te bewonderen.

De Canta is bijna een race-auto. Ga maar na. Dick Waaijenberg is de constructeur, en die leerde het vak nog bij het Dutch National Racing Team. Met dat team reden ze eens de 36-uursrace op de Nürburgring, met een Opel Ascona. 'Halverwege braken de wielen er af, want die auto had nog nooit 36 uur geraced. We vonden op het parkeerterrein een nieuwe Ascona, staken een briefje achter de ruitenwissers en haalden de wielen er af.' Met de gejatte wielen wonnen ze de race.

Zo'n man is Waaijenberg. Weet niet van opgeven, maar alles van autotechniek. Daarom stopt hij een racestuur in zijn invalidenkar, want 'dan heb je een betere greep, en daar hebben mensen met artritis baat bij'. In sommige zelfs een Formule 1-stuur, omdat dat er uit kan worden geklikt. Makkelijk bij het instappen.

Als zestienjarige belandde Dick Waaijenberg in de racerij omdat zijn schoolvriendje coureur was. Hij werd er monteur. Toen hij, jaren later alweer, bij zijn vader in het Veenendaalse autobedrijf kwam, vond hij er niks aan. Gewone auto's. 'Allemaal dingen die door anderen zijn bedacht.'

Maar berijders van diverse invalidenwagens kwamen ook bij de Waaijenbergs om hun karretjes te laten repareren. 'Wat een troep was dat', schudt Waaijenberg het hoofd, en hij kreeg een idee: er zelf één maken. 'We zochten overal naar het hoogste karretje, want de instap is erg belangrijk.' Twintig jaar geleden vond hij de Franse Arola, maar die was 10 centimeter te breed voor de Nederlandse wetgeving. 'We zaagden hem door midden, versmalden hem en lasten hem weer in elkaar.' Maar ideaal was het niet.

In 1995 was het grote moment daar: Waaijenberg presenteerde zijn bloedeigen Canta. Ook verkrijgbaar met four wheel drive. 'De carrosserie is ontworpen door Geoff Matthews. Die maakte ook de Citroën AX en de Renault Espace. Voor ons deed hij het voor een duppie.'

De verkoop wordt vanuit Veenendaal gedaan. Ook service en onderhoud. 'Dat doen we bij de klant voor de deur. We rijden met zes onderhoudswagens rond. Als het slecht weer is, rijden we de Canta gewoon de auto in.' Voor de Canta is vrijwel elke denkbare aanpassing leverbaar. Natuurlijk de sunroof. Maar ook elektronisch bediende pedalen. Hijskraan voor de rolstoel. Naar buiten uitschuifbare stoelen.

Een half jaar geleden stapte Waaijenberg uit de directie van het bedrijf en liet het management over aan C. van Ee. Waarom? Hij zucht even. 'Het is de pest voor je creativiteit.' Hij wil weer nieuwe oplossingen bedenken, en een opvolger van de Canta.

Van Ee krijgt ook een hele uitdaging. Het bedrijf maakte vorig jaar met veertig man 350 Canta's, elk apart gemaakt op specificaties van de klant. In prijs variërend van 22 duizend gulden voor de standaard-uitvoering tot boven de 80 duizend.

Dat geheel leverde een omzet op van 20 miljoen, en een winst 'van minder dan een ton', zegt eigenaar Waaijenberg. Maar Van Ee ziet problemen opdoemen. De Nederlandse markt groeit niet meer. Groei moet uit het buitenland komen én uit nieuwe producten. Zo presenteerde Waaijenberg donderdag de Inrij-Canta, waar je met je rolstoel zo door de (met een zapper bediende) achterdeur binnenrijdt.

Maar probeer maar eens een Duitser in een Canta te krijgen. 'Die wil in een Mercedes zitten.' En probeer maar eens een Duitse zakenman zo gek te krijgen om Canta's te gaan verkopen: een vrijwel onbekend product dat er nog afstotelijker uitziet dan een Smart.

'Daarom hebben we in Engeland een verkoopmanager aangesteld', zegt hij. Engeland is speerpunt. Daar moeten binnen twee jaar zevenhonderd driewielers (elektrische rolstoelen) worden vervangen. 'Er is daar één organisatie die dat doet, Motability.' De onderhandelingen lopen nu.

Er is één markt die Van Ee in geen geval wil veroveren: die van de jongere en de yup. Vraag zou er best kunnen zijn. 'Maar stel dat het een hype zou worden in Amsterdam, omdat je het ding overal kunt parkeren en er zelfs de winkelstraat mee in mag. Dan zou de gemeente Amsterdam daar snel paal en perk aan stellen, en ze gaan weren. Dan is onze markt kapot.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden