Raak geschoten

Het covernummer I Follow Rivers bracht ze een hit en nieuw publiek, maar het Vlaamse hardrocktrio trekt het register toch liever ver open. 'Als trio speel je groot. Het moet.' Na jaren op de sudderpit, spelen ze nu voor steeds grotere zalen.

Het is de plek waar Antwerps loudest bij gelegenheid geregelde werktijden heeft. Mario neemt er dan in de ochtend rond de klok van elf plaats achter zijn Gretsch-trommels voor een alles verzengende groove. Lange Polle alias Monsieur Paul hangt zijn Rickenbacker om, al kan het tegenwoordig ook de Longhorn van Danelectro zijn, het type waar ook Rinus Gerritsen op speelt, wat hem betreft in de top 5 van 's werelds beste bassisten. Ruben - wat de andere bandleden betreft de meest sexy zanger die ze ooit hebben meegemaakt en als gelouterde sessiemuzikanten hebben ze heel wat sexy zangers meegemaakt - grist zijn rode Gretsch of een van zijn Telecasters uit de koffers. Dan gaat het los. Wel de oordoppen in, niet zozeer wegens de loeiende versterkers, het zijn vooral de bekkens die de trommelvliezen teisteren. En zo rond de klok van vieren weer naar huis, op tijd terug bij de familie.


Polle/Paul stelt het beeld snel bij ten faveure van de ware rock 'n' roll: 'Pas op, 80 procent van de tijd zijn we op tournee. Dan zijn de kantoortijden ver te zoeken.'


Muziekcentrum Trix is een reusachtige blokkendoos op een bedrijfsterrein aan de rand van Borgerhout, het verkeer op de ring van Antwerpen davert op een boogscheut afstand voorbij. In de kelder - gele markeerstrepen duiden op een eerder bestaan als parkeergarage - huurt Triggerfinger een oefenruimte. Vorig jaar verbleven de groepsleden er twee volle maanden, april en mei, op vaste tijden om de nummers van By Absence of the Sun in de vingers te krijgen, het vierde studioalbum, dat morgen verschijnt. In Los Angeles, in de Sunset Studio, waar ooit ook The Rolling Stones en Led Zeppelin verbleven, wachtte enkele weken later producer Greg Gordon met drie taperecorders, een Sony cassettedeck en trossen microfoons. Polle: 'Noem Greg gerust het vierde bandlid. Hij is onze soulmate.'


Vandaag druppelt het trio afzonderlijk van elkaar Trix binnen. Mario Goossens (42) is er het eerst. 'Ik ben altijd de vroege vogel.' Ruben Block (42) woont op vijf minuten rijden. Paul Van Bruystegem (54) sluit de rij, hij is van Lier. De ritmesectie is in pak. Block, met zijn zorgvuldige gesoigneerde baard en achterover gekamde grijze lokken toch al beeldbepalend, draagt een jasje vol veelkleurige motieven en rode schoenen.


Na het instant succes van de intieme Lykke Li-cover I Follow Rivers - opgenomen in de studio bij Giel Beelen, met Mario op kopje en glas - is By Absence of the Sun de bevestiging dat de liefde van de band bij het ver opengetrokken register ligt. Want zo begon het toch ooit, in 1998? Ze blikken terug op een loopbaan die jaren op een sudderpit stond, waarna het vuur gestaag oplaaide. Voorlopige paukenslag vorige zomer: een optreden in Hyde Park, Londen, als opwarmer voor Jagger/Richards.


De eerste vonk sprong over tussen Block en Goossens, toen ze als invalkrachten werden opgeroepen bij een optreden van Guy Swinnen, voorman van de Scabs, de 'Vlaamse Stones'. Het was de periode dat Block 'iets breders' wilde dan de rockabilly die hij tot dan had gespeeld in de Antwerpse band Sin Alley, waar zijn toenmalige vriendin de zangeres was. 'En ik wilde ook wel eens zingen, tot dan toe deed ik alleen de backing vocals.' Goossens was sessiemuzikant, hij drumde onder meer bij Noordkaap en Hooverphonic. Ze haalden Vladimir Geels erbij, destijds de bassist van Noordkaap. Ze belandden snel in het voorprogramma van de Antwerpse rootsrockers The Seatsniffers.


Goossens: 'We wisten meteen dat het een trio moest blijven. Dat was de basis. En dan waren er natuurlijk de voorbeelden. ZZ Top, Big Sugar, Barkmarket.' Block: 'De cool van de rockabilly zat er ook meteen weer in. Het heftige ook. Als wij samenspelen, kan dat niet op halve kracht. In een trio moet je ruimtes vullen. Er is meer plaats. Eenmaal daar, ga je geen stap terug meer zetten. Je speelt groot. Het moet.'


Goossens: 'Je denkt er eigenlijk niet zo over na. Je gaat niet zeggen: het moet misschien wat ruiger. Het gebeurt. Dit is onze klank. De drie elementen: gitaar, bas, drum. Het kan niet anders dan zo. Na de eerste repetitie vroeg ik al of we samen konden blijven. Ik zag het niet als sessiewerk. Ik voelde verbintenis. Dit was mijn ding.'


Block: 'Dat het geluid soms zo zwaar is, heeft te maken met de stemming van de gitaren. Ik zet soms alles een hele toon lager, het past beter bij mijn zang. De bovenste snaar gaat dan nog verder naar beneden, naar de c. En daarbij kies ik een dikke soort, 012, iets meer dan een kwart millimeter, tot 060. Maar het rare is dat het effect anders zal zijn bij andere gitaristen. De klank zit toch echt in de vingers.'


Het maatpak was er meteen en is gebleven. Block: 'Ik zag het veel bij muzikanten die me inspireerden. James Brown, Ray Charles, Porter Wagenor, Elvis in het goud. Je geeft een performance en dat pak ondersteunt je. Letterlijk ook. Je voelt dat het klopt met wat je aan het doen bent. Het is ook een goed excuus: als je ergens een waanzinnig pak kunt dragen, dan is het in de rock 'n' roll.' Van Bruystegem: 'Niet dat we rosse pruiken gaan dragen. Het is geen carnaval.' Goossens: 'We hebben het twee keer gedaan zonder de pakken. Het was verschrikkelijk.' Block: 'Na twee maten wist we: dit is geen goed idee. Het zit in je hoofd.'


Triggerfinger voelde zich destijds niet verwant met de artrock van dEUS, die aan de Schelde de toon zette. Goossens: 'Het inspireerde wel natuurlijk, dat je zag dat een Belgische band internationaal succes had. Soulwax was misschien nog wel groter. Maar we hadden en hebben er nauwelijks contact mee. Het was een ver-van-ons-bedshow.' Block: 'We horen nog steeds niet bij een scene.' Van Bruystegem: 'Te alternatief voor blues of roots en te ouderwets voor de hippe garde. Het staat misschien wat te veel op ons voorhoofd geschreven dat hokjes ons niet interesseren. Het heeft natuurlijk geholpen dat we een verleden hebben als sessiemuzikant. Ook al houd je niet van een bepaald genre, je kunt er toch iets van opsteken. We hebben gespeeld met Will Tura, met Adamo. Ik zou hun platen niet kopen, maar wat een eer, wat een inspiratie om daar mee te werken. Ongelooflijk, wat een gedrevenheid. Daar zaten we als klein mannekes naar te gapen. Wij keken elkaar aan: wow, dit is fucking Will Tura. Maar zij hadden ook respect: wow, die jonge gasten, dat vonden ze fantastisch.' Block: 'We kunnen een tamelijk breed spectrum aan. Je vindt altijd raakpunten.' Goossens: 'Ervoor gaan. Zo heb ik dat nog in geen enkele andere band meegemaakt. De ego's aan de kant en je job doen.'


Triggerfinger trok jarenlang langs kroegen, restaurants en kleine festivals. Repetities waren bij de bassist thuis. Succes bleef uit. Opnamen belandden bij platenmaatschappijen, maar die zagen er geen brood in. Na de successen van dEUS wilden ze alternative. Maar succes was er wel degelijk, wat het drietal betreft. 'Muziek spelen die je wilt, met de muzikanten die je wilt.'


Voordat hij zich bij de band voegde, had Monsieur Paul Triggerfinger twee keer gezien, nadat de vraag was gekomen of hij als producer de eerste cd wilde opnemen; ze hadden het idee dat het wel klikte met de sessiegitarist van naam. Van Bruystegem: 'Ik herinner me een kleine club in Lommel. Vijftien of twintig man, meer waren er niet. Ik viel compleet op mijn gat. Ik was met mijn vriendin van toen, de zangeres BJ Scott, bij wie ik ook in de begeleidingsband zat. Die zat de hele avond volledig overgeëxalteerd alleen maar Yeah baby, yeah! te roepen. Wat een impact! Er was meer dan dat. Het was vuur. Zo moet Led Zeppelin in een clubke hebben geklonken. Het was intens. Was het seks? Ik had nog nooit een band gezien waarin iedereen zo schrikbarend hard aan hetzelfde touwtje trok. Wacht, ik heb het woord gevonden. Voodoo. Dit was voodoo. De duivel zou likkebaardend hebben toegekeken. Ik wist: dit wil ik opnemen.'


Toen Vladimir Geels vlak voor de opnames om privéredenen zijn positie in de band opgaf, vroeg Block aan Lange Polle of hij wilde gaan bassen. Die aarzelde geen moment. Als hij op triangel had moeten spelen, had hij het ook gedaan. Block: 'Ik had John Entwistle in gedachten. Die was bij The Who eigenlijk meer sologitarist dan bassist. Er zaten veel gitaarfrequenties op zijn bas, veel mid. Dat is heel welkom als je maar met zijn drieën bent.' Van Bruystegem: 'BJ kwam kijken bij ons eerste concert. Die zei: maar Polle, je bent geen bassist. Ze voelde nattigheid. Ze voelde dat deze mannen mijn hart hadden veroverd.'


Het eerste album, Triggerfinger, verscheen in 2004. In hetzelfde jaar stond de groep voor het eerst op Rock Werchter, in 2005 op Pinkpop. Block: 'Het bewijst dat niet alleen platenfirma's en radiostations bepalen of een groep succesvol is. Bij ons waren het bookers en promotors die ons live hadden gezien en op festivals neerzetten. Zo kun je ook aan een carrière werken. Onderschat ook nooit de mond-op-mondreclame na een goed concert.'


In 2008 werd de cohesie op de proef gesteld. Van Bruystegem stopte tijdelijk vanwege een drank- en drugsverslaving. Hij verdween anderhalve maand in een ontwenningskliniek en had daarna nog ruim een half jaar nodig om zich weer bij de band te voegen. Die was doorgegaan met een vervanger, maar liet de deur open staan. Block: 'We zijn vrienden. Paul moest zelf maar beslissen of het weer ging werken.'


Van Bruystegem: 'Het was het gevolg van dertig jaar gas geven. Leven als een razende zot. Dit was de rekening. Maar ik ben ook van de generatie die er maar op los leefde. Wie zei er nou dat je wat moest minderen? Ik functioneerde nog wel, ik kwam altijd opdagen, maar ik was de controle kwijt.' Block: 'Muziek maken zoals wij doen, is iets intiems. Als iemand dan zijn dag niet heeft, merk je dat meteen.' Van Bruystegem: 'Het ging veel verder dan je dag niet hebben. Er stond een zatlap te spelen.'


Hij kon niet gelijk na het afkicken weer het podium op met Triggerfinger. Het was de intensiteit die hij nog niet verdragen kon. Hij speelde eerst met de Vlaamse blueslegende Roland van Kampenhout. Akoestisch, zittend, vrij om op te stappen als hij het niet aankon. Toen Triggerfinger op Pukkelpop speelde en hij het voelde schrijnen dat hij er niet bij was, was dat voor hem het signaal dat genezing nabij was. 'Toen ik er weer stond, voelde ik meteen de rush die ik altijd met ze had. En ik kreeg er een ervaring bij. Ik raakte in trance. Het was tribal. Zo fijn. Elke noot hoorde ik. Elk detail. Dat is nu mijn verslaving.'


Het opvissen van elke trilling, elk tikje, is altijd al de reden geweest waarom ze tijdens optredens dicht bij elkaar staan. Block: 'De natuurlijke klank van de instrumenten is bepalend. Op de monitor dichtbij staat alleen mijn zang. Zo voel je mekaar spelen, je voelt waar het naar toe gaat.' Van Bruystegem: 'Het is bijna bijgeloof, maar als ik niet de kleine rolls op de snaredrum van Mario hoor, de ghostnotes, dan lukt het samenspelen niet.' Block: 'Het luistert nauw. We stonden in de Ancienne Belgique in Brussel. Het drumpodium was drie meter breed, in plaats van twee. Het klonk voor ons gevoel totaal niet. We zijn een half metertje opgeschoven in de richting van Mario en het was meteen: ja, we zijn er.' Bruystegem: 'Het is bijna ziekelijk. Weet je wie het ook deden? The Police, Jimi Hendrix, Led Zeppelin, The Cream.'


Heeft het succes van I Follow Rivers (600 duizend verkochte exemplaren) de band in de weg gezeten bij het maken van By Absence of the Sun? Voelden ze niet de verleiding om weer een semi-akoestisch nummertje op te nemen? Unisono: neen! Block: 'We hebben het nummer verwelkomd als een deel van onze oeuvre. Het heeft bezoekers aan onze concerten opgeleverd die anders nooit kennis met ons hadden gemaakt. En nieuwe nummers waren er al voor I Follow Rivers. Meteen na het vorige album All This Dancin' Around in 2010, een maand erna. We hebben nooit een tweede versie van een plaat nagestreefd. We maken dingen die we interessant vinden, waar we nood aan hebben. Het succes heeft wat vertraging opgeleverd, we waren ineens veel langer op tournee dan was voorzien. Maar dat zagen we niet als probleem.'


Goossens: 'Het uitstel had nog een voordeel. Wat je hoort is goesting. De goesting om weer eens een plaat te maken.'


Block: 'Het is een echt album geworden. Niet twee hits en dan de rest, nee, aan alle nummers is even hard gewerkt.'


Van Bruystegem: 'Dit is de sound die we zoeken, dit zijn de nummers die we wilden maken. Misschien kun je zeggen: met wat meer puntjes op de i dan de voorganger.'


Goossens: 'Meer melodie. Meer groove.'


Bruystegem: 'Wat minder rawk, zoals wij het noemen, minder lomp. Headbangen kan nog steeds, maar je kunt ook mee bewegen vanuit de heupen. Maar de chemie is hetzelfde. Ready when you are? Aftikken. Gaan.'


Ja, het moest weer LA worden, All This Dancin' Around kwam uit de inmiddels gesloten Sound City Studios in dezelfde stad. Goossens: 'Ze weten je daar het gevoel te geven dat je thuis bent.' Van Bruystegem: 'De rock 'n' roll is daar uitgevonden. Engeland, Europa - ze hebben altijd daar de mosterd gehaald. Welke studio heeft hier nog taperecorders? We kennen er één.'


Na het album gaat de band weer op tournee. Ze spelen in steeds grotere zalen. Nederland is goeddeels gevallen, Duitsland gaat goed, Frankrijk steeds beter, Engeland blijft lastig. Maar het maakt ze weinig uit als de clubs wat kleiner zijn. Ze speelden onlangs een showcase in Luxemburg voor enkele tientallen bezoekers. Van Bruystegem: 'Het was als vanouds. Het zweet lekte van het plafond'.


En Hyde Park dan, juli vorig jaar, met de Stones, dat moet toch naar meer smaken? Block: 'Dat het zo bijzonder was, was natuurlijk vooral de verdienste van de Stones. Wij stonden op een zijpodium, een veredelde kiosk, voor een redelijk beperkt publiek. We hebben het tot een goede einde gebracht. Maar wat vooral telde: we waren er. En de Stones speelden fantastisch.' Er komt zelfs een reprise: Rock Werchter Classic op 28 juni agendeerde Triggerfinger vlak voor Jagger en de zijnen, dit keer op hetzelfde podium.


Maar of dat nou mijlpalen zijn? Block: 'We zijn gelukkig een band die uiteindelijk ook alles kan relativeren. Wij weten het intussen net zo goed als de Stones: it's only rock 'n' roll.'


---

Popnummers

Met de Likke Ly-cover I Follow Rivers scoorde Triggerfinger een grote hit in Europa. De band speelt vaker nummers van voor rockers niet voor de hand liggende artiesten. Met de Vlaamse zangeres Selah Sue speelde het trio op festivals Mercy van Duffy. In de 3FM studio van Giel, waar I Follow Rivers ontstond, pakte de band ook Rihanna's Only Girl in the World aan. Van haar is ook Man Down, dat Triggerfinger op de Red Bull Soundclash 2012 mengde met Kashmir van Led Zeppelin. Ook in het oeuvre: Can't Rely on You van Paloma Faith en Do Ya Think I'm Sexy van Rod Stewart. Zanger-gitarist Ruben Block heeft niks tegen het spelen van pure popnummers. 'Er zijn geen scheidslijnen.'

albums

2004 Triggerfinger


2007 Faders Up (Live)


2008 What Grabs ya?


2010 All This Dancin' Around 2012 Faders Up 2 (Live in Amsterdam)


2014 By Absence of the Sun


Triggerfinger speelt zaterdag 19/4 op Paaspop, zaterdag 3/5 in Paradiso, Amsterdam (uitverkocht), zaterdag 29/5 op Dauwpop, zondag 13/7 op Bospop en 12/12 in de Heineken Music Hall, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden