Raadsels bij het Song- en het Holland Festival

Waren Työli en Ellää de zangeressen van het liedje Kuunkuiskaajat (Finland), of vertolkte Kuunkuiskaajat het liedje Työli Ellää? Iets dergelijks heb ik vaak bij het Songfestival, vooral als ik naar de titelprojecties kijk van nieuwe Oost-Europese landen en voormalige Sovjet-republieken....

In het Songfestival – zaterdag Finale! – zitten meer dingen die je aan het denken zetten. Tekstuele labyrinten. Muzikaal-visuele gelaagdheden. Ontroerende androgynie. Prikkelend contrapunt tussen commentaar en tafereel.

Na het optreden van een Servische hermafrodiet, werd in de halve finale een Pool aangekondigd, wiens optreden afschuwelijke zaken zou behelzen als marteling en verkrachting. De schokkendste beelden die ik erbij zag, toonden danseresjes in folklorejurkjes, die achter de rug van de zingende Pool synchroon in een appeltje beten. België bleek een rubberen etalagepop met gitaar te hebben afgevaardigd.

Het probleem van Portugal, analyseerde de commentator van de TROS op 1, was een teveel aan kwaliteit. Een eeuwig probleem, waar ook Nederland telkens onder gebukt gaat. Wat dit betekende voor Sieneke en haar Ik Ben Verliefd (Sha-La-Lie) van Vader Abraham werd er niet bij gezegd, maar bedoeld werd vermoedelijk dat Sieneke kansloos zou zijn in haar strijd tegen de artistiek inferieure voormalige Sovjetrepublieken, de hele Oost-Europese influx.

Influx.

‘In flux.’ Dat is dit jaar het motto van het Holland Festival. Het is niet zo’n sterk motto. Eigenlijk meer een non-motto. Als je het aan elkaar schrijft, betekent het instroom, een woord dat in Engeland en Amerika vaak wordt gebruikt voor (meestal bedenkelijke) massa-immigratie. Scheid je in en flux, dan betekent het, zoals het voorwoord in het Holland Festival-programmaboek zegt, dat we evenementen gaan zien die ons ‘indringende vragen’ gaan stellen. De toegevoegde illustraties (fotosilhouetten van mensen die luchtgitaar spelen) zijn zeker zo raadselachtig als tekst, beeld, dans en titel van menige Oost-Europese Songfestivalbijdrage.

Het advies moet dan ook zijn: geen motto’s meer bij een Holland Festival, tenzij zich duidelijke thematiek voordoet (zoals in 2007, met Oppression and compassion bij Guantanamo-ballet en kamp-opera e.d.), of: tenzij er gemikt wordt op uiterste raadselachtigheid.

In dat geval moet ook overwogen worden of songfestivalbijdragen uit Oost-Europa (‘influx’) niet een prominente plaats in de Holland Festivalprogrammering verdienen. In tussendoor-beelden zag ik artiesten na hun optreden knipogen, wuiven en zwaaien met vlaggetjes. Je kon er een eigentijdse enscenering in zien van de feestende gilden in Richard Wagners Die Meistersinger von Nürnberg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden