Quatorze Julliet in Nice heeft ons leven voor altijd veranderd

Nice is goed voor ons. Al vier dagen genieten we in de prachtige Franse stad van onze huwelijksreis. We eten ontelbaar veel ijsjes, kijken bewonderend naar de mooie Françaises en wandelen over de Promenade des Anglais, schrijft Gabriella van Rosmalen in haar blog over de avond van de aanslag in Nice. Met haar toestemming is het ooggetuigenverslag hier te lezen.

Beeld ap

Donderdagavond eten we pizza. Het plan was eerst om hamburgers te halen en die op het strand op te eten, maar door de voorspelde regen wordt het toch een gezellig terrasje. We lachen om gekke dingen, zoals de pizza van manlief: belegd met knakworsten en patat.

Het is feest in Frankrijk. Het land viert het begin met de Franse revolutie. Van Quatorze Julliet merken we niet veel. Er zijn weinig festiviteiten, maar het vuurwerk schijnt een spektakel te zijn, dus daar wachten we op. Rond half 10 zoeken we een mooi plekje op het strand en kijken we naar alle mensen die zich om ons heen verzamelen.

Terreurdreiging

Ik heb het met mijn man over de terreurdreiging. Al de hele week zien we zwaar bewapende militairen door de stad lopen. Geconcentreerde mannen en vrouwen met in hun handen een groot geweer. We vragen ons af wat ze in zo'n stad als Nice doen. Manlief zegt dat het is om de terroristen af te schrikken.

Het vuurwerk is werkelijk adembenemend. De Franse vlag komt regelmatig voorbij en als de finale is geweest, klapt en joelt iedereen. De sfeer is ontspannen en met z'n allen lopen we via de smalle trappetjes de Promenade de Anglais weer op. We zijn met duizenden, maar niemand dringt of zucht. We komen vanzelf wel boven, waar een rockbandje zijn uiterste best doet om iedereen gehoorschade te bezorgen.

Manlief en ik blijven even staan kijken. We wilden teruglopen naar het hotel, maar dit trekt onze aandacht. Na 5 minuten wordt de herrie toch te heftig en we draaien ons om, om de weg op te lopen.

Grote witte vrachtwagen

Dan zie ik vanaf links een grote, witte vrachtwagen aanrijden. Dat kan toch helemaal niet? De weg is afgesloten en daar lopen allemaal mensen. Met mijn naïeve hoofd denk ik nog dat het bier op is en dat deze truck een nieuwe lading brengt. Op 1 meter passeert hij ons en dan zien we dat het geen gewone vrachtwagen is. Hij maakt tientallen slachtoffers. Mensen gillen, rennen weg. Anderen blijven roerloos op de grond liggen, met hun gezicht naar grond.

Bij mij slaat de paniek meteen toe en ik begin te gillen, wil me achter een pilaar verstoppen. Terwijl we wegrennen begint op 5 meter van ons vandaan het schieten. Bam, bam, bam. 20 keer, 30 keer achter elkaar.

Om de overkant van de straat te bereiken, weg bij het strand, moeten we langs de vele slachtoffers lopen. We zien mannen, vrouwen en kinderen in zomerkleren. Ze liggen in rare hoeken en zijn niet meer te redden.

Beeld epa

We rennen

Ik houd de hand van mijn man stevig vast en we rennen door. Ik wil een hotel in vluchten maar mijn man schreeuwt dat we dan geen kant meer op kunnen. Later blijkt dat ook het hotel te zijn geweest waar er sprake van een gijzeling zou zijn.

Tijdens het rennen horen we nog vele tientallen schoten. We komen in straatjes waar mensen nog rustig buiten op terrasjes zitten en van niets weten. Dat geeft ons iets meer rust; hier zijn dus geen gekken met pistolen. We worden staande gehouden door een Fransman die zegt dat hij een dokter is en vraagt wat er is gebeurd. Ik kan alleen maar huilen en trillen. Mijn man vertelt wat hij zojuist heeft gezien: een grote, witte truck is door de menigte heen gereden en daarna is er geschoten. Hij zegt wel 30 tot 40 doden te hebben gezien.

Paniek

Pas dan hoor ik de aantallen en slaat de paniek weer keihard toe. We moeten naar het hotel, daar zijn we hopelijk veilig. Door onze drang om onszelf in veiligheid te brengen, zijn we de verkeerde kant opgelopen. Na een kilometer of wat komen we aan bij ons hotel, waar we de eerste zijn die het nieuws vertellen. De receptioniste begint te huilen en te bellen.

Ik breek en huil mijn ogen uit mijn hoofd. Het besef komt in een keer keihard binnen: ik ben getuige geweest van een terroristische aanslag. Ik heb tientallen dode mensen zien liggen. Ik ben weggerend, in paniek, zonder iets te doen. Misschien had ik nog wel iemand kunnen helpen.

Ik wil niet dat het echt is

We worden naar onze hotelkamer gestuurd en ik ga op zoek naar nieuws. Omdat er nog niets bekend is, deel ik onze er ervaringen op Twitter. Ik blijk de eerste te zijn, en al snel stromen de reacties binnen. RTL nieuws, RTL Late Night, AD, allemaal willen ze informatie hebben over wat er gebeurd is, maar ik kan het niet. Erover praten maakt het echt, en ik wil niet dat het echt is. Ik wil geen doden zien liggen in fleurige jurkjes. Ik wil geen getuige zijn geweest van iets verschrikkelijks en ik wil de pure angst niet meer voelen.

Ik slaap twee uurtjes, daarna lig ik naar het plafond te staren. Gisteren was alles nog gewoon. Toen keken we met plezier terug op een liefdevolle huwelijksreis. Nu barricaderen we de hotelkamerdeur omdat we bang zijn.

Waarom heb ik niemand geholpen? Waarom ben ik weggerend en heb ik degenen die mij nodig hadden laten liggen? De vragen blijven door mijn hoofd spoken. Ik stuit tijdens het doorspitten van het nieuws op het verslag van een getuige. Deze meneer is terug gegaan om te helpen, maar zag al snel dat hij kansloos was. De Promenade des Anglais was doodstil en lag bezaaid met lijken.

Ik had niets kunnen doen, maar het schuldgevoel blijft. En de vragen ook: waarom doet iemand zoiets? Op zo'n mooie dag. En waarom zijn mijn man en ik nog ongedeerd, terwijl er 80 mensen het leven hebben gelaten? Als we 1 meter waren doorgelopen, dan hadden wij daar gelegen, 1 meter maar.

Ik wacht tot de uren vanzelf wegtikken en blijf hopen dat het niet waar is. Maar diep van binnen weet ik dat Quatorze Julliet ons leven voor altijd veranderd heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden