Qua drugsbeleid worden we aan alle kanten voorbijgestreefd

Beeld de Volkskrant

De tijd dat Nederland als gidsland door de wereld huppelde, lijkt voorbij. Het is waar dat de Nederlandse abortusboot onlangs nog werd geënterd voor de kust van een of andere bananenrepubliek, maar nu ook de Ieren niets meer willen weten van bisschoppelijke amendementen, raakt onze functie als morele en theologische uitkijkpost steeds verder in gevaar. En deze week moest ik zelfs lezen dat wij in onze liberale houding ten aanzien van drugs door allerlei landen aan alle kanten voorbij worden gestreefd. Een treffend voorbeeld dus van wat de historicus Jan Romein 'de wet van de remmende voorsprong' heeft genoemd. Zo ver lagen wij voor dat wij in slaap zijn gesukkeld en toen wij eindelijk wakker werden, lagen wij achter.

Ik herinner mij nog dat twee Japanse meisjestoeristen op het Leidseplein vroegen waar je hasj kon kopen en dat een behulpzame Amsterdammer wees en zei: 'In the Milky Way, just opposite the police station.' Of de meisjes het begrip De Melkweg op de juiste wijze interpreteerden waag ik te betwijfelen, maar ze schrokken wel en maakten onmiddellijk rechtsomkeert. Dat het gewoon wáár was wat de behulpzame Amsterdammer zei, ging er toen niet in. Nu wel. Ik zal niet beweren dat ook elk politiebureau tegenwoordig zijn eigen huisdealer heeft, maar als eenvoudige gebruiker moet je het erg bont maken om nog in aanraking te komen met de sterke arm.

Als vader van een zoon in de blowbare leeftijd, ben ik uiteraard zeer geïnteresseerd in het onderwerp. Af en toe, als hij er niet is, sluip ik zijn kamer binnen om te ruiken. Tot dusver kan ik steeds opgelucht ademhalen, maar hoe lang nog? Toen de overheid een paar jaar geleden verordonneerde dat een coffeeshop ten minste 250 meter van een school moest liggen, liep een aantal leerlingen van het lyceum in zwembadpas naar het rookhol The Bulldog, om tevreden vast te stellen dat de gemeente juist twee passen tekortkwam om tot sluiting te mogen overgaan. Trouwens, als The Bulldog net binnen de zone had gelegen, was er vermoedelijk nog niets gebeurd. Zo fideel is de Amsterdamse burgemeester ook wel weer.

Op een ouderavond vroeg ik aan een leraar wat de houding was van de school inzake drugs. 'Ach', antwoordde hij, 'in Amsterdam is geen middelbare scholier te vinden die nooit heeft geblowd. Dat komt niet voor, een ijsvogel op de Dam is minder zeldzaam'. Gesticht fietste ik weer naar huis.

Niettemin bracht Het Journaal op mistroostige wijze het bericht dat ons drugsbeleid, dat wij Nederlanders voor uiterst liberaal houden, sinds deze week schriel afsteekt tegen dat van Uruguay. Vooral dankzij de inspanningen van José Mujica, die eruit schijnt te zien als een zwerver en die daarom 'de armste president ter wereld' wordt genoemd, is de wietteelt in Uruguay geheel gelegaliseerd. Dat betekent geen rare types meer aan de achterkant van je coffeeshops, maar keurige apothekers die voortaan je zakje cannabis afwegen.

In deze krant las ik dat ons parlement ook zoiets zou willen, maar dat een wet daarover een uitruil gaat worden in de formatiepoging van VVD, CDA, D66 en ChristenUnie. Wiet legaliseren, maar dan de weigerambtenaar terug in Staphorst, Middelharnis en op Urk. Bijvoorbeeld. Wij noemen dat polderen, maar dat kennen ze niet in Uruguay.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.