Pyramide

In de bossen bij Austerlitz vond ik gisteren een toegangsbewijs voor de Parijse metro, zo'n paars kaartje met een smalle magneetstreep in het midden....

Autumn in Paris.

Gepofte kastanjes op iedere straathoek, terrassen verwarmd door straalkachels, dames in dure jassen, met dure zonnebrillen in dure kapsels, zwervers die soep krijgen uitgereikt op het Place de la Republique, jonge soldaten met machinepistolen voor openbare gebouwen, het grauwe water van de Seine, de gouden koepel van de Dome des Invalides, de warmte van de metro die door roosters in de stoepen omhoog komt.

Ik stak het kaartje bij me en vervolgde mijn weg. Via een lange wandeling wilde ik een bezoek brengen aan de Pyramide, dat oude reisdoel van duizenden schoolreisjes dat vorige week precies tweehonderd jaar geleden door een generaal van Napoleon werd opgericht om zijn keizer te eren en dat de laatste jaren nogal in verval was, zodanig dat tot restauratie werd besloten.

Een jaar geleden was die reconstructie bijna voltooid. De pyramide lag er toen onthutsend mooi bij: 180 duizend knalgroene graszoden, keurig trapsgewijs in een vierkant opgestapeld, de oude stenen toren nog altijd scheef op het bovenste plateau, een knipoog naar de geschiedenis. De geur van het gras overweldigde die van het herfstbos. Gedempt klonk in de verte het verkeer. De Pyramide van Austerlitz (die naam alleen al!) had z'n glorie terug.

Het bos lag er ook gisteren weer herfstig bij. Bomen in alle kleuren: geel, rood, bruin, verwelkt groen. Beukennootjes, eikels, kastanjes, paddestoelen, het bekende werk. Het mooie weer hielp lekker mee natuurlijk, en het was druk in het bos; mountainbikers, gezinnen met kinderen, senioren arm in arm, honden. Herfstvakantie in Nederland, de mensen trekken er al vroeg op uit.

Na een uur kwam ik bij de Pyramide.

Of laat ik het zo zeggen: na een uur kwam ik bij een zielige heuvel waar een oud, scheef torentje bovenop stond. De 180 duizend knalgroene graszoden waren op een enkele na niet groen meer, maar bruin, grijs en grauw. Hier en daar groeide wat onkruid en links en rechts staken buizen uit de heuvel. Hele stukken waren bovendien met landbouwplastic afgedekt. Andere stukken leken ingestort of weggestroomd. Het landschap om de Pyramide heen, vorig jaar werd nog voortvarend aan de inrichting en beplanting ervan gewerkt, was een trieste zandvlakte.

Ik liep er een rondje.

Aan alle kanten zag de heuvel er even bedroevend uit. Het leek wel alsof de landschapsarchitecten, aannemers en hoveniers die aan de restauratie hadden gewerkt zomaar op een dag hadden besloten dat het allemaal geen zin had en 's avonds al hun machines en apparatuur hadden ingeladen om met de noorderzon te vertrekken. Het was maar goed dat ik niet wist hoe de boel er bij lag voor met de restauratie werd begonnen. Maar veel erger dan nu kon dat niet zijn.

Daarna dacht ik aan Parijs, en aan de glazen pyramide op de binnenplaats van het Louvre: hoeveel mensen zouden daar vandaag in de rij staan om binnen naar de Mona Lisa te gaan kijken? Ik hoefde mijn ogen alleen maar dicht te doen, en ik zag ze staan. Ik kon de metro ruiken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden