Puzzel

n de televisietoverdoos schitterde het ineens van de objets trouvés - toevallig gevonden voorwerpen die hun pracht ontvouwden en de blik op de werkelijkheid veranderen, al is het maar voor even.


Niet alleen in Tussen kunst & kitsch, waar Nelleke van der Krogt met droogkomisch commentaar een rouwhorloge (voor 12,50 euro op de kop getikt bij de kringloopwinkel) bezag. Doet nu op veilingen meer dan 1.500 euro.


Of die vuistdikke eerste druk (1655) van Jacob Cats' Verzameld werk, met zeventiende-eeuws zilverbeslag, vol emblemata over dubbele pagina: 'Het huwelijk is een fuik'. De lyrische taxateur schatte de waarde op 15 mille. De bezitter, zuinigjes: 'Zo'.


Ook elders schitterden de pareltjes. Verrassend was dinsdagavond het bezoekje van Pownews-verslaggever Danny Ghosen aan de NSS-top in Den Haag. Hij kwam de zwaar gebarricadeerde en bewaakte zone zonder accreditaties en plichtplegingen niet door. Totdat een passant hem wees op de tramhalte van lijn 17, even verderop. Wie daar instapte, werd door het Sperrgebiet vervoerd en kon ook uitstappen op het verboden terrein. Mooi was de blik van de bewaker en diens vergeefse pogingen de verbazing op zijn stalen gezicht te verbergen toen Ghosen voor zijn neus stond.


Mooi toevalstreffertje.


Een soortgelijke aandoenlijke knulligheid steeg op uit de kiekjes die Jan Mulder had meegenomen naar DWDD, ter afsluiting van zijn maandelijkse ergernissen. De NSS-conferentie en de bijbehorende euforie in de media was ruim aanwezig in zijn top 5, maar verrassender was het politiebusje dat hij voor zijn huis in Groningen aantrof. Acht bewakers die smachtten naar koffie en chocolademelk, aldus Mulder. De beveiliging van Obama en consorten begon al in Groningen, zo bleek, en hij bestond uit een potje leuten met Mulder bij het voorportaal van zijn woning.


Het opvallendst was echter een ander object, dat jarenlang in een stoffige kast moet hebben gelegen, en - dat is nou ook toevallig - opdook op de dag dat de aanstaande vrijlating van Volkert van der G. bekend werd gemaakt. Het was een handgeschreven brief van Volkerts moeder aan Marten Fortuyn, broer van de vermoorde Pim. Nadat het hem niet gelukt was contact te krijgen met de gedetineerde moordenaar van zijn broer, vroeg hij in september 2003 om haar bemiddeling. Drie dagen later volgde antwoord, op twee vellen geel papier.


Het regelmatige handschrift verraadde een generatie, en misschien wel een ordentelijke geest. Het relaas wees - voor zover dat vertolkt werd - op een bewogen leven: vader Van der G. overleed toen Volkert nog jong was. Nadat Volkert het ouderlijk huis verliet om te studeren, bleef het contact met moeder 'kort en nooit diepgaand'. Kilte tekende kennelijk ook toen al zijn innerlijk behang. Dat zijn moeder het niet goed vond dat hij zijn studie Milieukunde afbrak, weerhield hem niet. Volkert ging zijn eigen weg.


Anderhalf jaar na zijn opsluiting hadden moeder en zoon nog altijd niet met elkaar gesproken, schreef ze in de brief waaruit Marten Fortuyn citeerde.


De brief is een klein puzzelstukje dat - samen met die paar bekende telefoonzinnen aan de neef van Pim Fortuyn die de AVRO twee jaar geleden uit Volkerts mond registreerde - een heel klein beetje licht werpt op een verborgen wereld. Die puzzel is nog lang niet compleet.


Als iemand nog een jaren oud stoffig stukje in een kast of op zolder heeft liggen: televisie weet er wel raad mee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.