Puzzelstukjes als in een videoclip

Door te pendelen tussen heden en verleden worden de acteurs met elkaar verbonden.

BOR BEEKMAN

De Canadese filmer Jean-Marc Vallée zet op het eerste gezicht (en tweede en derde) volkomen verschillende sporen uit, in zijn nieuwe, aardig geacteerde speelfilm Café de Flore.

In het heden volgen we ene Antoine (Kevin Parent), een wat leeghoofdige en op zichzelf gerichte veertiger, wonend in hedendaags Montreal. Hij zou gelukkig moeten zijn, want hij heeft alles wat hij begeert: kosmopolitisch bestaan als succesvol dj, twee leuke dochters en een nieuwe vriendin met blond haar en een goed lijf.

Toch worstelt hij: hoe kan het dat hij ooit een zielsconnectie voelde met zijn ex-vrouw, en nu zomaar met een ander. Wat zegt dat over de mens? Zijn ex is zelf ook nog niet over de breuk heen, en tracht zich te helen met alternatieve therapieën, variërend van yoga en acupunctuur tot mediumbezoek.

Aan de andere kant van de wereld, en in een andere tijd worstelt Jacqueline (Vanessa Paradis) met de opvoeding van haar zoon, een goedlachse jongen met het syndroom van Down. Ze wil hem een zo normaal mogelijke opleiding bieden, maar dat is anno 1969 nog niet zo makkelijk.

Vallée pendelt heen en weer tussen de twee tijden, varieert daarbij royaal in stijl en legt associatieve verbanden tussen de verschillende personages. Net als in zijn bekendste film, de arthouse hit C.R.A.Z.Y., speelt muziek daarbij een dominante rol. Zo komt de titelsong Café de Flore op verschillende momenten voorbij, zowel in de originele jaren zestig versie van Matthew Herbert als in een eigentijdse remix.

Soms is het allemaal wat veel: de sloot flashbacks, de vertraagde beelden, het videoclip-achtige sentiment

Flair valt Vallée niet te ontzeggen, maar in zijn neiging om alles betekenis toe te dichten en met elkaar in verband te brengen, scheert hij geregeld langs de rand van kitsch, of zelfs erover. Opgedeeld in puzzelstukjes mag Café de Flore af en toe nog best diepzinnig lijken, maar na alle manipulatie blijf je als kijker toch met tamelijk lege handen over. Meer vorm dan inhoud. BB

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden