Puur een ode aan de dreun

Het 'Doolhof van Uitersten', zo introduceren de organisatoren hun jongste editie van De Parade, het mobiele theaterfestival dat elke zomer twee maanden lang langs de grote steden trekt....

Zo zijn er op de Rotterdamse locatie Museumpark, waar de tournee van start is gegaan, drie grotere ensembles vertegenwoordigd, die zich hebben gestort op het 'precaire evenwichtsspel tussen kunst en zwerfvuil' dat het evenement heet te zijn.

Met Blote Mien gingen actrices Sanneke Bos (Ro theater) en Karlien Pijnenborg verder op een gegeven, waarmee ze al eerder aan het werk zijn geweest: twee zussen, een gedeeld verleden, en een heel verschillend heden. Claire (Pijnenborg) leidt een groot bedrijf, Suzan is moeder, net gescheiden en vrijwilligster in een soort centrum voor spiritualiteit.

Tijdens een goedbedoeld samenzijn ter gelegenheid van Claires veertigste verjaardag werpen ze elkaar de wreedste dingen voor de voeten, maar sparen ze zichzelf uiteindelijk ook niet. Moeders, mannen en vervlogen dromen komen ter sprake in vaak gekke, zeer herkenbare (en soms ook wel voorspelbare) confrontaties. Ondanks de veertig krappe Parademinuten die de voorstelling duurt, kent Blote Mien naast snelle muzikale intermezzi en malle terzijdes,toch een zekere verhaallijn en ontwikkeling van karakters.

Dat kan niet gezegd worden van Anytime, Anyplace, Anywhere van De Paardenkathedraal - hetgeen de pret overigens niet mag drukken. De snelle wereld, het grote geld, ongebreideld consumentisme en het belang van het imago staan hier centraal, in een mooi vormgegeven geheel.

Op het achterdoek (vlieg) bestemmingen met erachter de plaatselijke tijd. Flitsende types flaneren over het podium met cocktailglazen in de hand, gevolgd door een camera die hun beeld af en toe even 'stilzet' tegen de achtergrond. Een vernissage, modeshow, kreeftparty, zeilboten, helikopters, Jacky O. of Andy Warhol: meemaken en erbij zijn, mét de vier acteurs, die zinsneden als 'Heb je die Prada's nog gekocht' afwisselen met steeds weer een verrassend lied. Aarzel niet langer/ook jij bent een zanger, zingen ze. Dat niet, maar zij gelukkig wel, en dat is meegenomen.

' Alles wat goed is, komt snel', zei de man en hij kreeg een klap voor zijn smoel. Onder dat motto maakte Alex d'Electrique Knuckles, een voorstelling die ze zelf adequaat kenschetsen als powermime. In een aftands café komt het tot een uitzinnige knokpartij waarbij een barman, een barvrouw en hun weinig fijnzinnige klandizie plus meubilair een half uur lang door de lucht vliegen. Knietjes, kopstoten, welgemikte rechtsen, slinkse linksen, je kunt het zo gek niet verzinnen of het wordt hier uitgedeeld. Geen tekst, geen verhaal, een pure ode aan de dreun in een vernuftige choreografie, waarbij elke van die 856 klappen is voorzien van bijbehorend geluid en timing dus alles is. Knap van de acteurs die wat betreft vecht-en vliegwerk werkelijk tot het uiterste gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.