Pure tovenarij redt festival

Klassiek en pop, twee gescheiden werelden. Kan dat niet anders? Rondreizend festival Cross-linx probeert de muur aan stukken te slaan.

Wie weleens op het festival heeft rondgelopen, weet hoe moeizaam de bloedgroepen zich soms laten mengen. Op papier aardige combinaties kunnen in de praktijk nogal tegenvallen. Staat er toch gewoon weer een setje strijkers achter een bandje. Daar is Cross-linx niet op uit is.


Op de twaalfde editie van het festival, dat donderdag startte in het Utrechtse Vredenburg Leidsche Rijn om daarna af te reizen naar Eindhoven, Amsterdam, Rotterdam en Groningen, gaat het aanvankelijk mis. Op het podium van de grote zaal verwelkomt strijkorkest Amsterdam Sinfonietta het Britse danceduo Lamb, dat in de jaren negentig groot werd met dromerige triphopliedjes en tegenwoordig met een aarzelende comeback bezig is. Nu had de charmant hese zangeres Lou Rhodes in Utrecht een flinke slag kunnen slaan, met een volumineus orkest in de als altijd ontblote rug, maar helaas. Toetsenist en producer Andrew Barlow kan zich niet beheersen. Hij laat de overstuurde beats knallen alsof hij op Lowlands staat en drukt Amsterdam Sinfonietta weg in de coulissen.


Het orkest heeft niets in te brengen bij vooral de nieuwe liedjes van de band, zoals het door flapperende dubstepbassen overheerste Nobody Else. Strijkorkest van formaat gereduceerd tot bandversiersel, dat vooral indrukwekkend oogt. Te hóren zijn de arrangementen bij Lamb-successen als Gorecki en Gabriel nauwelijks.


Een optreden van het Amerikaanse rockduo The Dodos, in een aan Vredenburg vastgeplakt paviljoen, weet de teleurstelling daarna niet te verdrijven. Leuke, ruig rockende liedjes, maar wat is hier precies de klassieke factor? Naar de foyer dan maar, waar de Oostenrijkse celliste Katharina Gross zich vermaakt door over haar eigen samples heen te spelen. De sfeer in Vredenburg is inmiddels gezakt tot niveau hangende bedrijfsborrel.


Dus ligt het lot van de eerste Cross-linx-avond in 2013 in handen van de Canadese zanger en pianist Patrick Watson. De man met de jubelende stem en de doorwrochte pianoliedjes is geliefd in Nederland en bijna een stamgast in ons podiumcircuit; laat hem met opnieuw het Amsterdam Sinfonietta dan iets memorabels tot stand brengen.


Dat doet het gezelschap. Patrick Watson heeft nieuwe muziek geschreven voor zijn band en orkest en degelijke arrangementen laten schrijven. Vanaf het eerste nummer Fireweed is het raak. Het orkest tilt de zang en piano van Watson op, trekt zijn gitarist en percussionist mee, en laat uiteindelijk heel Vredenburg opstijgen. De spanning is te snijden bij een magistrale en Ravelliaanse bewerking van Watsons lied Beijing. Doodse stilte in de zaal bij een orkestraal intermezzo: Debussy's Premier Quatuor Opus 10.


Dan het sprookjesachtige slot bij kaarslicht: Watsons droomlied Adventures In Your Own Backyard, angstaanjagend mooi gespeeld door Amsterdam Sinfonietta. Surfgitaar naast zwierige strijkers en marcherende drums, het is pure muzikale tovenarij.


Het leverde het misschien wel mooiste concert in al die jaren Cross-linx op. Wie slim is, gaat het een van de komende avonden zelf meemaken.


Cross-linx: Paradiso, Amsterdam (02/03), De Doelen, Rotterdam (03/03), De Oosterpoort, Groningen (04/04). Cross-linx.nl.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden