Column

Punkfunk, de tranen liepen over mijn wangen

De ontdekking van het jaar is de aanstekelijke funk van een inmiddels overleden Marokkaan.

Beeld anp

Enkele dagen geleden ontving ik een mail van mijn vriend Jacco de Boer. Hij wijst mij al vijftien jaar lang muzikaal de weg. Als heel Nederland staat te dansen op de nieuwste hippe shit met een trompetje, weet Jacco al maandenlang dat we over drie jaar met zijn allen staan te grunten op de nu nog totaal onbekende Litouwse band Wormhead. Door Jacco hoor ik vandaag waar u over enkele jaren naar luistert.

Ik was benieuwd welke nieuwe band hij had ontdekt. Voordat ik de mail opende, gokte ik. Het kon een band zijn die Strijkplank heette en die een album vol industriële country had opgenomen in de achterkamer van Oma Bennie. Het kon ook een Zuid-Argentijnse band zijn die onder de naam Citrus/04 akoestische minimal techno maakte.

Het bleek nog veel mooier te zijn. Ik luister er nu naar, voor de zesde keer al deze ochtend. Het gaat om de plaat Al Zman Saib van de inmiddels overleden Marokkaan Fadoul. De plaat is 45 jaar geleden opgenomen in Casablanca en ik zeg het maar zoals het is: de eerste keer dat ik de plaat hoorde, liepen de tranen over mijn wangen. Van pure vreugde.

Laat ik uitleggen waarom. Het eerste nummer, Sid Redad, begint bekend. Ik had mij, door de hoes vol Arabische teksten, ingesteld op een stukje wereldmuziek. Een vreselijke term. Bij het woord wereldmuziek denk ik direct aan een echtpaar uit Blaricum, dat na een week hard werken in zijn pedicurekliniek Feetwise, een tafelkleed omhangt en in de achterkamer een kwartiertje danst op muziek gemaakt op oude geitenmaag.

Sid Redad van Fadoul was echter heel andere koek. Ik hoorde een ongelooflijk funky, zwaar vervormd gitaarintro en daarna Fadoul zelf. Hij zong in het Arabisch het nummer Papa's Got a Brand New Bag van James Brown. En toen kwamen de tranen. Het was meer dan ik aankon. Ondertussen denderde de Marokkaanse funk voort. Ik hoorde Fadoul schreeuwen, piepen, zuigen en stampen op de ruigste funk die ooit hoorde.

Ik weet nu al hoe Jacco het gaat noemen: punkfunk. En hij heeft gelijk. Het is bloedhete, vieze funk, met hier en daar een haperende band. Niet omdat de muzikanten slecht spelen, maar omdat Fadoul niet de ergerlijke trekjes vertoont van James Brown zelf. Als je tijdens het optreden een verkeerd nootje speelde, neukte James je vrouw achter in de bus en jij moest toekijken.

Fadoul merkt niets van die foutjes. Hij is, zo te horen, drie minuten in een heel andere wereld. De drummer weet niet wat hij meemaakt en vergeet af en toe door te slaan. Vijfenveertig jaar geleden stonden de Marokkaanse Ramones funk te spelen in een slecht geïsoleerd schuurtje achter het huis van Fadoul. En ik luister er nu naar.

En het gaat maar door. De hele plaat lang. Soms hoor je pas na twee minuten luisteren welk nummer ze coveren. Tijdens het tweede nummer op de plaat, Laylat Al Jadba, wordt een heel nieuw genre uitgevonden. Het funkt als een stoomtrein op verkeerde kooltjes en de zang klinkt als Joe Strummer, de zanger van The Clash.

Maar waarom die ontroering? Hierom. Het is allemaal nog zo onbekommerd. Fadoul heeft er zoveel zin in. Ik hoor hem zingen en ik versta hem niet, maar nooit heb ik een zanger zo goed begrepen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden