Punkfestival Grauzone bleef hangen in nostalgische sentimenten

D.A.F.'s geluid van spijkerharde synhts, hoekige drums en zware, intimiderende vocalen klonk in 1981 al fantastisch, en nu in de Melkweg soms zelfs nog beter.

The Fall (met rechts Mark E. Smith)Beeld Persfoto

Het was een bijzonder inspirerende periode in de popmuziek, die post-punkjaren 1978-1984. Een die steeds weer nieuwe generaties muzikanten blijft inspireren. De basis voor hedendaagse elektronische dansmuziek en gothic werd voor een belangrijk deel in dit tijdperk gelegd.

Een goed idee dus om jaarlijks een festival samen te stellen waarop niet alleen de pioniers van destijds, maar ook hun jonge nazaten te zien zijn. Toch was het aanbod voor zo'n fors programma (voor het eerst twee dagen) eigenlijk niet toereikend. Zaterdag rond etenstijd bood de grote Max-zaal in de Melkweg een wel erg lege aanblik. Terwijl de Britse rockband TOY als enige nieuwe band liet horen dat er nog veel avontuur schuilt in gitaarrock. Zaterdag kwam iedereen vooral voor Deutsch Amerikanische Freundschaft (D.A.F.) en The Damned. Zoals vrijdag het aloude The Fall van Mark E. Smith de grote trekpleister was.

Bepaald geen nieuwe namen, waardoor Grauzone, in weerwil van de ambitie, bleef hangen in nostalgische sentimenten. Niet dat The Fall daaraan wilde toegeven. Het siert Mark E. Smith (bijna veertig jaar lang de enige constante in de band) dat hij altijd recent werk ten gehore brengt. Ook nu - al tergde hij vrijdag de vollopende zaal door drie kwartier op zich te laten wachten.

Maar met een solide, soms in een stevige groove rakende band om zich heen, liet Mark E. Smith horen dat er nog altijd niks klinkt als The Fall. Zijn - vaak onverstaanbare - bijtende zang, de pakkende, repeterende riffs: er is niet zo veel veranderd, maar het leek vrijdag alsof hij het door het lange wachten vijandig geworden publiek extra wilde imponeren.

Dat lukte en dat was ook nodig, want vrijdag stelde de legendarische Michael Rother teleur met slappe gitaarmuzak. Van de bedwelmende pracht van de platen die deze Krautrock-pionier in de jaren zeventig maakte met Neu! en Harmonia klonk slechts een vage echo door. Andere bands op Grauzone, zoals TOY en Camera leken de essentie van dit werk beter te begrijpen dan Rother zelf.

Het grote Duitse aandeel op de affiche was terecht. Duitsland speelde in de postpunk een cruciale rol met de 'Neue Welle'. Daarbij was D.A.F. de toonaangevende band. Hun geluid van spijkerharde synhts, hoekige drums en zware, intimiderende vocalen klonk in 1981 al fantastisch, en nu in de Melkweg soms zelfs nog beter. Alleen de stem van Gabi Delgado-Lopez was weg, en daarmee toch eenderde van wat de band bijzonder maakte. Zijn al snel een octaaf te hoge schreeuwstem deed Verschwende Deine Jugend en Der Mussolini geen goed. Maar die synths en die kale beukende drums van Robert Görl, daartegen had de om acht uur eindelijk toch geheel volle Max geen weerstand.

Grauzone Festival. 30-31/1, Melkweg, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden