Publieksprijs IDFA voor ontroerde flamencokoningin La Chana

'Ai!' Alsof ze getroffen wordt door ernstig hartzeer, zo incasseert Antonia Santiago Amador de boodschap dat La Chana, de documentaire over haar leven, op IDFA is bekroond met de publieksprijs. De 69-jarige flamencokoningin - podiumnaam La Chana - slaat de handen voor de ogen, heft ze vervolgens op naar de hemel: 'Gracias señor!'

De 69e jarige flamencokoningin Antonia Santiago - podiumnaam La Chana - uit de documentaire van regisseuse Lucija Stojevic. Beeld La Chana

Amadors in paarse trui gestoken poedel Canelita, toch wel wat passie gewend van haar bazin, draait onrustig rondjes op de schoot. 'O Heer, wie had dat gedacht?' prevelt de Roma-danseres met stijf dichtgeknepen ogen.

Zó doe je dat, een prijs winnen. Vorige week was de dansdiva nog aanwezig in Amsterdam, bij de wereldpremière van de winnende documentaire. Nu verneemt ze het goede nieuws in haar Catalaansehuiskamer terwijl ze wordt gefilmd door Lucija Stojevic, regisseur van La Chana. De videoboodschap wordt besloten met een dansje voor het Amsterdamse festivalpubliek: 'Ik zal altijd van jullie houden!'

Nadat ze in de jaren zestig en zeventig grote triomfen vierde met haar revolutionaire flamencostijl, en zelfs even rook aan een filmcarrière (The Bobo, 1969), verdween Amador plots van het podium.

Dertig jaar later, nu zittend in een stoel, demonstreert ze in La Chana nog eenmaal haar fabuleuze voetenwerk. De door het publiek in het hart gesloten documentaire over de gebutste maar niet geknakte danseres bleef zelfs voor op de gedoodverfde favoriet: Life, Animated, van de in Amsterdam woonachtige Amerikaan Roger Ross Williams. Diens voor de Oscars getipte portret van een zwaar autistische jongen, die zichzelf leerde communiceren met behulp van Disneyfilms, eindigde in de VPRO IDFA publieksfavorietenlijst op de tweede plek.

Ook eerder al door de jury bekroonde 'beste lange documentaire' Nowhere to Hide, over een Iraakse verpleger in door IS bedreigd gebied, eindigde relatief hoog: achtste. De kinderen van Juf Kiet werd van alle Nederlandse documentaires het hoogst gewaardeerd (twaalfde).

Sterke oogst

De 29ste editie van IDFA kende een sterke lokale oogst, waaronder het door de jury bekroonde Radio Kobani van de Koerdische Nederlander Reber Dosky. De competities waren hoogwaardig en herbergden diverse films waarin filmmakers de vorm wat oprekken: bioscoopwaardige en sterk cinematografische documentaires, die niet in eerste instantie bedoeld zijn voor televisievertoning.

Ook internationale aansprekende gasten weten Amsterdam makkelijk te vinden. Zoals de Oekraïense cineast Sergei Loznitsa, die een toptien samenstelde en zijn spraakmakende nieuwe documentaire meebracht: Austerlitz, over toerisme in het concentratiekamp; een ongeëvenaard scherp commentaar op de hedendaagse selfie-mens.

Alldy Derks, afzwaaiend directeur en medeoprichter van het festival, wenste van de laatste editie onder haar regime nadrukkelijk geen afscheidstournee maken: de aandacht moest uitgaan naar de films. Ze laat een ijzersterk festival achter voor haar opvolger Barbara Visser, die in 2017 als interim-directeur zal fungeren, waarna besloten wordt of de aanstelling wordt voortgezet. Als podium éninitiator vormt IDFA een unieke en onmisbare stut onder de nationale en mondiale documentairecultuur. De kaartverkoop steeg van 271.000 bezoeken (2015) tot 280.000. De stijging zit 'm het toegenomen aantal scholieren dat het festival bezoekt. Het leidde tot een recordomzet, zo maakte IDFA zondag bekend in een persbericht: 1.360.000 euro.

Stil uit de documentaire Radio Kobani van de Koerdische Nederlander Reber Dosky.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden