Publiekelijk zoenen met een dode man, en ook liefdevolle echtgenoot uithangen

CONTRACORRIENTE..

Eindelijk hoeven ze niet meer stiekem in bouwputten of scheepswrakken af te spreken. Al heerst er in hun vissersdorp een verstikkend machismo, en al is Miguels vrouw hoogzwanger, vanaf nu zoenen de twee mannen in het openbaar en lopen ze hand in hand over straat.

Toch is het geen echte coming out die zich in het Peruaanse drama Contracorriente voltrekt. Miguel hoeft zijn geliefde Santiago niet te verstoppen, omdat sowieso niemand anders hem ziet. Sinds hij op zee is verdronken verschijnt Santiago alleen nog maar aan Miguel. Intussen kan Miguel de liefdevolle echtgenoot uithangen, en potjes (tafel)voetballen met zijn stoere vissersvrienden.

En zo beweegt Contracorriente zich in een dubbele tussenfase: niet alleen het niemandsland tussen leven en dood, maar ook de voortdurende twijfel tussen het ontkennen van de eigen seksualiteit, en het vieren ervan. Door de magisch realistische draai die het verhaal al snel neemt, kan regisseur Javier Fuentes-León de dilemma’s van zijn hoofdpersonage letterlijk in beeld brengen: denkt Miguel tijdens het vrijen met zijn vrouw aan Santiago, dan zit deze opeens in de stoel naast het bed.

De symboliek in Contracorriente ligt er wel vaker dik bovenop. ‘Het lichaam van Christus’, zegt de pastoor van het dorp tijdens de mis, wanneer, als staartje van de vorige scène, een door Santiago geschilderd naaktportret van Miguel te zien is. En dat terwijl deze zijn geheime relatie zo vaak verloochent dat hij eerder aan het driedubbele verraad van de apostel Petrus doet denken. Ook Santiago’s op de zeebodem liggende lijk, dat vroeg of laat door de onderstroom naar het oppervlak zal worden geduwd, is een nogal opzichtige metafoor voor de manier waarop Miguel met zijn eigen seksualiteit omgaat.

Het land waar Contracorriente zich afspeelt, wordt nooit bij naam genoemd; Fuentes-León probeerde het verhaal zo universeel mogelijk te houden. In een interview met noticias.nl zegt hij met zijn film te willen zorgen dat seksuele geaardheid een gespreksonderwerp wordt.

Die functie zal de film op eigen bodem dan toch eerder krijgen dan in de Nederlandse filmtheaters. Hier zal Contracorriente weinig opzien baren als charmante, maar ook zoveelste variant op het verboden-liefde-in-een-geïsoleerde-gemeenschap-verhaal. Zonnig en smaakvol gefotografeerd, goed gespeeld, maar ondanks zijn uitstapjes naar gene zijde toch ook wat sloom en voorspelbaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden