Column

Pubermeisjes met nukkige neigingen

Omdat de Schoonmoeder haar 85-ste verjaardag vierde, een heuglijke gebeurtenis die ze zelf aankondigde met de mededeling dat het waarschijnlijk 'haar laatste' zou zijn, verzamelden wij, de kinderen, de kleinkinderen en de kouwe kant, ons op een zonnige zondagmiddag in een uitspanning op de Veluwezoom alwaar de Schoonmoeder ons zou trakteren op een lunch waarvan ze de inhoud die ochtend al van de zenuwen had verklapt: tomatensoep vooraf, broodjes in het midden en 'een zomerse verrassing' toe.

Beeld Robin de Puy

Eenmaal daar duurde het nog een kwartier soebatten voor we haar zover kregen met dit prachtige weer naar buiten te verkassen ('Ja maar, ik heb een tafel binnen gereserveerd, daar hebben die mensen op gerékend'), maar toen we eindelijk zaten, onder de bomen en met een glas voor ons neus, kon het feest toch nog beginnen. De Man zette in, wij volgden en toen we uitgezongen waren, hield ik mijn glas omhoog en riep ik: 'Op de Jarige Job.'

'Jarige Jét,' klonk het naast me.

Het was mijn nichtje, een 14-jarige griet in skinny jeans en een shirt met daarop de tekst Getting shit done, die, vanwege de leeftijd, alleen nog in gezichtsuitdrukkingen communiceert. Wanneer ze iets afkeurt, en dat doet ze veel, produceert ze met haar tong tegen haar tanden een geërgerde 't', en wanneer wij iets stoms zeggen, en dat doen we veel, rolt ze demonstratief met haar ogen. Haar zusje, die de vorige keer dat we haar zagen nog in een musical speelde, maar nu schijnbaar ook de puberteit in was geschoten, probeerde het gedrag van haar zus met wisselend succes te kopiëren, zowel in beeld als geluid. 'Wat is dat?', zei ze terwijl ze met een vies gezicht naar een broodje keek.

Haar zus keek even op van haar telefoon. 'Geitenkaas.'

Het jongere zusje: 'ieeuww.'

Er klonk een luide 't'. 'Je hebt het niet eens geproefd.'

'Echt wel! Ik hoef het toch niet lekker te vinden?'

'O, sorry hoor.'

'Vertel eens', zei ik geamuseerd, want ik vind ze enig, van die meiden met nukkige neigingen. 'Wat hebben jullie gisteravond gedaan. Zijn jullie uit geweest?'

Awkward, zei hun blik toen ze eerst naar elkaar en toen weer naar mij keken.

Hun vader, die ernaast zat: 'Nee, hoor. Ze hebben het discovirus nog niet te pakken.'

'Niet?' zei ik. 'Wat hebben jullie dan gedaan?'

'Gewoon', zei de oudste, terwijl ze met haar handen haar haar naar voren kamde. 'Televisie kijken.'

En toen het stil bleef: 'Hollands Next Top-model.'

'O leuk', zei ik. 'Moeten jullie zelf niet model worden? Jullie zijn knap zat.' Het was zo, beiden bezaten het soort schoonheid dat slungelt in het dagelijks leven maar op camera kan betoveren.

Hun moeder, terloops: 'Daar denken ze zelf anders over.'

'Lezen jullie eigenlijk kranten?', vroeg de vervelende oom aan de andere kant van de tafel, toevallig ook de Man.

Vier stuks rollende ogen. Hun Moeder: 'Nee, ze appen. Toch meiden?'


De jongste: 'Echt niet. Dat is Snapchat.'

Ik: 'Hoe werkt dat dan?'

Diepe zucht, de telefoon werd erbij gepakt. Na een verhaal met opvallend veel zegmaars ('Dat is zeg maar, een soort minifilmpje, zeg maar') en waarin ik me afvroeg hoe ze toch aan die kakkerige r kwamen, werd de rekening gevraagd en gingen we over tot het laatste onderdeel van de verjaardag, de wandeling. Toen iedereen naar de wc was geweest en we buiten op elkaar stonden te wachten, ging ik naast de jongste staan, die alweer met haar telefoon bezig was. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat ze woordjes invoerde in een programma waarmee je Engels kan leren. Toeval of niet: het eerste woord was lonely.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.