'Psychiatrie laat man vegeteren in tbs-kliniek'

'Het is vreselijk om aangifte te doen tegen je eigen kind alleen maar omdat de psychiatrie hem heeft laten vallen', zegt Thea van 't Loo uit Vianen....

Zijn plaatsing in een forensisch-psychiatrische kliniek in Assen betekende voor Van 't Loo en haar man eindelijk rust. Vijftien jaar lang hadden ze gezocht naar hulp voor hun zoon. Nergens was hij op zijn plek, geen instelling wilde hem meer hebben. Van 't Loo: 'We stonden met onze rug tegen de muur. We konden zijn gedrag niet langer aan, we voelden ons in de steek gelaten door de hulpverleners.'

De problemen begonnen toen Martijn op zijn negende jaar een hersenbeschadiging opliep. Hij kreeg epileptische aanvallen, die moeilijk met medicijnen te onderdrukken bleken, en zijn gedrag werd onvoorspelbaar. Hij bezocht een lange rij scholen, maar werd steeds weggestuurd omdat de kinderen bang van hem waren of omdat hij de juf aanviel.

Opnames in psychiatrische klinieken liepen steevast op niets uit. Een keer gijzelde hij de groepsleider, waarna hij zes weken in de isoleercel belandde. En telkens weer kwam hij terug naar huis, waar zijn ouders hem ook niet aankonden. Een behandelend psychiater noemde hem eens een 'witte raaf' omdat hij nergens plaatsbaar was.

Na de aangiftes van zijn ouders verbleef hij anderhalf jaar in de Foba in de Bijlmer Bajes, een crisisopvang voor gestoorde gedetineerden. Daar werd hij steeds gekker, zegt zijn moeder. 'Hij kreeg waandenkbeelden en vertoonde psychotisch gedrag. Met zijn epilepsie wisten ze niet om te gaan.' In november 1995 kon hij terecht in een tbs-kliniek.

De aanvankelijke opluchting over zijn opname sloeg bij zijn ouders om in wanhoop toen ze merkten dat het met Martijn steeds slechter ging. 'Hij was zo ontzettend gestoord, ging er geestelijk en lichamelijk aan kapot.' Volgens zijn behandelaars is het leven op een afdeling met tienmedepatiënten voor hem te zwaar. Hij is alleen te handhaven door hem regelmatig in een isoleercel te zetten.

Martijn moet in een kleine groep worden geplaatst, oordeelde de rechtbank twee jaar geleden toen verlenging van de tbs aan de orde was. Met die uitspraak is nooit wat gedaan. Vorig jaar hoorden zijn ouders dat de Altrechtgroep in Utrecht een plek voor Martijn had in een longstay-afdeling. Die afdeling moet echter nog worden gebouwd. Het zal jaren duren voordat hij daar terecht kan. Zijn moeder schreef naar Kamerleden, naar de Geneeskundig Inspecteur van Justitie, naar de Inspectie voor de Gezondheidszorg. De situatie van Martijn bleef onveranderd.

Op verzoek van de Altrechtgroep stelden ze drie maanden geleden het kort geding tegen de staat uit, omdat toestemming voor de nieuwbouw eraan zou komen. Nu blijkt dat bij het afgeven van de vergunning opnieuw vertraging is ontstaan, zetten ze de rechtszaak door.

Mr. G. Groeskamp, de advocaat van Martijn, zei vrijdag voor de rechtbank dat hij bij zijn bezoek aan de tbs-kliniek 'een uitgebluste dertiger' had ontmoet. 'Dit is een onbeschaafde situatie voor dit weelderige land.' 'Na bijna twintig jaar is er nog geen passende plek voor hem gevonden', zegt zijn moeder. 'Na al die jaren in de tbs vegeteert hij alleen nog maar. We laten onze zoon niet zo achteruitgaan simpelweg omdat goede behandeling ontbreekt. We stellen de overheid aansprakelijk.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden