PSV houdt zichzelf voor de gek in Lille

In eetcafé The Pub in Lille, waar de hamburgers woensdagavond bijna net zo goed smaakten als de vorstelijke voorstelling Arsenal – Barcelona op tv, sprak radiocollega Bas Ticheler ware woorden, toen hij zei: `Het grote nadeel van deze wedstrijd is, dat alles wat we vanaf nu gaan zien minder zal zijn.’

Een dag later werd hij al bevestigd in die mening, toen we met verbijstering zaten te kijken naar het ontluisterende optreden van PSV tegen een b-elftal van de Fransen. Het was niet slecht, het was gênant. Passes over minder dan tien meter die niet aankwamen. Een aanvoerder (Engelaar) zonder enig gezag. Een centrale verdediger (Rodriguez) die vrijwel elke bal inleverde. Een spits (Berg) die het plezier in het voetbal verloren lijkt. En ga zo maar door. Het was niet om aan te gluren.

Vergelijken met Arsenal – Barcelona is niet eerlijk en dat zullen we hier dan ook maar niet doen. Het enorme tempo waarin dat duel zich voltrok, de snelheid waarmee ballen werden ingepasst én aankwamen (niet geheel onbelangrijk), wat een genot. De scheidsrechter had er een derde helft aan mogen vastplakken.

Een dag later keer je dus weer terug in de realiteit. Daar is ook niets mis mee. We hadden ons er al op ingesteld en het is ook helemaal niet erg om in Stade Lille Métropole tot de conclusie te komen, dat de Europa League toch echt andere koek is.

FC Twente verrichtte overigens prachtig werk door in Moskou, onder zeer slechte omstandigheden, met 0-2 te winnen van Rubin Kazan. Later op de avond volgde Ajax met een zege in Brussel (0-3) tegen Anderlecht. En PSV, dat voetbalde zielloos en verdiende een pak slaag.

Dat de groep van dit seizoen geen ploeg is om lief te hebben, is al talloze keren geconstateerd. Maar donderdag maakte PSV het wel heel erg bont. Dat de ploeg in een minuut tijd toch nog volledig onverwacht én onverdiend terugkwam van 2-0 naar 2-2, is misschien wel het slechtste dat PSV kon overkomen, te oordelen naar de reacties van de spelers na afloop. Niets van schaamte, een beetje besmuikt lachen.

Wat is dat toch met voetballers, dat ze na zo’n wanprestatie niet gewoon kunnen zeggen: het was verschrikkelijk, we zijn ontsnapt en we mogen van geluk spreken dat we nog in leven zijn in de Europa League. Wat is daar nou mis mee? Hadden ze dat gedaan, dan was de kous ermee af geweest.

Maar nee hoor, vrijwel iedereen had na ruim tachtig minuten aanmodderen nog wel het gevoel gehad `dat ‘ie zou vallen’. Tja, op dat soort momenten wil je al bijna niet eens meer luisteren. Tuurlijk jongens, enorm karakter getoond, goed teruggevochten, hulde! Daar kunnen ze bij Arsenal en Barcelona nog wat van leren.

Charles Bromet

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden