Prutsen

'Ik wilde altijd een man, een kind en een goed huis', zegt ze peinzend. 'Nu heb ik dat. En ik weet niet hoe nu verder....

'Ik zit nu vijf maanden in de ziektewet. Het enige wat ik doe is voor het raam zitten en naar buiten staren. Naar de weilanden, de bomen.'

Zij vertelt over haar werk. Sinds een jaar is zij de baas. Maar alle vernieuwingen die zij wilde doorvoeren zijn in onbegrip en argwaan gestrand. 'Op het laatst werd ik zo onzeker dat ik geen enkel besluit meer nam. Ook thuis niet. Laatst begaf de wasmachine het. Dan koop ik geen nieuwe, nee, ik ga eindeloos winkels af, lees alle folders vijf keer. En maar uitstellen die beslissing. Zit ik weer voor het raam.'

Mismoedig staart zij naar de muur achter mij, alsof daar ook weilanden en bomen te zien zijn.

'Volgens mij heeft een therapie gericht op beslissen nu geen zin', zeg ik even later. 'Dat klinkt misschien vreemd. Maar het programma dat ik in gedachten heb vereist zorgvuldige timing. En de tijd is nog niet rijp.'

'Welk programma?', vraagt zij.

Beet.

'Laat ik eerst zeggen wat ik ervan denk.' Ik aarzel. 'Volgens mij is jouw vraag ''Welke beslissing moet ik nemen?'' dezelfde als ''wat nog te willen?''.'

'Ja, dat zegt mijn man ook', zegt zij ongeduldig. 'Ik leg de lat te hoog, ben een perfectionist.'

'Nee, wat jou verlamt is de angst voor mislukking. Je hebt vanuit niets een gezin en een goede baan bereikt. Dat is mooi. Maar het is simpel om te verlangen als er niets is. Nu je iets te verliezen hebt - een gezin, invloed - wordt het moeilijker. Je bent bang. Elke volgende keuze kan de fatale zijn. Nog een kind? Een groter huis? Raakt dan het evenwicht thuis niet verstoord? En wat gebeurt er als jouw beslissingen het bedrijf geld gaan kosten, veel geld? Je zit klem. Ik denk niet dat je hier uitkomt door even de lat lager te leggen. Dat kun je niet. Voordat we dus aan dat programma beginnen, waarin ik je van alles kan leren over beslissingen en keuzes, moet je leren om verlies te nemen. Als we nu starten met het programma, krijg je er alleen maar een zorg bij: of je niet in mijn ogen mislukt.'

'Op die toer', verzucht ze na enige stilte. 'Ik was al bang dat het moeilijk zou gaan worden. Hoe leer ik dat, mislukken?'

'Dat is simpel. We zoeken iets dat je de komende tijd moet doen en we spreken af dat je dat verprutst. Niet helemaal verprutsen, dat kun je nog niet. Maar een beetje, half verprutsen.'

We zoeken even. Het blijkt dat zij bezig is de keuken te schilderen. Ik geef haar de instructie mee om de grootste muur van de keuken maar half te schilderen. Als zij in deze eerste oefening slaagt, gaan we aan het grotere werk beginnen.

Een paar dagen voor haar volgende afspraak belt zij af.

'Ik ben zo tevreden! Elke keer dat ik langs die muur loop raak ik ontzettend opgelucht.'

Ze heeft zelfs een wasmachine besteld. Van het verkeerde merk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden