Programma's als Americanos zijn tijdloos

Donderdagavond de laatste aflevering van 'Americanos', integere televisie van Stef Biemans, ontroerend en beklijvend.

Stef Biemans in de serie Americanos. Beeld RV

Hier nog niet voorbij gekomen, maar beter laat dan nooit. Donderdag zendt NPO3 de slotaflevering uit van de 5-delige documentaireserie Americanos, waarin journalist Stef Biemans migranten volgt die vanuit Midden-Amerika de Verenigde Staten proberen te bereiken. Biemans, die u waarschijnlijk weleens heeft gezien bij Metropolis of kent van zijn eerdere documentairereeks Amor met een snor, woont zelf in Nicaragua, wat zijn jaloersmakend vloeiende Spaans verklaart.

Als u nog niets van Americanos heeft gezien, ga dan heel rapido even wat afleveringen terugkijken. Of in ieder geval die van vorige week.

Daarin bezocht Biemans de hoofdrolspelers in het laatste stukje van de migrantentocht, die door de woestijn van Arizona gaat. Eerst stond hij in een Mexicaanse winkel, waar een paar mannen hoesjes voor hun schoenen haalden. Die hoesjes hadden zolen van dierenvacht, zodat ze geen sporen achter zouden laten. De waterflessen die ze kochten waren zwart, omdat wit te erg zou opvallen. Een van de mannen probeerde voor de achttiende keer de oversteek te maken.

Biemans ging ook langs bij een beweging die gewapend patrouilleert door het grensgebied in Arizona. Ze noemen zichzelf de Nationaal Socialistische Beweging, naar eigen zeggen de enige politieke partij in Amerika die opkomt voor witte mensen. De NSB had ook een vlag met een hakenkruis erop, maar een echte nazi wilde meneer Harry zichzelf niet noemen. 'Ik ben niet echt een nazi. Een nazi is iets Europees. Ik ben een nationaalsocialist in de VS.' Hun Duitse herder heette Blondie. 'Waarom heet ze Blondie?', vroeg Biemans. 'Zo noemde haar vorige baasje haar', antwoordde Harry. Biemans: 'Heette dat vorige baasje Adolf Hitler?'

Even verderop in de aflevering stuitte Biemans met een vrijwilligersgroep in de woestijn op het levenloze lijf van een jonge migrant. Het was nog maar een jongen, van een jaar of 17. Hij was gestorven op een steenworp afstand van een watertank. Nu kon hij in ieder geval niet meer in de handen vallen van Harry en zijn Duitse herder. Het was hartverscheurend.

Je kunt Eelco Bosch van Rosenthals Droomland Amerika en Biemans' Americanos natuurlijk niet echt met elkaar vergelijken. Maar wat beide programma's wel met elkaar gemeen hebben (behalve het VPRO-stempel), is dat ze zijn gemaakt door mensen die jaren hebben doorgebracht in de Verenigde Staten en Midden-Amerika en daar volledig op hun gemak zijn. Dat zie je terug in de oorspronkelijke onderwerpen die ze behandelen, de bijzondere plekken waar ze komen, de mensen die ze spreken en ook hoé ze met die mensen spreken; ontspannen maar scherp; met humor, maar zonder de confrontatie te schuwen.

Zowel Bosch van Rosenthal als Biemans laat de bal het werk doen. Ze blijven te allen tijde kalm en maken zich ondergeschikt aan het onderwerp. Dat levert rijke, integere televisie op; soms ontroerend en altijd beklijvend. Vanavond is de slotaflevering van Americanos. Maar dit soort programma's kent geen einde; ze zijn tijdloos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden