Programma II

De dansers van NDT zijn weergaloos als altijd. De nieuwe werken brengen humor en horror in. Ongewoon in dans, dus een spoor met potentie.

Programma II door NDT 1. 6/12, Koninklijk Theater Carré, Amsterdam


Vanaf 13/12 in Lucent Danstheater, Den Haag ndt.nl.


Artistiek leider en choreograaf Paul Lightfoot van het Nederlands Dans Theater heeft de delicate taak een nieuwe signatuur te geven aan het Haagse gezelschap, dat decennialang is gedragen door de balletten van zijn voorganger Jirí Kylián, door wie hij zelf overigens ook sterk is beïnvloed. Spannend in dit licht waren de opdrachten aan Alexander Ekman (29), een talent uit eigen huis, en - voor het eerst - aan Gabriela Carrizo (43) van Peeping Tom, een danstheatergezelschap uit Brussel.


Naast de prachtig emotioneel geladen, melancholische en poëtische reprises Solo Echo (Crystal Pite) en Skipping over damaged area (León & Lightfoot), brengen de nieuwe werken humor en horror in. Behoorlijk ongewoon in dans, een spoor met potentie dus. De dansers zijn weergaloos als altijd; er is geen groep in Nederland die dansbewegingen, hoe gekunsteld of virtuoos ook, zo volkomen vanzelfsprekend kan uitvoeren. Alsof dít gewoon lopen is. Je kunt je afvragen of een avonturier als Carrizo gebaat is bij hun gepolijste esthetiek, met zelfs perfectie in de imperfectie, maar verder zijn de choreografieën meer dan prima aanwinsten.


Ekman, die graag de interactie tussen dans en tekst opzoekt, raakt over de liefde niet uitgepraat. Definitely Two is het aantrekkelijke vervolg op Maybe Two (2013). Geen getwijfel dit keer, maar volle verliefdheid en een relatie all the way: inclusief kinderen opvoeden, huwelijksproblemen en partnerzorg. Beide kanten van de medaille krijgen een treffende uitlaatklep. Het lichaam dat hormonaal in alle staten is, danst op tafel. Met z'n zestienen, in zomerse kostuums. Gelijk als in een showballet. Heerlijk losjes, onbezorgd, flierefluitend. Geleidelijk sneller, vuriger, wilder. Hier is geen muziek nodig, de ritmes van de voeten en de ademteugen zeggen genoeg.


Voor de serious business is er juist een intiem duet op woorden, voor twee mannen. In dit stadium van de liefde komen de vragen, bemoeien het hoofd en de rompslomp van het alledaagse leven zich met het hart. Het gevaar bij Ekman is altijd de dominantie van de tekst, maar Menghan Lou en Jianhui Wang houden zich goed staande.


In de luchtige thriller The missing door van Carrizo, bekend om haar surrealistische verbeeldingskracht, zijn we beland in de kamer van een stervende man (Roger van der Poel). Zijn herinneringen zijn onlogisch gemonteerde flarden beeld en geluid. Van de dode vrouw die wordt weggesleept, de dame met de lange benen die als een slappe pop wordt rondgezwierd en het dienstmeisje dat wordt belaagd, mag je zelf een verhaal brouwen. De waarheid doet er niet toe. De slotsom is in elk geval dat deze meneer meer frustratie dan romantiek heeft gekend.


Het geestige zit 'm in de razend knappe timing. Veel bewegingen gaan net te traag, net te snel, net te mechanisch. Of missen gewoon hun doel, zoals die kus op haar mond. Carrizo geeft de werkelijkheid een prettige tik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden