programma A

Hoog tijd dat het Nederlands Dans Theater het publiek echt laat ruiken aan het talent van deze jonge dansers op kleinere podia.

dans


Programma A met werk van Marco Goecke, Jirí Kylián en Cayetano Soto, door Nederlands Dans Theater 2:. 31/10, Lucent Danstheater, Den Haag.


Aldaar 7, 8 en 9/11. Tournee t/m 12/12, ndt.nl


Een hoogbejaarde dame vraagt tijdens het publieksgesprek na het nieuwe programma van het Nederlands Dans Theater 2 wanneer ze op het podium dichtbij mag zitten, zodat ze de dansers beter kan zien. Een andere vrouw wil de reden van het wel 'heel donkere' lichtplan weten. Geef ze eens ongelijk. Zelfs danser Chuck Jones zegt dat hij soms zichzelf niet eens kan zien. Twee van de drie choreografieën uit Programma A, waarmee de jonge dansers van het Haagse gezelschap dit seizoen het spits afbijten, hullen zich spaarzaam in licht.


Bij Nichts (2008) zijn de repen zijlicht functioneel. Marco Goecke maakte het octet vijf jaar geleden voor het toenmalige NDT2 op warme, soepele muziek van Keith Jarrett en Jimi Hendrix. Nu wordt het stuk met nieuwe, getalenteerde dansers hernomen. De sidderende groep komt op uit een donkere verte; alle licht en aandacht gaan naar hun ontblote bovenlichamen; armen voeren razendsnel tremolo's uit, handen wapperen met blaadjes (herfstsfeer!) en schrijven messcherpe lussen rond nek en hals. De benen slaan zijwaarts uit, dribbelend in Chaplinstijl, maar de focus blijft op de beheerst nerveuze torso's met tornadodraaiing. Alle dansers verkeren in duister isolement, op een enkel hoekig gespiegeld duet na. Hun gekte zit gevangen in hun gebarentaal, haarscherp en bedwelmend snel uitgevoerd. Met de blonde Spencer Dickhaus als krachtige aanvoerder en hekkensluiter: hij doet vertraagd draaiend het licht uit.


Veel mistiger is het nieuw gecreëerde Silver Bullet van de Spaanse gastchoreograaf Cayetano Soto. Twee verrijdbare podia met een batterij aan (filmset)lampen wijken naar de zijkant, maar het wisselende licht dat ze verspreiden, maakt een willekeurige, overdreven gevarieerde indruk. Ook de choreografie is nog niet in balans. Dickhaus opent - met weerwolfmouw - weer indrukwekkend, maar de duetten zijn weinig coherent geplaatst op zweverige post-rock-filmmuziek van Silver Mt. Zion. Een vage kracht dwingt de dansers naar achteren, waardoor hun gezichten in het halfduister oplossen. De heren tillen de dameslijven met priemende armen en benen als uitklapbaar gereedschap over hun schouders. De uitvoering is wederom verrassend scherp, maar het lijnenspel oogt eenvormig. Hier wreekt zich de afstand tot het publiek in de half gevulde Lucent Danstheaterzaal. Hoog tijd dat het Nederlands Dans Theater zijn belofte inlost dat het publiek echt kan ruiken aan het talent van deze jonge dansers op kleinere, spannendere podia. Voor een succesvol slotakkoord valt de groep nu terug op een oogverblindende herneming van het prijswinnende Gods and Dogs (2009) van Jirí Kylián, golvend van zinderend licht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden