Proefliggen

e buurt waar ik woon wordt gekenmerkt door een ongebruikelijke dichtheid aan beddenspeciaalzaken. Vreemd, want het lijkt me niet dat er in Oud-West méér geslapen wordt dan elders. Wel béter, waarschijnlijk, want het gaat hier niet om de matrassenkeizers , beddengiganten of schuimrubberpaleizen van het vulgus, maar om 'slaapvoorlichters' die prat gaan op 'individuele relaxsystemen' of 'het revolutionaire nieuwe slapen'.


De etalages zijn veelal voorzien van een natuurgetrouwe kopie van de menselijke wervelkolom, een dwarsdoorsnede van een matras dat 'regulatex savant' of 'solution triple col' heet, en een etalagepop met een zwierig gedrapeerde kamerjas aan, in een pose die sublieme ontspanning moet suggereren.


Telkens als ik zo'n winkel passeer denk ik beschaamd aan mijn eigen stokoude bed. Ik slaap daar al 20 jaar in, meestal met dezelfde man. Het is heen en weer verhuisd tussen Amsterdam, Moskou, Berlijn, Den Haag en Washington. Nee, mijn kinderen zijn er niet in geboren, want je moet je bed voor leúke dingen bewaren, vind ik, en baren is een smerig en pijnlijk klusje. Maar het is beslist niet uitgesloten dat één, twee of zelfs alledrie mijn kinderen in dat bed verwekt zijn. Afgezien daarvan is het een lelijk bed, altijd geweest ook, en inmiddels bovendien aftands en krakerig.


Dus gisteren stapte ik toch maar eens zo'n winkel binnen. Zo kordaat mogelijk schudde ik de toesnellende verkoper af met de mededeling dat ik 'eerst een beetje wou rondkijken', uit vrees me te laten overrompelen door aalgladde verkooppraatjes om uiteindelijk uit pure verlegenheid iets duurs en lelijks te kopen. Zo ben ik namelijk indertijd aan dat vórige bed gekomen.


Naast mij was een jong gezin al in de gevaarlijke fase van het 'proefliggen' beland. De vrouw was slank, in bedrieglijk eenvoudige kleding die in werkelijkheid veel geld gekost heeft, met een nét niet echt knap gezicht. De man, met mediterrane trekken, was zonder meer erg mooi. Ze lagen samen wat houterig op zo'n damasten katafalk, terwijl hun driejarig zoontje aanstalten maakte een nachtkastje te beklimmen.


'Niet doen, Vincent!' riep de man. Het kind zette de beklimming voort. Zijn vader sprong van het bed, sleurde het jongetje ruw van het nachtkastje en gaf hem een keiharde klap in zijn gezicht. Daarna ging hij weer liggen alsof er niets gebeurd was. Het kind huilde geluidloos, met schokkende schouders. De moeder plukte wat aan de matras, en zei niets. De verkoper keek ontzet naar het snikkende jongetje, maar zei ook niets. Toen ben ik maar naar buiten gelopen.


Ik heb nog steeds spijt dat ik niets heb gedaan voor dat arme kind. Maar ik weet nu in ieder geval zeker dat ik de aanschaf van zo'n eng, nieuw bed voorlopig weer voor onbepaalde tijd zal uitstellen, en dat is eigenlijk wel een troostende gedachte.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden