Privé-sorteermachine

Post moet zichtbaar blijven, een zeur zijn in het dagelijks leven. Post hoort niet in een lade waaruit ze nooit meer tevoorschijn komt....

De accessoire hoort bij het huis van oma, het houten opbergrekje aan de muur met een onderverdeling voor 'brieven' en 'couranten'. Het dateert uit een tijd dat een gewoon mens een keer per week post ontving en eenmaal daags het dagblad, een overzichtelijke episode uit de Nederlandse geschiedenis. Dat rek met zijn schuin geplaatste schotjes is verbannen naar de brocanterie, en dat zou je op twee manieren symbolisch kunnen opvatten. Zo eendimensionaal is de relatie tussen burger en drukwerk niet meer. In het verlengde daarvan: we hebben onze handen ten hemel geheven als het gaat om de ontvangst van post. De sticker 'svp geen reclamedrukwerk' voert een hopeloze strijd tegen huis-aan-huis-bladen, drukwerk van gemeentewege of spam via internet: oma's rek zou het niet meer bolwerken.

Wat is er voor in de plaats gekomen? Vrij weinig, moeten we vaststellen. Post en kranten slingeren door het huis. Wie zou denken dat met e-mail de feitelijke post zou verminderen, is bedrogen uitgekomen. Weliswaar zijn de bankafschriften gedecimeerd, maar de sponsored media niet. En gewone brieven blijven ook maar steeds komen.

Dat oma's sorteerrek is verdwenen, was te wijten aan de eenvoudige omstandigheid dat de hal met name in de jaren zeventig was teruggebracht tot een veredelde bezemkast. Daar had het minste of geringste obstakel niet meer bijgepast: je kon zelfs vrezen voor het voortbestaan van de kapstok. Maar de hal is de laatste jaren weer ruimer, zo royaal zelfs dat er plaats is voor een handschoenenkast en voor een ladenkastje voor sleutels, waardepapieren en post. Het bezwaar van laatjes is dat wat daarin wordt weggeborgen, bijna nooit meer tevoorschijn komt. Pas bij een aanmaning of deurwaardersexploit komt dat euvel aan de oppervlakte. Post moet zichtbaar blijven, een zeur in het dagelijks leven, een envelop die schreeuwt 'open mij'.

Aan die verleiding voldoet een vinding van nl Architects die sinds enkele maanden op de markt is, en die helemaal niet bedoeld was als bergingsmiddel voor post. De ontwerpers hadden het object, de Strap, bedacht voor de Parijse winkel van Mandarina Duck, die op deze manier tassen of portemonnees kon presenteren. Heel eenvoudig: een rubberen band gespannen langs de muur waartussen je de objecten klemt. Hoe strakker de band, hoe dunner de voorwerpen kunnen zijn, dus ook enveloppen. Net zo simpel als oma's rekje van weleer, maar veel eigentijdser van uiterlijk. Echter: we moeten er een bezwaar bij aantekenen. De kleuren van de rubberen band, die verdacht veel lijkt op een snelbinder, zijn vies: rozerood, olijfgroen en verweerd oker. Je vermoedt er de milieumaffia achter. Maar elk nadeel heeft ook zijn voordeel, weten we sinds enkele jaren. Als die kleur zo afstotelijk is, ben je geneigd om de brieven onmiddellijk te openen. Het is de beste remedie tegen een aanmaning.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden