Privacy

Over het tuinpad loop ik naar het huis van mijn buurvrouw die onlangs is overleden. Bij het openen van de achterdeur klinkt er, zoals gewoonlijk, een bel in de huiskamer....

Haar tweetonig: 'Joeh-oeh', als antwoord op de bel, zal de bezoeker nooit meer verwelkomen. Het is onwennig om zonder te roepen: 'Blijf maar', naar binnen te gaan. Op de geel betegelde muren van de keuken zit een briefje met pleisters vastgeplakt. In een keurig meisjeshandschrift lees ik: 'het brood zit in het bovenste vakje van de koelkast, verpakt per 3 sneden brood, 's avonds eruit halen voor de volgende dag, thuiszorg'.

Via de hal kom ik in de huiskamer, hij is leeg op enkele meubels na die niemand wil hebben. De witte plekken op het vergeelde behang herinneren mij aan de schilderijen en foto's die daar hebben gehangen. Door het raam van de erker kijk ik naar buiten. Het hoge gras, de grote bomen en struiken vormen een oase temidden van de tuinen waar de natuur wordt bestreden of helemaal is uitgebannen. Een paadje van plat getrapt gras geeft aan waar de aspirant-kopers in gezelschap van de makelaar rond het huis hebben gelopen.

In gedachten zie ik ze weer voorbij komen. De man in het kleurige trainingspak, met buikje en terreinauto, die tegen de garagedeuren schopte om de kwaliteit te kunnen beoordelen; de meneer met de geblindeerde BMW, donker maatpak en witte sokken. Ze haakten gelukkig af. Ook op de makelaar heb ik het niet. Hij houdt aan het einde van zijn rondleiding steevast in de tuin een afsluitend praatje. Aan zijn gebaren kan ik aflezen wat hij zijn klant vertelt: 'Tja, het is niet zo groot (armen langs het lichaam, handpalmen naar voren, schouders opgetrokken), maar: (wijsvinger omhoog) het mag groter worden. Het huis kan verlengd worden tot daar' (met de handen in dakvorm boven het hoofd naar mijn tuinhekje lopen).

Die gebaren geven mij een onbehagelijk gevoel. Het groen waar het huis zich in lijkt te koesteren, moet dan plaats maken voor muren en ramen waardoor ik mijn mooie uitzicht en privacy zal verliezen. Ik spreek mezelf moed in met de gedachte dat het niet zo'n vaart zal lopen. Via de keuken ga ik weer naar buiten en trek de deur achter mij in het slot. Op het tuinpad komt iemand mij tegemoet. Hij stelt zich aan mij voor en zegt: 'Ik heb zojuist dit huis gekocht, maar het gaat weg want er komt iets nieuws, wij wonen graag ruim.'

Dus toch, flitst het door mij heen. Ik sta aan de grond genageld. Als ik weer thuis ben besluit ik om tot de tegenaanval over te gaan en maak een plan voor een snelgroeiende hoge erfafscheiding.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden