Privaat geluk naast het nieuws van de dag

De Volkskrant-correspondent in Turkije is sinds kort de gelukkige vader van een tweeling: Mark en Laura. U las het afgelopen maandag op pagina 3. 'Je moet ze Gezi en Park noemen', stond er boven het verslag, met foto van de pasgeborenen. 'Morgen graag meer info: lengte en gewicht van de kinderen etc. Liefst op de voorpagina', hoonde een lezer. 'De Volkskrant gedraagt zich als een schoolkrant', aldus een andere lezer. Nog maar één of twee decennia geleden moest je als Volkskrant-journalist eerst doodgaan om zelf in de krant te komen, in een necrologie dus. Daarin werd dan 'onthuld' dat de betreurde collega 'de pest had aan hypes' of 'een pietje-precies' was en 'leefde voor de krant'. Veel persoonlijker werd het doorgaans niet.


Kom daar nu eens om. In het Magazine van afgelopen zaterdag beschreef een Volkskrantjournaliste haar 'ouderwets gelukkige vader', zo'n man die nog geen ei kan koken. Columnist Bert Wagendorp filosofeerde over de totstandkoming van zijn roman Ventoux. In het reiskatern ging een verslaggeefster terug naar de plek waar ze als kind kampeerde met haar ouders.


Egojournalistiek is helemaal van deze tijd. Of je nu naar het NOS Journaal kijkt of de BBC of de Volkskrant leest: steeds vaker staat niet het nieuws centraal, maar de brenger van het nieuws. Sommige nieuwe journalistieke initiatieven proberen zelfs individuele journalisten uit te bouwen tot een merk. Bij de digitale doorstart van de gratis krant De Pers, De Nieuwe Pers, kan de lezer zich abonneren op artikelen van individuele journalisten. Die service biedt De Correspondent straks ook, het digitale project van Rob Wijnberg, ex-hoofdredacteur van nrc next.


De Volkskrant moet er voorzichtig mee zijn. Een journalist die bezig is zichzelf als merk neer te zetten, is al snel geneigd meer met zichzelf bezig te zijn dan met het nieuws. Wie vooral zijn persoonlijkheid wil etaleren, zal bovendien minder snel op zoek gaan naar schandalen of misstanden die uitgediept moeten worden. Met als gevolg dat de focus van de krant verschuift van hard nieuws naar licht en leuk nieuws. En van feiten naar meningen.


De persoonlijke inkleuring van het nieuws kan zinvol zijn. Bijvoorbeeld om abstract nieuws invoelbaar te maken. Of gebeurtenissen die zich ver van ons bed afspelen dichterbij te halen. Voorwaarde is dat de persoonlijke ontboezemingen ten dienste staan van het nieuws. En niet dat het nieuws een vehikel wordt voor de journalist om zichzelf te etaleren.


Een geslaagd voorbeeld is de rubriek 'Bericht Uit', waarin buitenlandse correspondenten verslag doen van het leven van alledag in hun standplaats. Een roerig kinderpartijtje in Parijs leert de correspondent al snel dat het wel meevalt met die befaamde strikte Franse opvoeding. En de correspondent in Indonesië beschrijft hoe de 'stille kracht' werkt: 'Er wordt aan de deur gerammeld, je doet open, er is niets. Maar je voelt iets langs je heen strijken, en langs je rug kruipt het kippevel omhoog.'


De correspondent in Turkije sprak met de chef Buitenland af dat hij de geboorte van zijn tweeling in de rubriek 'Bericht Uit' zou beschrijven. Dat was een goed plan. Op die manier kon hij beschrijven hoe het leven in Istanbul wordt beheerst door de rellen. Buslijnen zijn omgelegd, de taxichauffeur wil de correspondent eigenlijk liever niet naar de 'verkeerde' kant van het Taksimplein brengen, maar zwicht als hij hoort dat het om een bevalling gaat. De gynaecologe die de geboorte begeleidt, houdt óók de nieuwsontwikkelingen in de gaten op de tv.


De eindredactie vindt het zo'n aardig verslag dat het stuk laat in de avond naar pagina 3 promoveert, niet als 'Bericht uit', maar als een normale reportage. Het nieuws over de tweeling op zo'n prominente pagina, gepresenteerd als een gewone reportage, wekt de indruk dat de redactie de tweeling net zo belangrijk vindt als de gebeurtenissen in Turkije. In het intro lees ik: 'Terwijl buiten de betogers vechten met de Turkse politie, wordt in een ziekenhuis in Istanbul de tweeling van de Volkskrant-correspondent geboren.'


Het is sympathiek dat de redactie zo meeleeft met de gezinsuitbreiding van een collega. Maar voor de 260 duizend lezers is de tweeling niet zo relevant. Dat vindt de verantwoordelijke eindredacteur in Amsterdam ook. Bij nader inzien.


De ombudsvrouw behandelt vragen, klachten, op- en aanmerkingen over de inhoud van redactionele pagina's en over journalistieke aanpak.


ombudsvrouw@volkskrant.nl, volkskrant.nl/ombudsvrouw

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden