Priscilla Presley: 'Ik kom jullie Elvis brengen'

De Elvis-songs worden opnieuw uitgegeven, nu met een heel orkest. Mag dat zomaar? Zijn missus, Priscilla Presley, ging er eens goed voor zitten. 'Ik kom jullie Elvis brengen.'

Priscilla naast haar Elvis rond 1971 Beeld getty

De gewezen missus van Elvis Presley zit rechtop op de leren bank en het is alsof The King met een knipoog uit 't hiernamaals haar even in het licht zet.

Priscilla: 'Oh my God.'

Twee minuten later is er weer zo'n ultrakorte lichtvlaag.

Priscilla: 'Wow.'

Die dingen kunnen altijd gebeuren, die wisselingen van donker en licht in een Londense suite op loopafstand van Buckingham Palace, waar die andere koningin resideert. Dat zal allemaal wel zijn, dat kan dus, maar als je tegenover de vrouw zit die van 1959 tot in 1973 om de planeet Elvis draaide, dan zijn dit uitroeptekens van jewelste.

Dit zijn georkestreerde interventies, misschien wel bevestigingen, en dat is ook net waarover ze het had, Priscilla Presley, meisjesnaam Beaulieu. Want het blijft een eeuwig terugkerende vraag, ook al is Zijne Heupwiegende Hoogheid al bijna veertig jaar dood: 'Wat zou Elvis ervan hebben gevonden?'

Dat was net even heel helder, hij schudde instemmend aan de grote lichtmast.

Als een schoolmeisje dat betrapt is bij het spieken, begint ze te giechelen - 'Oh gossjjjj.' Om zich daarna pijlsnel weer van haar taak te kwijten. Want het is alsof gedurende de negentien minuten durende interviewsessie ze vooral de controle wil behouden. En die kalmte moet je natuurlijk ook nastreven als toeschouwer van deze kroongetuige van de geschiedenis van de rock-'n-roll.

Desalniettemin, als Priscilla zijn naam uitspreekt, is het toch alsof Elvis een nanoseconde live in de kamer zingt.

'Ik voel altijd de spirit van Elvis', zegt ze zachtjes. 'Het komt vanzelf, weet je. Ik voel zijn geest in Graceland. Ik hoor zijn aanstekelijke lach in dat huis. Ik kan hem visualiseren, oefenend aan de piano. Ik voel zijn geest van de trap afkomen. Die spirit is zo'n belangrijk deel van Graceland. Iedereen die er komt, voelt dat. Wanneer ik het goede doe, weet ik dat ik ook voor hem het goede doe, en voor zijn spirit. Dus hoef ik me niet af te vragen wat hij ervan vindt. Dat antwoord is er vanzelf. Dit project is vol van zijn dna.'

Droef-melancholische blik

Waar Elvis wat van zou moeten vinden, is een zojuist gepresenteerde muzikale herbeleving, The Wonder of You. Met behulp van de Royal Philharmonic Orchestra zijn vijftien Presley-songs opnieuw in de lak gezet. Die geweldige stem hadden we al, maar die is nu ingebed in een symfonische leefkuil, opgenomen in de Abbey Road-studio in Londen. In 2015 werd het al eerder gedaan en verscheen If I can dream volgens hetzelfde satijnen procedé. Denk aan een knallende uitvoering van Suspicious Minds en dan met violen.

Priscilla (71) is de uitvoerend producent van dit project en werd bij elke stap, songkeuze en opname betrokken. Dat is niet zo gek, want ze is ook degene die sinds de jaren tachtig de nalatenschap van Elvis in portefeuille heeft, middels de onderneming Elvis Presley Enterprises. Als zij niet haar poot had stijf gehouden in de vele juridische gevechten om zijn nalatenschap, was het voormalige huis van Elvis, Graceland, al lang geruïneerd door een chagrijnige stinkkapitalist. En was zijn muziek in handen gevallen van gieren en vampieren.

Elvis, Priscilla en dochter Lisa Marie, geboren in 1968. Beeld Magma Agency

Kordaat zit ze op de bank, in haar zwarte, stemmige ensemble, een zwaluw op haar borst als opsmuk en met die droef-melancholische blik in haar ogen. Ze is een tengere verschijning, over wie je zou kunnen zeggen dat een plastisch chirurg weleens onder de motorkap heeft gekeken.

'Elvis zou het amazing hebben gevonden', zegt ze, zijn oordeel postuum parafraserend. 'Hij hield van a big sound, van groots opgezette concerten en orkesten. Op het podium in Las Vegas stond hij met een 23-koppig orkest en hij had het nog wel groter gewild. Oh boy, natuurlijk was er een risico dat mensen zouden zeggen: wat doe je nu, laat je muziek van Elvis remixen? Met een orkest? Maar nadat initiatief-nemer Don Reedman me had benaderd, voelde ik dat het goed was. Ik wist dat het geen risico was, het was zo mooi.'

Kort nadat Elvis was overleden, zei zijn vader Vernon tegen haar: 'Als ik er niet meer ben, moet jij het erfgoed van Elvis bewaken'. 'Dat voelde als een enorme eer en als teken van vertrouwen. Elvis had ook altijd veel respect voor me. Ik wist dat ik die taak op me moest nemen en moest uitvoeren op een manier die Elvis zou waarderen. Dat wil ik nog steeds. Ik doe het niet voor mezelf of om mijn relatie met Elvis uit te lichten. Dit is allemaal voor hem.'

Op haar 14de kwam Elvis in haar leven. Zij woonde in 1959 in het toenmalige West-Duitsland, als dochter van een aldaar gestationeerde Amerikaanse luchtmachtofficier. Elvis zat ook in het leger, maar had in Bad Nauheim zijn eigen huis. Op voorspraak van een kennis van The King mocht ze een keer langskomen.

Bij de tweede ontmoeting vroeg Elvis haar mee naar boven, naar zijn kamer, volgestouwd met platen. Ze was bang dat hij seksuele plannetjes had, zeker toen hij haar vroeg om naast hem op bed te komen zitten. Maar in plaats daarvan stortte hij zijn hart uit bij het meisje dat hij 'little one' noemde, en later 'Cilla' of 'Satnin'.

'Hij vertelde hoe hij zich voelde, ook in de nachten die volgden. Hoe zou het leven zijn als hij terugkwam uit het leger, terug in de Verenigde Staten? Zou hij nog steeds zo beroemd zijn? Zijn fans nog steeds zo toegewijd? Hij was in die tijd op de top van zijn kunnen, terwijl zijn moeder een jaar eerder was overleden. In het buitenland had hij amper tijd om te rouwen, hij moest zich meteen volwassen gedragen, terwijl hij zoveel had meegemaakt. Elvis had zijn onschuld verloren, hij was niet meer dezelfde onbevangen rocker. Als je aan mij vraagt: 'Waar ging het mis met Elvis?' dan lag daar het begin. Beroemd zijn is niet makkelijk. Beroemd zijn betekent dat je je succes moet voortzetten. Daar gaan veel mensen aan onderdoor.'

In haar autobiografie uit 1985, Elvis and Me, schreef Priscilla dat Elvis in het leger voor het eerst aan de pillen ging. Om tijdens het wachtlopen overeind te blijven, werd alom benzedrine voorgeschreven, beter bekend als 'Benny's'. Eenmaal terug in Amerika kwam er een hele medicijnkast bij, voor elk moment van de dag. En die pillenconsumptie nam met de jaren toe, met zijn dood op 16 augustus 1977 als gevolg.

Priscilla trok begin jaren zestig bij hem in, in Memphis.

CV Priscilla Presley

24 mei 1945 geboren als Priscilla Ann Wagner, later Priscilla Beaulieu genaamd, in New York
1967 - 1973 getrouwd met Elvis Presley (1935-1977) Ze kregen een dochter, Lisa Marie Presley (1968)
1983 - 1988 Rol in tv-serie Dallas
1988 - 1994 Rol in de drie The Naked Gun-films
1984 - 2006 Huwelijk met ondernemer Marco Garibaldi, zoon Navarone (1987)

Het album The Wonder of You: Elvis Presley with The Royal Philharmonic Orchestra is zojuist verschenen.

Op 10 mei 2017 is er in Ahoy Rotterdam een concert met Elvis op een groot videoscherm waarbij Priscilla Presley op het podium aanwezig zal zijn

Paspop

Hij liet haar aankleden als een paspop, helemaal naar zijn smaak, met een B-52-kapsel en zwaar in de make-up. Hij hield haar publicitair zoveel mogelijk uit het zicht. Ze mocht niet werken en liever ook niet te veel nadenken, want daar kreeg ze maar rimpels van. Ook haar voerde hij pillen, en samen probeerden ze lsd en marihuana.

Dat hij al die jaren weigerde zijn pelvis op die van haar te drukken - vanwege de slaappillen en zijn spirituele opvatting om de daad uit te stellen - maakte haar 'a goddamm raving madwoman'. Pas tijdens de huwelijksnacht in 1967 kwam hij door. Het leek niet vanzelf te gaan, hun samenzijn al die jaren, want ze beleefde vele eenzame nachten.

'De worsteling met het leven zat in hem', zegt Priscilla. 'Die kwam voort uit de enorme armoede waarin hij als kind was opgegroeid. Kijk maar naar dat kleine huis in Tupelo, a shotgun house. Oh boy, als je dat bezoekt, en je denkt aan zijn enorme succes, terwijl hij van zo'n nederige plek kwam, dan plaatst dat de dingen in perspectief, you know.

Hij had al heel jong geleerd wat lijden is. Toen er muziek in zijn leven kwam, luisterde hij naar zwarte muziek. Die kwam uit een klein gebied, vlak bij zijn huis, Shakerag, waar de zwarten van Tupelo woonden. Hij keek hoe ze op de veranda aan het zingen waren, hele families bij elkaar, zingend over hun moeilijke bestaan, de pijn van het leven, al die verhalen. En van iets verderop kwam de countrymuziek, en dat was precies hetzelfde: ook daar werd op de veranda gezongen en werden verhalen verteld, maar dan door blanken. Dat hoorde hij, nog voor hij ging zingen, nog voordat zijn leven goed en wel was begonnen. Al op jonge leeftijd wist hij ook dat hij voorbestemd was om a big man te worden. Hij zou zich ontworstelen aan zijn milieu. Zo voelde hij dat. Hij bereidde zichzelf als het ware voor op deze rol, op de roem die hij zou vergaren.'

Zet het nummer Don't van deze nieuwe cd maar eens op, zegt ze, en je hoort het allemaal, de reis van zijn hart en ziel en zijn liefde voor meeslepende ballads uit de blues en de countrymuziek. Elvis, nog maar 21, die onvermurwbaar een pleidooi houdt, al zingend. 'Dat was echt zijn achtergrond die je hoorde. Die stem. Die kracht. Die emotie. Die
passie. En zo oprecht.'

Elvis en Priscilla Presley kort na hun huwelijk in 1967. Beeld Bettmann

Finest moment

Priscilla gaat er eens goed voor zitten en begint al te giechelen, 'hihihihi'. Want ze wil graag vertellen over de eerste keer dat ze 'm zag optreden, terwijl ze toen al negen jaar in zijn dampkring verkeerde. Zijn eerste optreden sinds tien jaar, in Las Vegas in 1969, nadat hij jaren in Hollywood met tegenzin de filmster had uitgehangen en één jaar na zijn revitaliserende The '68 Comeback Special, uitgezonden op tv.

'Ik zag hem. Ik was... Ik was verbijsterd, ik was als een hert in de koplampen. This is what it's all about. Dit is het dus. Echt, ik was echt... echt... gefascineerd. Ik zag een andere man, you know. Hij was mijn echtgenoot, geliefde, metgezel en de vader van onze dochter, en toen zag ik hem op het podium. Ik dacht: ik wil die kerel hebben, die is voor mij, en zeker niet voor al die grietjes die hier rondhangen.'

'Ik zag nu wat hij bedoelde met de enorme drive om weer op te treden, zijn ongelofelijke talent. Boy, when he got on that stage, it was like a tiger out of his cage. Hij pakte iedereen in. Zoiets had ik nog nooit in m'n leven gezien. Op het eind stond hij daar, een staande ovatie, al die toegewijde volgelingen. Gary Grant was er, Raquel Welch, Sammy Davis Jr, Frank Sinatra. Ik had het gevoel dat het in slowmotion ging. Ik krijg er nog steeds kippenvel van.'

'This was his finest moment, als artiest. Dit was de erkenning, de waardering die hij altijd wilde, daar op die plek, op dat moment. Dit was de bevestiging dat hij terug kon komen, na dat verstikkende filmcontract, niet meer optreden in al die jaren. De angst dat hij was uitgerangeerd. Die '68 Comeback Special gaf hem de kracht en het vertrouwen om weer de weg op te gaan, om te gaan toeren. Dat was waar hij goed in was.'

Nieuw leven

En dat ging hij dan ook doen, er zouden nog 636 shows in Las Vegas volgen. Maar het bracht haar niet dichter bij de Elvis die ze op het podium had gezien. Hij trok zich steeds vaker terug met zijn rumoerige mannenclub, de Memphis Maffia. Haar (en zijn) karateleraar werd een serieuze scharrel en Elvis zakte steeds verder weg. In 1973 gingen ze officieel uit elkaar. Ze wilde zich losmaken van dat parttimehuwelijk en van haar onbereikbare, met chemicaliën en verwarring volgepompte geliefde.

'Maar weet je', zegt ze. 'We zijn elkaar nooit echt kwijtgeraakt.We zijn close gebleven, ook na de scheiding.We hebben onze liefde behouden, onze vriendschap. Ik heb nooit gevonden dat mijn dochter geen vader had. Ik durf te zeggen dat ik bevoorrecht ben geweest. Daarover ben ik met mezelf in het reine gekomen. Ik ben Elvis nooit kwijtgeraakt.'

Eigenlijk is ze nog steeds verdrietig omdat hij niet er niet meer is. Dan denkt ze aan de man die toch altijd een jongen bleef, met zijn kinderlijke bravoure. 'Ik hield ervan hem te zien lachen, want je kon zien dat hij echt helemaal in het moment was. He-le-maal. En je voelde hoe langzaam alle mensen in de kamer gingen lachen, het zwelde als het ware aan. Door zijn lachen ging iedereen lachen, kwam iedereen in dat moment.'

Aan de andere kant zegt ze zijn aanwezigheid permanent te voelen en doet ze er alles aan om te voorkomen dat hij wordt vergeten, zoals bij de jongelui. Daarom komt ze in het voorjaar van 2017 zelf naar Europa, met het symfonieorkest, voor een reeks concerten. Niet om te zingen, maar om anekdotes te vertellen over hem en om homevideo's te laten zien.

'In Engeland is hij nooit geweest, noch in Nederland', zegt Priscilla, en ze houdt als een vogeltje haar hoofd een beetje scheef. 'Ik wil 'm met jullie delen. Ik kom jullie Elvis brengen. Ik denk dat ie hiermee een nieuw leven krijg. Het werd tijd.'

Priscilla Presley nu: 'Ik voel altijd de spirit van Elvis' Beeld getty
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden