Prinses Rebekah

Een paar dagen al ben ik in de ban van prinses Rebekah. Rebekah Brooks is een spil in het journalistieke schandaal dat zich ontvouwt in Groot-Brittannië. Ik had nog nooit van haar gehoord. Haar eerste man was een soapacteur, lees ik, en haar tweede een paardentrainer. Ze woont vlakbij de Britse premier, en rijdt graag paard met hem. Dat zal nu wel over zijn.


Op de spaarzame YouTube-beelden die van Rebekah beschikbaar zijn, verschijnt ze als een charmante vrouw die bijvoorbeeld Cherie Blair een voorzichtige kus geeft op de wang. In een (geniepig opgenomen) gesprek met een groep verslaggevers van News of the World, hoor je een manager die met kalme stem vertelt dat het goed gaat komen. Gisteravond gaf ze met dezelfde kalme stem antwoord op vragen van parlementariërs. Ze droeg een ketting met een zilveren hartje.


Brooks is voor veel Britten de duivel in persoon. Woorden komen ze aan de overkant van het Kanaal tekort om Rebekah en haar 'vlammende haardos' te beschrijven. Een sensuele verleidster, zeggen ze, Rupert's Red Menace (Newsweek) die niets anders doet dan mensen maken en breken met haar absolute, ondemocratische roddelmacht. Hugh Grant noemde haar 'de virtuele leider van het land', George Michael een 'dictator'.


In mijn hoofd zag ik een Bond-girl, horig aan een man (Murdoch) die de wereld wil overheersen met zijn schaduworganisatie, de News Corporation. 'Ik heb nooit paardgereden met de premier', zei Rebekah gisteravond. Dat gelooft natuurlijk niemand in een land waar ze verslaafd zijn aan baggernieuws.


In 2003 vertelde Rebekah keurig aan een commissie van het Lagerhuis dat haar krant politiemensen betaalde voor informatie. Het kritische Lagerhuislid dat de vraag stelde, stond een tijd later met een foto in de krant (halfnaakt, zo zijn ze bij de tabloids) maar niemand kan sindsdien zeggen dat ze niet wisten van de geheimedienstmethoden. The Guardian publiceert al jaren over de tabloidgekte. Een echt schandaal wilde het niet maar worden. Totdat prinses Rebekah en/of haar lakeien te ver gingen en de telefoon afluisterden van een vermoord meisje. En nu is iedereen kwaad.


'Alle goede verslaggevers zijn amorele monsters', schreef de Amerikaanse journalist John Cook vorige week: zonder hun twijfelachtige praktijken wisten we 'niet de helft van de dingen die we moeten weten'. Dat klopt, en daar kan de softe Nederlandse journalistiek nog wat van leren, maar dit was geen journalistiek. Hier ging het om geld en macht en mensen die daar baat bij hebben.


Rebekah was de prinses in de balzaal van de Britse elite, waar iedereen die belangrijk was zijn dansje deed. Regelmatig kreeg iemand tijdens de dans een knietje, of werd bloedend op de vloer gesmeten, maar dat was nu eenmaal de gewoonte in de balzaal. Ze namen niet eens meer de moeite het bloedspoor weg te poetsen.


Ze dansten in een wereld die ze samen hadden bedacht, en waar de wetten van de gewone wereld niet meer golden. Dat hebben we eerder gezien: bij de bankiers met hun bonussen en woekerpolissen, bij de vastgoedjongens met hun fraude, en bij de wielrenners met hun doping. Zolang de rest van de wereld ze hun gang laat gaan, is er niets aan de hand. En wat konden ze lang hun gang gaan.


Iedereen is boos op Rebekah. De grote vraag is, of de Britten ook boos gaan worden op die andere dansers, en op zichzelf.


Bert Wagendorp is met vakantie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden