Prince of danceness

Hij verruilde de gesuikerde prinsenrollen voor ballet met de vibe van een rockconcert. Nu komt Eric Gauthier eindelijk naar Nederland.

Heel even is het wennen. Van een stersolist die jarenlang in beroemde balletklassiekers prinsheerlijke rollen heeft gedanst, verwacht je niet dat hij de luchtgitaar ter hand neemt. Maar danser, choreograaf en rockzanger Eric Gauthier (1977, Montreal) rausjt in zijn zelfgecreëerde danssolo Air Guitar (2007) bezeten over fictieve snaren. Hij zet zonnebril op, zonnebril af en laaft zich aan uitzinnig gejoel (op band).


De zaal ligt in aanbidding. Onderwijl vliegt Gauthier over het podium in wijdbeense sprongen, met razendsnel 'scharende' benen. De inmiddels 36-jarige Canadees beheerst de klassieke ballettechniek tot in de puntjes: hij danste vanaf zijn 18de ruim tien jaar bij het Stuttgart Ballet - waarvan vijf als eerste solist. Met zijn eigen gezelschap, opgericht in Stuttgart in 2008, schiet hij het droombeeld van sierlijke balletromantiek echter graag aan flarden. Gauthier wil nieuw en jong publiek bereiken. Niet voor niets is deze bruinogige man ook leadzanger en gitarist van een rockband, Royal Tease. Gauthier streeft naar dans met de vibe van een popconcert.


Daarom ondermijnt hij bewust het imago van serieuze, abstracte en moeilijke kunst, dat, tot zijn spijt, nog steeds kleeft aan moderne dans. Met Gauthier Dance kiest hij voor een eigentijds en vooral luchtig, grappig en cartoonesk repertoire. Dansstukken met een twist, zonder dat die uitmonden in parodie, cabaret of variété. 'Ik zoek niet naar balletpastiches door travestieten in te zetten. Ik zoek choreografieën met humor, gemaakt door topchoreografen en uitgevoerd door topdansers.'


Dat blijkt. Op het repertoire van Gauthier Dance staat bijvoorbeeld The Old Man and Me (1996) van Hans van Manen. Daarin doet een danseres, op het gelijknamige nummer van J.J. Cale, alsof ze haar liefdespartner tot olifant opblaast, waarna hij sissend 'leegloopt'. Ook Shutters Shut van Lightfoot León staat op de rol, met wit geschminkte dansers die in vliegensvlugge gebaren een fysiek antwoord geven op het voorgedragen gedicht If I told him van Gertrude Stein.


Verder voert Gauthiers gezelschap graag werk uit van Itzik Galili, bekend om energieke groepsstukken vol pseudofilosofische grapjes. Zo op het oog allemaal zonnige choreografieën. Maar wie goed kijkt, voelt de onderhuidse tragiek van een naderend afscheid, een onbereikbaar iemand of een gewelddadig conflict.


Het Holland Dance Festival haalt Gauthier Dance begin februari naar Nederland. Voor het eerst. In Duitsland is de groep een hit, niet in de laatste plaats onder het felbegeerde nieuwe en jonge publiek. De groep brengt onder meer het grappige Cherry Pink and Apple Blossom White dat Galili vorig jaar voor de groep in Stuttgart maakte, het ritmische Takuto vol drummende dansers en het opzwepende Cantata van Mauro Bigonzetti, op Italiaanse volksliederen, live gezongen door vier tamboerijn spelende Big Mama's. De 71-jarige Deen Egon Madsen, tien jaar geleden bekend als boegbeeld van het Nederlands Dans Theater III, danst in Cantata een koddige gastrol.


Morgen, tijdens het openingsgala van het Holland Dance Festival, geeft Gauthier alvast een voorproefje. Hij danst de solo I Found a Fox die topchoreograaf Marco Goecke een jaar geleden speciaal voor Gauthier heeft gecreëerd, op het lied Hounds of Love van Kate Bush.


Vreemd genoeg danste Gauthier nooit eerder in werk van de beroemde en internationaal gewilde choreograaf. Terwijl Goecke toch huischoreograaf is van het Stuttgart Ballet. Gauthier stond daar prominent in bijna alle wereldpremières. Niet die van Goecke. Gauthier: 'Marco werkt graag met het corps de ballet. Die dansers stellen geen vragen. Ik wel. Als solist wil ik weten welke beweging waarnaar leidt. Daar houdt Marco niet van.' Door het succes van zijn eigen gezelschap heeft Gauthier nu het geld om Goecke - niet vies van een lucratieve gage - uit te nodigen een solo voor hem te maken. 'Volgens Marco verwijst de titel I Found a Fox naar mij: hij vindt mij een sluwe slimme vos. Dat is wederzijds. Mijn vragen ontwijkt hij handig.'


De goed gebekte Gauthier zet zijn knappe verschijning graag in om eigentijdse dans bij niet ingevoerd publiek aan de man te brengen. Zo springt de vader van twee peuterjongens tussen de choreografieën door - wel vijf of zes per avond in plaats van de vertrouwde tripple bill - zelf het podium op om het programma toe te lichten, waar nodig met grappen of muziek. 'Mijn vader is neuropsycholoog en hoofd van een onderzoeksafdeling voor Alzheimer. Van hem heb ik geleerd afwijkend gedrag te waarderen en iedereen vriendelijk te bejegenen.'


Gauthier komt uit een intellectueel gezin: zijn moeder is dokter, zijn zus advocaat. 'Mijn artistieke ambities vielen uit de boot maar werden ondersteund. Op mijn negende zag ik Cats; musical werd mijn droom. Leer eerst maar eens dansen, zei mijn moeder. Zo ben ik op de balletschool terechtgekomen.' Toen de artistiek leider van het Nationale Ballet van Canada de baas werd bij het Stuttgart Ballet, nam hij Gauthier mee naar Duitsland.


Op het vrolijke repertoire van Gauthier Dance staat opvallend veel werk van in Nederland groot geworden choreografen. Waarom? 'Jullie hebben een fijn soort humor. Hier in Duitsland is alles harder en zwaarmoediger.' En dan scheurt Gauthier weg op zijn motor, snel door naar zijn volgende afspraak.


Holland Dance Festival: Cantata & Co door Gauthier Dance, 4 en 5/2, Lucent Danstheater. HDF duurt van 25/1 t/m 16/2 op verschillende locaties in Den Haag. holland-dance.com


Zonnig


Dans mag een feestje zijn. Het tweejaarlijkse Holland Dance Festival (HDF) kiest dit jaar voor de zonnige kant van de moderne dans. Landen als Cuba en Brazilië zijn goed vertegenwoordigd in de programmering. Met tango, merengue, rumba en salsa wordt het sensuele oeuvre van de Spaanse filmmaker Pedro Almodóvar op de snijtafel gelegd. En de Cubaanse cabaretscene uit de jaren vijftig van de vorige eeuw komt opnieuw tot leven. Een tweede specialiteit van deze veertiende editie van het internationale festival is de inheemse traditie als bron van vernieuwing: culturen zoals van de Aboriginals en de Maori vormen een inspiratiebron voor moderne choreografen uit Nieuw-Zeeland en Australië.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden