nieuwsvuelta

Primoz Roglic heeft zijn gretigheid niet verloren, bewijst zijn eindzege in de Ronde van Spanje

De laatste grote ronde van het wielerseizoen ging in Spanje naar Primoz Roglic. Het maakte veel goed, maar niet alles. Want de eindzege van de Tour de France, waarin het zo pijnlijk mis ging, ontbreekt nog op zijn lijstje.

Primoz Roglic drinkt een glas champagne op de fiets.Beeld EPA

Hij wil een zo compleet mogelijke renner zijn, verklaarde Primoz Roglic vrijdag na de zestiende etappe van de Vuelta. Hij had zich in de straten van Ciudad Rodrigo tot verrassing van velen zowaar gemengd in de eindsprint van een in slecht weer sterk uitgedund peloton. Hij was tweede geworden. Op de vraag waarom hij dat had gedaan, had hij een sober antwoord. ‘Waarom niet?’ Het leverde hem ook nog eens zes bonificatieseconden op.

Het is niet aannemelijk dat hij op termijn ook werkelijk zijn krachten wil meten met de krachtpatsers van de laatste meters, types als Sam Bennett en Arnaud Démare. Hoe serieus hij is, blijft bij hem altijd wat gissen, zeker als een mondmasker de volledige fysionomie verbergt. Maar grap of geen grap: het illustreert wel dat de Sloveen zijn gretigheid niet is kwijtgeraakt, ondanks de schaduw die er sinds 19 september over zijn loopbaan ligt. Toen verloor hij op La Planche des Belles Filles in de voorlaatste etappe van de Tour de France zijn gele trui aan landgenoot Tadej Pogacar.

Honger

Niet aflatende honger heeft dit weekeinde geleid tot zijn tweede opeenvolgende eindzege in Spanje en en passant tot een wat grotere afstand tot die donkerte in de Vogezen, al spande het er zaterdag nog om in de rit naar het skioord La Covatilla. Met zijn winst in Luik-Bastenaken-Luik, net voor de te vroeg juichende Julian Alaphilippe, was de veerkracht al bewezen.

‘Je moet het accepteren. Je moet gewoon verder’, zei hij er zaterdag over. In wat versluierde termen maakte hij duidelijk dat zijn prestatie in Frankrijk allerminst vanzelfsprekend was geweest. ‘Ik moest wat hindernissen nemen om naar de Tour te komen. Ik had er niet van kunnen dromen drie weken zo goed te kunnen rijden. Ik was tweede, dat was een prachtig resultaat.’ Twee weken voor de start in Nice was hij gevallen in het Critérium du Dauphiné. Van de gevolgen zou hij tijdens de Tour nog behoorlijk last hebben gehad.

Vier ritzeges

In Spanje leken van beletsels geen sprake. Meteen vanaf de eerste dag sprokkelde hij aanhoudend seconden bijeen. Hij boekte vier ritzeges en kwam drie keer als tweede over de streep. In totaal verzamelde hij 48 bonificatieseconden. Hij sprak tegen dat de jacht op die extra's een van tevoren bedachte strategie was geweest. Hij wilde vooral winnen. ‘Iedereen maakt kans op die bonus. Maar als ik ze kan pakken, dan pak ik ze.’

Met uitzondering van de tijdrit naar de Mirador de Ézaro, waar hij in één keer tientallen seconden won op de concurrentie, kon hij zijn dadendrang vooral etaleren onder de voorwaarde van een stevige fundering, gelegd door zijn team. Jumbo-Visma had een zware delegatie naar Spanje gestuurd, waarin vooral Robert Gesink en Sepp Kuss zich bergop lieten gelden. Na hun sloopwerk kon hij het in de slotkilometer herhaaldelijk zelf afmaken. Ook op de momenten dat hij in de problemen raakte, waren er telkens ploegmaten in de buurt. Zij brachten hem terug bij de concurrentie, nadat hij door geklungel met een regenjack achterop was geraakt. Op de vreesaanjagende Angliru nam Kuss hem op sleeptouw, toen hij moest passen op uitvallen van Richard Carapaz en Hugh Carthy.

Afgrijzen

Op La Covatilla dreigde het zaterdag toch even mis te gaan, tot afgrijzen van zijn entourage in de ronde. Zou hem nu als drager van de rode trui hetzelfde overkomen als wat hem in het geel ruim anderhalve maand geleden overkwam, verlies op de voorlaatste dag met de winst voor het grijpen? Op ruim twee kilometer voor de finish versnelde Carapaz, even later vertrok ook Carthy, de nummers twee en drie in het klassement.

Deze keer schoot Lennard Hofstede Roglic te hulp door zich te laten terugzakken uit een kopgroep. De Sloveen had het geluk dat hij vervolgens kon aanklampen bij het Spaanse Movistar, dat reed voor hun kopman Enric Mas en misschien ook wel moeite had met een eindzege in de Vuelta van voormalig ploeggenoot Carapaz.

Op de streep was er van de marge van 45 seconden die Roglic in het algemeen klassement had op de Ecuadoraan, nog 24 over. Carthy gaf 47 tellen prijs, goed voor de derde plek. Maar hij verloor zondag  in Madrid meer tijd en kwam uit op 1.15 van de rode trui .

Steun

Roglic had er niet aan getwijfeld: de zege kon hem niet ontgaan. ‘Het was nog best spannend, ja, maar ik wist dat mijn eigen tempo goed genoeg was om mijn voorsprong te behouden.’ Maar hij gaf ook toe dat elke meter waarin hij steun had gekregen ‘superwelkom’ was geweest.

Zondag was de dadendrang dan toch beperkt: hij bemoeide zich vanzelfsprekend maar niet meer met de eindsprint op het Plaza de Cibeles in een stil Madrid; de Duitser Pascal Ackermann won. In triomf tilde Roglic na het passeren van de finish zijn fiets omhoog als bekroning en voltooiing van de afgelopen drie maanden.

Noteer maar: nationaal kampioen, winst in de Tour de l’Ain, tweede in de Tour de France, eerste in Luik-Bastenaken-Luik, de beste in de Vuelta- het lijstje is in elk geval compleet genoeg. ‘Maar,’ zei hij, voor het beklimmen van het podium, ‘er liggen nog hier en daar uitdagingen.’

Waar precies, laat zich, gelet op die rampzalige zaterdagmiddag in september, gemakkelijk raden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden