Primeur

Het water in de Amstel stroomt sinds dinsdag de andere kant op. Als je zoiets leest, stel je je er veel bij voor, maar als je gaat kijken, is er eigenlijk niets te zien....

So what?

Toch heb ik gisteren een tijdje langs de Amstel gereden en uiteindelijk kwam ik bij Nessersluis, een gehucht tussen Nes aan de Amstel en Uithoorn dat uit drie huizen en een bushalte bestaat. Het bijbehorende glazen wachthuisje hing vol enorme spinnenwebben, met dito spinnen, lui in het midden.

Iets verderop was een kleine veerboot, aan een kabel, die maximaal drie auto's naar de polders aan de overkant kon overzetten. De zon scheen en het water in Amstel gleed onverstoorbaar de verkeerde kant op, ik liet mij maar eens overzetten.

Even later reed ik langs de Waver, een kronkelig riviertje waar ik nog nooit van had gehoord. De pijlen langs de weg wezen naar Achterbos, Botshol en Stokkelaarsbrug. Ik had al snel het gevoel dat ik verdwaalde.

Via het nodige gekronkel kwam ik in de Rondehoep terecht, een mooie naam voor een polder, en na wat omwegen reed ik weer langs de Amstel. Ik ging nu stroomafwaarts, terug naar Amsterdam. Iets ten zuiden van Ouderkerk werd de weg versperd door een graafmachine en twee enorme vrachtwagens met modder. De machine was bezig de aarde in de rivier te scheppen.

In de tuin van een verbouwde boerderij stond een al wat oudere heer met een hagelwitte pet op. Aan zijn voeten kwam een heldere stroom water zo uit de dijk zetten, een wonderlijk gezicht: alsof zich in het hoge gras een mysterieuze bron bevond.

De man vertelde dat het water nu al uren door de dijk stroomde. De vrachtwagens en de graafmachine waren door Rijkswaterstaat gestuurd. Sinds Wilnis werden er geen risico's meer genomen.

Het idee was om het gat in de dijk te dichten aan de kant van de rivier; immers – als het water er aan de bebouwde kant van dijk uitstroomde, moest het er aan de waterkant van de dijk ergens instromen. Het meest verontrustende was dat het zulk helder water was; het werd maar niet troebel van al die tonnen aarde die Rijkswaterstaat er aan de andere kant van de dijk tegenaan gooide. Het gat was dus elders.

Ik had mij inmiddels opgesteld naast de man met de pet. We keken samen naar het water dat aan onze voeten in hoog tempo uit de grond kwam. Met z'n tweeën naar zoiets kijken is mooier dan in je eentje.

'Wordt het al grijs?', vroeg de bestuurder van de graafmachine. Hij streek met zijn grote grijpers de drek aan de andere kant van de dijk glad.

'Nee hoor', riep de oude heer monter. Zijn vrouw kwam de boerderij uit met een grote fles Sinas en een paar glazen. Ze zette het op de grond en verdween weer.

De vrachtwagens waren nu leeg en begonnen aan eindeloze manoeuvres om op de smalle dijk te draaien. Toen ze vertrokken waren, doemde een busje van TV Utrecht op. Ik wierp nog een laatste blik op het water dat zo fris uit de grond stroomde en verliet toen haastig mijn primeur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden