Prima liedjes, rotbox

10cc lijkt vergeten, terwijl de band in de jaren zeventig een paar invloedrijke songs geschreven heeft. Terugluisteren loont, jammer alleen dat de verzamelbox zo suf is uitgevoerd.

Ze doen het nog altijd behoorlijk goed in de Top 2000. 10cc, de Britse popgroep die in de jaren zeventig ook in Nederland met Donna, The Wall Street Shuffle, I'm Not In Love en Dreadlock Holiday grote hits had.


Ze staan met het respectabele aantal van vijf noteringen in de lijst, één meer dan bijvoorbeeld Radiohead. Maar 214 voor de hoogste positie (Dreadlock Holiday, 1978) is betrekkelijk laag voor een band die in de jaren zeventig zo dominant aanwezig was op de Nederlandse radio. Het lijkt alsof 10cc een beetje uit ons collectieve geheugen verdwijnt. Met de onsterfelijke hitsingles gebeurt langzaam hetzelfde als met de, even, zeer succesvolle albums van de band.


De platen Sheet Music (1974), The Original Soundtrack (1975) en How Dare You! (1976) waren toen ze verschenen geliefd onder zowel critici als publiek. Maar de laatste decennia lijken ze uit de boeken verdwenen. Geen band refereert eraan, luxe-edities waarmee de platenindustrie de laatste jaren zo scheutig is gebleken, bleven uit waar het 10cc betrof.


Daarom is het verheugend dat er nu een vijf schijfjes tellende box verschenen is, waarop de geschiedenis van 10cc in de jaren zeventig recht wordt gedaan. Want anders dan de overlevering wil, blijkt het viertal uit Manchester wel degelijk invloedrijke en beklijvende popmuziek te hebben achtergelaten.


Niet alleen de hitsingles (verspreid over twee cd's) zijn merendeels nog het aanhoren waard. Rubber Bullets (1973) verraadt in de koortjes ineens zeer aanstekelijke Beach-Boysinvloeden en I'm Not In Love is met de jaren alleen maar wonderlijker gaan klinken. Die stroperige analoge synthesizers en die gedubbelde stemmen: in 2012 had dit liedje - waar later een band als Air zijn hele sound op gebaseerd had - net zo'n wereldhit kunnen worden als in 1976.


Ook de albumtracks die het derde schijfje vullen, laten je weer teruggrijpen naar de oude elpees. De meeste popliefhebbers die in de jaren zeventig al in platenzaken kwamen, kennen de hoezen nog wel. Het grauwgrijze The Original Soundtrack (1975) en het tien maanden later verschenen How Dare You! met foto's van een verontwaardigd ogende man en vrouw aan de telefoon.


De platen lagen nog tot vroeg in de jaren tachtig in de uitverkoopbakken, want anders dan die van tijdgenoten als Supertramp, Todd Rundgren en Steely Dan, bands waarmee 10cc muzikaal zeker verwant was, bleken elpees van de Britse band als de hits ervan uitgewerkt waren, waardeloos.


Raar eigenlijk, want een nummer als Une Nuit A Paris, waarmee The Original Soundtrack opende, klinkt niet alleen als een blauwdruk voor Queens Bohemian Rhapsody, het liedje bleek ook echt van invloed op het tien maanden later verschenen popmonument, ook dit jaar weer gekozen tot populairste nummer in Nederland.


En zo hoor je bij het beluisteren van de box Tenology ook duidelijk referenties aan het werk van The Beatles en bands uit de jaren zeventig, die rijk gearrangeerde popmuziek, op het randje van symfonische rock, maakten.


De vier bandleden, die onlangs voor het eerst sinds meer dan dertig jaar gezamenlijk door The Guardian werden geïnterviewd, hebben er wel een verklaring voor waarom het hun nooit gelukt is zo beroemd en geliefd te blijven als bijvoorbeeld Queen. Het ontbrak ze aan de wil en wellicht ook de kwaliteiten om met hun muziek de podia op te gaan. Hoewel Eric Stewart, Lol Creme, Kevin Godley en Graham Gouldman niet alleen grote compositorische gaven hadden, maar ook goed konden zingen en meerdere instrumenten bespeelden, beperkte hun werkterrein zich tot de studio.


Het liveconcert uit 1974 dat op de dvd uit de Tenology-box staat is op z'n zachtst gezegd een suffe bedoening. Vier knappe muzikanten, dat zeker, maar uitstraling en spelplezier ontbreekt volledig. Toch iets wat nodig was om in een land als de Verenigde Staten door te breken. Dat lukte de band dan ook niet echt.


Er had wel degelijk meer ingezeten als Godley en Creme in 1977 de band niet definitief hadden verlaten. Zelf geven ze het nu ook alle vier toe: dat het beter was geweest als het Godley & Creme, die zelf een effect-apparaatje voor de gitaar (Gizmo) hadden ontwikkeld, zich na hun promotierondje (en geflopt conceptalbum Consequences) weer bij Gouldman en Stewart hadden aangemeld.


Met z'n tweeën hadden ze aanvankelijk succes dankzij hits als The Things We Do For Love (1977) en Dreadlock Holiday (1978) maar daarna droogde de bron zo goed als op.


Alle vier zijn ze doorgegaan in de muziek, vooral als producer, en Graham Gouldman gaat zelfs nog onder de naam 10cc op tournee, maar een reunie die ook tot creatieve samenwerking komt, daar lijken de vier heren niet meer van gediend.


Mooi dat er nu Tenology is, want veel is aardig genoeg om nog eens onder de aandacht gebracht te worden. Maar wat jammer van de afgrijselijke vormgeving. Dit soort doosjes, met slappe kartonnen hoezen, verschenen twintig jaar geleden, toen de industrie nog zoekende was naar de juiste manier om belangrijke oeuvres of delen daarvan opnieuw uit te brengen.


Tussen de prachtig uitgegeven boxen van de laatste jaren valt deze van 10cc uit de toon.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden