Prikkelende vragen, weinig antwoorden

en van de grootste problemen 'Eom tot succesfilms te komen is ongetwijfeld dat er, in Nederland althans, geen geld mee te verdienen valt....

Verstappens bijdrage is met anderhalve pagina de kortste van het overvolle themanummer, maar de voorzitter van de SEKAM en gewezen regisseur lukt het als een van de weinigen om helder een probleem te schetsen met suggesties voor een oplossing te komen. 'We moeten een systeem vinden om de medewerkers aan een film te belonen telkens als hun werk gebruik wordt. (...) Het blijft van de gekke te verwachten dat films op termijn succesvol kunnen zijn als de mensen die eraan meewerken geen enkel voordeel van het succes hebben.'

Aanleiding voor het filmnummer is een onderzoek over de beroepspraktijk en sociaal-economische positie van film-en televisieregisseurs in Nederland, dat eind 2003 werd uitgevoerd in opdracht van de Dutch Directors Guild. Daaruit bleek dat regisseurs het minst van iedereen op de set verdienen, nog minder dan een geluidsman, er is geen arbeidscontinuit, en hun auteursrechtelijke positie is belabberd.

Naar aanleiding van het onderzoek interviewde schrijfsterMarja Pruis vijf Nederlandse regisseurs over hun 'dromen, ambities en frustraties'. Eddy Terstall (Rent a Friend) vindt het 'in principe een slechte zaak als degene met het geld de baas is. Dat verzwakt het eindproduct.' De meeste producenten die Nicole van Kilsdonk (Deining) kent, 'wonen aan de gracht of in Amsterdam-Zuid, en hebben een dikke auto'. En toch hebben ze het mooiste beroep van de wereld. Opnieuw Terstall:

'Als regisseur ben je alles.'

Het gaat over van alles in Boekman. Over soapacteurs en serieuze acteurs, over de standplaats van een eventueel op te richten Filminstituut, over het waarheidsgehalte van documentaires. In essays, columns en boekrecensies worden prikkelende vragen gesteld als: bepaalt (vriendjes)politiek het beleid van de fondsen? Is er toekomst voor de Nederlandse film na het stimuleringsbeleid?

Concrete antwoorden zijn echter schaars. Als de stimuleringsmaatregelen verdwijnen, is Griekenland het enige Europese land dat minder overheidssteun geeft aan film, wordt op verschillende plaatsen beweerd in Boekman 60. Toch worden er in Griekenland elk jaar een stuk of twintig speelfilms gemaakt, waar veel Grieken naar komen kijken. Hoe dat kan, staat niet in Boekman; wel mag Jan Kuitenbrouwer voor de zoveelste keer uitvaren tegen de Kijkwijzer (soortgelijke tirades verschenen eerder in HP/De Tijd, de Volkskrant en op zijn weblog).

Boekman 60 leest en bladert lekker weg: het is een geslaagde introductie in talrijke facetten van de wonderlijke wereld van de film. Voor het eerst met kleurenpagina's bovendien, waarop fraaie affiches staan afgedrukt uit de collectie van het Filmmuseum. Maar het geheel maakt een wat willekeurige indruk, en is derhalve ook een gemiste kans.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden