Prikkelende lijstjes wereldmuziek

Songlines..

In maart 1996 wordt aan twee Malinese muzikanten visa geweigerd voor het bijwonen van een opnamesessie met Cubaanse muzikanten in Havana. In allerijl worden er wat lokale muzikanten, zangers en zangeressen bij elkaar gezocht. Onder hen Ibrahim Ferrer en Omara Portuondo. De plaat die onder productionele leiding van Ry Cooder uit deze sessies voortkomt heet Buena Vista Social Club, het album waarvan er wereldwijd zeven miljoen zijn verkocht.

De redactie van het Britse tijdschrift voor wereldmuziek Songlines noemt maart 1996 op de negende plaats in hun top-50 van ‘Great moments in World Music’. Een lijst samengesteld ter ere van de verschijning van het vijftigste nummer van het blad waarvan het eerste exemplaar uitkwam in 1999.

De lijst begint met november 1902, toen in India de eerste geluidsopnamen van zangeres Gauhar Jan werden gemaakt en eindigt met het bezoek van Paul Simon aan Zuid-Afrika in 1985, dat tot zijn vermaarde afropopplaat Graceland zou leiden. Het is een prikkelende en leerzame opsomming van belangwekkende momenten geworden die vooral laat zien hoe de Britse muziekindustrie met het genre is omgegaan.

Een genre waarvoor de naam ‘wereldmuziek’ op 29 juni 1987 bedacht werd, in een Londense pub tijdens een informele bijeenkomst van platenbazen en concertpromotors. Onder World Music rekent de redactie van het jubilerende tijdschrift zo ongeveer alle niet-westerse popmuziek, behalve reggae. Dit genre waar de Britten dankzij de grote Jamaicaanse gemeenschap daar al sinds de vroege jaren zestig een grote belangstelling voor hadden, wordt door andere Britse tijdschriften zoals Echoes al voldoende gecoverd, zo zal er gedacht zijn.

Waar het blad vooral goed in is gebleken, is het rockpubliek te enthousiasmeren voor Afrikaanse muziek. Blues uit Mali, funk uit Nigeria en soul uit Senegal hebben dankzij Songlines een behoorlijke Britse markt gekregen. Hun top 50 kent dus diverse mijlpalen in de Afrikaanse popgeschiedenis. Curieus is echter de nummer 2: het door Amnesty International georganiseerde concert in het Wembley waar de Senegalese Youssou N’Dour zich voor een groot publiek presenteerde. Voor redacteur Nigel Willamson was het horen van de ‘soulvolste stem sinds Otis Redding’ een ‘openbaring’. Merkwaardig, want N’Dour had twee jaar eerder al een veelbesproken gastrol op het album So van Peter Gabriel gehad, en was in Nederland al een veelgevraagd podiumartiest.

Tegelijkertijd is dat ook het leuke van dergelijke lijstjes: je kunt het er hardgrondig mee oneens zijn en er toch door geamuseerd blijven. Alleen de bijgeleverde dubbel-cd met oude en nieuwe hoogtepunten uit twintig jaar wereldmuziek is de aankoop al meer dan waard.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden