Prijs op prijs, maar altijd geldzorgen

Oud-teamgenoten van de vermoorde volleybalster Ingrid Visser schetsen een ontluisterend beeld van CAV Murcia. De club dreef op vastgoedgeld en wentelde zich in luxe.

In oktober 2009 had Diana Sánchez met haar volleybalploeg nog de sterren van de hemel gespeeld. De tegenstander maakte geen kans en de beker van de Spaans Supercup was voor CAV Murcia. Twee maanden later zat Sánchez urenlang huilend bij haar baas. Smekend om haar salaris, zodat ze geld had om met Kerst naar huis te kunnen.


CAV Murcia was een club van uitersten. Evedasto Lifante, een Murciase vastgoedmagnaat en marmer-exploitant, had goed geboerd op de Spaanse huizenmarkt en besloot in 2005 een volleybalclub te kopen. Hij zou het


beste team van Spanje bijeenbrengen, maar zijn droom eindigde met een faillissement, slepende rechtszaken en een gruwelijk misdrijf.


Rond de moord op de Nederlandse topvolleybalster Ingrid Visser en haar partner Lodewijk Severein overheersen vooralsnog de vragen. Hoofdverdachte Juan Cuenca, de voormalige technisch directeur van CAV Murcia waar Visser van 2009 tot 2011 speelde, gaf volgens Spaanse media in zijn eerste verhoren de schuld aan de baas van diezelfde club, Evedasto Lifante.


Deze ontkende in diverse media elke betrokkenheid en sprak het vermoeden uit dat Cuenca zichzelf in de problemen heeft gewerkt. Hoe het ook zij, één kenmerk hebben de hoofdrolspelers gemeen: een band met de voormalige volleybalclub CAV Murcia 2005. In recordtijd steeg deze club naar de top, maar al gauw begonnen de geldproblemen.


'Die club had nooit moeten bestaan', zegt Ati Garcia (33), oud-ploeggenoot van Visser, in een meubelzaak in Murcia, waar ze 's ochtends werkt. Zij speelde er in 2009/2010. 'Het team was hecht en we hadden goede spelers, maar er waren altijd problemen met salarissen.' Aan het einde van haar seizoen kreeg Garcia slechts de helft van het beloofde geld waarmee Juan Cuenca haar bij haar vorige club had weggelokt. Ze is daarover nog steeds aan het procederen.


'Eén keer was ik wanhopig omdat ik mijn hypotheek niet kon betalen. Na de training wachtte Ingrid buiten op me in de auto. Ze wist dat ik had gehuild en dat er voorlopig niet betaald zou worden en leende me 1.000 euro.'


Terwijl een paar jaar eerder niets nog te gek was voor CAV Murcia, zegt Alberto Aguilar, van 2006 tot 2010 assistent-trainer bij de club. Geld was er in overvloed en Lifante gebruikte het niet alleen om internationale topspelers aan te trekken. In zijn geboorteplaats Barinas bouwde hij voor zijn team twee chalets met zwembad, ze reisden in een bus van meer dan een half miljoen euro en soms liet hij zijn hele geboortedorp naar een finale komen.


Het team won prijs op prijs. Dat is bijna tot het einde zo gebleven, zegt Aguilar. 'Ik probeerde iedereen op het veld alleen aan volleybal te laten denken, maar de onvrede groeide en dat was slecht voor de motivatie.'


Ook zelf zat hij regelmatig tegenover Cuenca om naar zijn salaris te vragen. 'Een man van duizend excuses en grote creativiteit voor smoezen. Een volleerd leugenaar.'


Over de redenen van de geldproblemen kregen de spelers en trainers niets te horen. Maar de link met de instorting van de huizenmarkt is gauw gelegd. 'De mannen van het volleybal in Spanje komen uit de vastgoedwereld', zegt de Italiaanse volleybalmakelaar Donato Saltini. Zijn bedrijf Gold heeft volleybalsters uit de hele wereld. 'Toen de huizenmarkt in 2008 in crisis raakte, zakte ook de volleybalwereld in. De club is failliet gegaan.'


De financiën van de club verbaasden hem toen hij zaken met hen deed. 'Normaal zie je sponsors op de shirts, maar deze club had die niet. Die eigenaar had een mijn, maar ik kwam erachter dat hij daar geen geld mee verdiende en leningen had. Eén keer boden ze me een appartement aan als garantie dat ze me zouden terugbetalen, maar door de crisis was dat nauwelijks wat waard.'


Vanuit Italië reisde hij meerdere keren naar Murcia om het geld voor zijn speelsters op te eisen. 'Ik heb vrij harde acties moeten ondernemen om mijn geld terug te krijgen, wat pas in 2010 lukte voor het seizoen van 2007 en 2008. Transfers met de club had ik stopgezet, waardoor drie speelsters een tijd niet konden spelen.'


Niemand kreeg geld, zegt Diana Sánchez, die in 2009 en 2010 bij het team speelde. Ze vertelt hoe ze na het winnen van de Copa de la Reina feest hadden gevierd in het hotel. 'Een paar dagen later hoorde ik van de eigenaresse dat er geen cent was betaald.'


Sánchez wist van tevoren dat er problemen zouden zijn. 'Maar ik heb ja gezegd omdat ik met Ingrid Visser, Romina Lamas en andere sterren wilde spelen. En we hebben supergoed samengespeeld.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden