`Priemgetallen¿ met lef verfilmd

De eenzaamheid van de priemgetallen


Regie Saverio Costanzo.


Met Alba Rohrwacher, Luca Marinelli, Isabella Rossellini, Maurizio Donadoni.


In 25 zalen.


'Priemgetallen zijn alleen deelbaar door 1 en door zichzelf. Het zijn argwanende, eenzame getallen en daarom vond Mattia ze prachtig.' Zo staat het in De eenzaamheid van de priemgetallen, de roman van Paolo Giordano over de lotsverbondenheid van twee buitenbeentjes. De geniale, in zichzelf opgesloten Mattia en de al even eenzame Alice, die door een ongeluk mank loopt, hebben vanaf hun tienertijd een bijzondere band. Maar elkaar werkelijk bereiken, dat lijkt onmogelijk.


Ze zijn als tweeling-priemgetallen, die gescheiden worden door één even getal. Veroordeeld tot elkaars nabijheid, zonder elkaar ooit te raken. Omgeven door mensen die ongecompliceerder, socialer en gelukkiger zijn.


De eenzaamheid van de priemgetallen was een verpletterend debuut. Giordano kreeg er in 2008 de belangrijkste literaire prijs van Italië voor, en voerde jarenlang de bestsellerlijsten aan. De filmrechten waren dan ook snel verkocht, maar een makkelijke klus zou de verfilming niet worden. Daarvoor kent het boek te veel onzichtbaar drama. Hoe verbeeld je gemiste kansen en onuitgesproken verdriet?


Er waren ook praktische hobbels. De eenzaamheid van de priemgetallen omvat 24 jaar, waarin Alice en Mattia vanaf hun traumatische kinder- en puberjaren opgroeien tot onzekere volwassenen. Niet makkelijk om daarvoor acteurs te vinden - vooral niet als het draait om personages die zichzelf fysiek verminken. Terwijl Alice zichzelf uithongert, heeft Mattia de onbedwingbare neiging in zijn lichaam te snijden.


Regisseur Saverio Costanzo loste het op met bravoure. Hij castte zes acteurs om de twee hoofdrollen te spelen, zonder al te veel op uiterlijke gelijkenis te letten. Hoewel hij in grote lijnen het verhaal van het boek trouw bleef, gooide hij ook veel overhoop. De chronologie ging als eerste op de schop: waar de roman de gebeurtenissen netjes op een rij zet, plaatst Costanzo in de film heden en verleden naast elkaar.


Dat werkt verwarrend, zeker voor wie het boek niet gelezen heeft. Maar het getuigt ook van lef. Costanzo, die eerder succes boekte met Private (2004) en In memoria di me (2007), heeft grote ambities. Een 'romantisch horrorverhaal' noemt hij zijn film, en de spanning wordt dan ook flink opgestuwd.


Alles draait om de geheimen die Mattia en Alice met zich meedragen. Zeker in het geval van Mattia is dat een verschrikkelijk, levens verwoestend geheim, dat als in een thriller stukje bij beetje wordt onthuld.


Costanzo zet het zwaar aan. Zijn versie van De eenzaamheid is een visueel en muzikaal spektakel, waarin elke emotie wordt benadrukt. Dat is wat veel van het goede: het spel van Alba Rohrwacher en Luca Marinelli - als de oudere Alice en Mattia - is zonder die opsmuk sterk genoeg. Dat de acteurs respectievelijk vele kilo's afvielen en aankwamen, is ook een vorm van uiterlijk vertoon die het verhaal niet nodig heeft.


Soms pakt de visie van Costanzo fenomenaal uit. De openingsbeelden zijn bedwelmend en aangrijpend, net als een latere scène op een kinderfeestje. Maar over de hele linie is de film onevenwichtig. De eenzaamheid van de priemgetallen is rommelig, overdadig en bij vlagen briljant.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden