Prettig gelikte biopic over autocoureur Niki Lauda ****

Tijd voor nuances is er niet in deze snelle maar geslaagde verfilming van Lauda's leven.

ACTIEDRAMA


Regie Ron Howard.


Met Daniel Brühl, Chris


Hemsworth, Olivia Wilde en Alexandra Maria Lara


In 83 zalen


'Het is niet meer gevaarlijk: de circuits zijn breed, je kunt niets raken, de auto's zijn veel veiliger. De nieuwe generatie heeft niet dezelfde problemen als wij. Daarom zijn minder uitgesproken persoonlijkheden.'


Aldus de Oostenrijkse ex-autocoureur Niki Lauda, toen hij in EenVandaag sprak over zijn roemruchte raceverleden. De aanleiding voor het interview was de film Rush, waarmee regisseur Ron Howard terugblikt op Lauda's opkomst-ondergang-en-verrijzenis-loopbaan, en vooral ook op zijn rivaliteit met de Britse coureur James Hunt (1947-1993).


Het zijn inderdaad twee uitgesproken persoonlijkheden, die in het eerste deel van deze prettig gelikte Hollywood-biopic lijnrecht tegenover elkaar worden gezet. De innemende playboy Hunt (Chris Hemsworth) leeft voor het racecircuit, kouwe kikker Lauda (Daniel Brühl) racet omdat het de enige manier is waarop hij veel geld kan verdienen. Voor iets anders deugt hij niet. Hunt verslijt vrouwen bij de vleet, Lauda verleidt één vrouw en blijft vervolgens de hele film bij haar.


Geen wonder dat het lange tijd bij zulke grove streken blijft. Tijd voor nuances neemt Howard niet, scherend langs de jaren die voorafgaan aan Lauda's bijna fatale ongeluk in 1976 op het circuit van Nürburgring.


Anthony Dod Mantle's spectaculair strakke camerawerk haalt bovendien halsbrekende toeren uit om van Rush vooral een zinnelijke ervaring te maken. Het ene moment word je op de bumper van gierende Ferrari's geplempt, om daarna achter wuivende grassprietjes de raceauto's voorbij te zien scheuren.


Maar hoe egocentrisch en plat de personages ook blijven, het effectief gedoseerde script van Peter Morgan (Frost/Nixon, The Queen) zorgt dat je toch voor deze mannen valt - het ene moment voor hun waaghalzerij, het andere voor hun charme of juist het oprechte gebrek daaraan.


Hemsworth en Brühl spelen die uitersten mooi uit, zo standvastig acterend dat je je hen na afloop moeilijk zonder coureurpak kunt voorstellen. Het zegt ook genoeg over Brühls spel dat hij - ondanks zijn overbeetprothese, het zwaar aangezette Oostenrijkse accent en de permanent boze blik - geen seconde aan geloofwaardigheid verliest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden