Pret-a-guider

Ze is een van de machtigste vrouwen in de modewereld. Alison Loehnis, algemeen directeur van webwinkel net-a-porter, gidst ons deze week langs de cultuur waar zij voor gevallen is. Wat mogen we volgens Loehnis niet missen?

Het hoofdkantoor van net-a-porter in Londen is op zijn zachtst gezegd indrukwekkend: in een grote zaal zitten honderden mensen achter computerschermen, met allemaal dezelfde Anglepoise-lamp op het werkblad. Zij zorgen dat de website er goed uitziet, ze geven de bestellingen door en onderhouden contact met de klanten. Tegen de muren hangen beeldschermen waarop precies te volgen is wat er op dat moment wordt gekocht in de webwinkel. Net-a-porter, dat veertien jaar geleden werd opgericht door Natalie Massenet, was de eerste onlineluxewinkel met bekende merken als Miu Miu, Stella McCartney en Jimmy Choo in het assortiment. Inmiddels is de site geen pionier meer, maar een instituut dat meer dan twee miljoen unieke bezoekers per maand trekt en dat de macht heeft om van een gevlochten zonnehoed een bestseller te maken.


Op het strak ingerichte hoofdkantoor boven in het kolossale winkelcentrum van Westfield in Londen werken bijna tweeduizend mensen, zegt Alison Loehnis terwijl ze ons rondleidt door de steriele en overwegend witte ruimtes. De directeur had als tiener een bijbaantje in een van de winkels van Ralph Lauren en kwam in 2007 op de marketingafdeling van net-a-porter terecht. Sinds Massenet zich twee jaar geleden meer is gaan richten op de uitbreiding in Azië, de uitbreiding van het aantal websites (petit-a-porter is al geclaimd) en de eigen glossy, heeft Loehnis de dagelijkse leiding. Als directeur is ze goed ingevoerd in de winkelgewoonten van haar klanten, die over de hele wereld zitten; zo weet ze bijvoorbeeld dat de meeste bestellingen worden gedaan tijdens de lunchpauze en na negen uur 's avonds.


Het is voor het eerst, zegt ze, dat ze haar obsessie voor mode kwijt kan in haar werk. Maar als haar werk erop zit, laat ze de mode ook voor wat die is. Dan verruilt ze haar hoge hakken voor slippers en zit ze graag thuis met haar man en twee kinderen. Haar smaak is conservatief, zegt ze. Ze heeft een zwak voor meesterwerken die zichzelf bewezen hebben. Vandaag gidst ze ons langs een klassieker als Anna Karenina via het barokke La Dolce Vita naar de moderne architectuur van Richard Meier.

1. Schilderij: Paolo Veronese - Iseppo da Porto en zijn zoon (1555)

Paolo Veronese (Verona, 1528 - Venetië, 1588) is een belangrijke Italiaanse kunstschilder die veel lucratieve opdrachten deed voor kerken, kloosters en bibliotheken.


'In de National Portrait Gallery was onlangs een grote tentoonstelling met zijn werk te zien. Ik ben daar tot drie keer toe gaan kijken, en elke keer liep ik meteen weer naar hetzelfde schilderij: dat van Iseppo da Porto en zijn zoon. Ik vind het zo'n bijzonder schilderij, omdat er ontzettend veel liefde en tederheid in zit, terwijl het om een formeel portret gaat. Dat zit 'm in de hand van de vader, die de hand van zijn zoon vasthoudt.


'Ze hadden ook gewoon naast elkaar kunnen staan, zonder dat hun handen elkaar raakten. Dan was dit schilderij gewoon een prachtig uitgevoerd formeel portret geweest van een rijke man en zijn zoon, zoals Veronese er zo veel heeft gemaakt. Maar nu is het voor mij veel meer. Omdat er een zekere intimiteit in zit, is het een tijdloos schilderij geworden. Goed, aan de kleding die ze dragen is te zien dat het een schilderij uit de zestiende eeuw is. Maar het onderwerp is van alle tijden: voor mij gaat het over de liefde tussen ouder en kind.'

2. Literatuur: Anna Karenina (1877) - Lev Tolstoj

In Anna Karenina, de tweede grote roman van de Russische schrijver Tolstoj, wordt de hoofdpersoon Anna Karenina hopeloos verliefd op de jonge graaf Vronksi.


'Het voelt bijna te makkelijk om Anna Karenina te noemen. Zo van kijk mij eens intellectueel zijn. Maar dit is een van de weinige boeken die ik tot drie keer toe gelezen heb. Ook omdat ik er de eerste keer, toen ik nog op de middelbare school zat, bijna niets van begreep. Ik las de woorden, maar dat was vooral functioneel. Het verhaal kwam toen nog niet echt binnen. De tweede keer dat ik het las, sprak de thematiek me natuurlijk veel meer aan. Liefde en haat, trouw en ontrouw; als tiener was ik daar nog niet mee bezig.


'Ik weet dat er veel mensen zijn die het afdoen als een saai en overdreven romantisch niemendalletje over het rijke leven, en dat die mensen Anna Karenina een vervelende aansteller vinden. Maar iedereen leest een boek op zijn eigen manier. Haar keuzes leiden uiteindelijk tot destructie. Niets romantisch aan.


'Of ik de films gezien heb? Ja. Maar films kunnen alleen maar beter of slechter zijn dan andere films; bij een boek halen ze het niet. De beste vind ik nog altijd die met Greta Garbo, uit 1935. Maar de meest recente, met Keira Knightley en Jude Law vind ik ook redelijk goed gelukt. Dat komt vooral door Jude Law, die van haar echtgenoot Aleksej Aleksandrovitsj Karenin een aantrekkelijke man maakt in plaats van een ouwelijke zeur.'

3. Kleding: zwarte skinny jeans, cropped (tot op de enkel)

De directeur van de meest toonaangevende webwinkel in designerkleding wereldwijd zweert bij zwarte skinny jeans - maakt niet uit van welk merk ze zijn.


'Je had natuurlijk verwacht dat ik iets bijzonders zou zeggen, dat ik de laatste mode altijd op de voet volg en er elke dag heel opvallend en tot in de puntjes gestileerd bijloop. Dat is dus niet zo. Mijn ideale basisstuk is een zwarte skinny jeans. Ik heb er belachelijk veel, zeker een stuk of vijftien. Maar ik vind dat iedere vrouw er minstens drie in de kast zou moeten hebben, de een wat meer verwassen dan de ander. Waarom? Omdat het lekker makkelijk en stijlvol tegelijk is. Een zwarte skinny jeans kleedt mooi af en je kunt 'm met alles combineren. Ik geef de voorkeur aan een mooi overhemd of een kasjmier trui en een colbert of een leren jack. Dat een simpele zwarte jeans mijn absolute favoriet is, wil trouwens niet zeggen dat ik me niet graag optut. Ik ben gek op jurken, hoge hakken, wijde rokken, noem maar op. Ik doe graag moeite om er goed uit te zien. Als kind bedacht ik altijd al een week van tevoren wat ik zou aantrekken op de dagen dat ik geen schooluniform aan hoefde.'

4. Literatuur: All That Is (2013) - James Salter

Dit boek vertelt de weinig succesvolle zoektocht naar de liefde van marine-officier Philip Bowman, die na de Tweede Wereldoorlog terugkeert naar de VS en in New York aan de slag gaat als redacteur bij een literaire uitgeverij.


'James Salter is mijn favoriete hedendaagse schrijver. Ook al is hij oud en niet heel modern. Maar hij schrijft geweldig. Hij is goed in het verhullen van emoties. Zijn karakters zeggen vaak niet meer dan het hoognodige, zo geeft hij de lezer de ruimte om in te vullen wat er in hun woorden verborgen ligt. Het eerste boek dat ik van hem las, was de huwelijksroman Light Years, waarin een stel dat voor elkaar voorbestemd is aan het dolen slaat. Toen was ik om. Ik sla geen boek van hem over.


'In zijn verhalen gaat het vaak over de verloren tijd en over de onbenutte mogelijkheden van het leven. Het gaat nooit om grote politieke gebaren of geschiedschrijving, maar om kleine dingen en gewone mensen. Dat maakt het zo aantrekkelijk. Het plot van All That Is klinkt simpel, het gaat om een man met een reeks gepassioneerde liefdes, die allemaal niet bestendig blijken. De magie van het boek zit in Salters manier van schrijven: het ritme, de melodie, de toon.'

5. Fotografie: Malick Sidibé - Nuit de Noël (1963)

Malick Sidibé (1935) is een fotograaf van Malinese komaf. Hij is vooral bekend vanwege zijn zwart-witportretten van de Malinese jeugd in de jaren zestig. Op 71-jarige leeftijd ontving hij in Venetië de Gouden Leeuw voor zijn gehele oeuvre.


'Terwijl de meeste westerse fotografen die naar Afrika gaan foto's maken van armoede, honger en de genocide laat Malick Sidibé een heel ander beeld zien. Dat vind ik interessant. Hij richtte zijn camera in de jaren zestig op de stadsjeugd van Bamako, waar hij feestjes en partijen afliep. Op zijn foto's is te zien hoe de stadsjeugd net na de onafhankelijkheid van 1960 steeds meer zelfvertrouwen krijgt.


'Ik zie in mijn werk veel bedachte en overdreven gestileerde modefoto's voorbijkomen. Misschien dat ik dit ook daarom zo'n geslaagd beeld vind: het is tenminste niet zo bedacht. Ik heb een hekel aan het woord authentiek, want dat wordt te veel gebruikt in de mode, maar deze foto is dus authentiek. En er zit, net als in het schilderij van Veronese, ook veel intimiteit in. De jongen en het meisje op de foto zijn broer en zus. Zij leert hem dansen, daarom kijken ze zo geconcentreerd naar haar voeten.'

6. Fotografie: Andreas Gursky - 99 Cent II Diptychon (1999)

De Duitse fotograaf Andreas Gursky (1955) is vooral bekend vanwege zijn symmetrisch bewerkte foto's; 99 Cent werd in 2007 voor 3,34 miljoen dollar geveild bij Sotheby's in New York.


'Dit is een heel ander soort foto dan die van Malick Sidibé, maar niet minder krachtig. De foto's van Gursky zijn bijna schilderijen, zo precies registreert hij alle details. Dit beeld symboliseert voor mij de consumptiemaatschappij en de gevolgen van de globalisering. Ik heb weleens gelezen dat de fotograaf niet bewust politieke uitspraken wil doen of filosofische vragen wil stellen met zijn werk. Maar hoe moet je dit beeld anders zien? Het feit dat het ook nog eens als een van de duurste foto's ter wereld geldt terwijl het een opname van een winkel met spullen van 99 dollarcent betreft, maakt het commentaar extra ironisch.'

7. Eten: restaurant River Café in Londen

Het River Café aan de oever van de Theems in Londen werd in 1987 opgericht door Rose Gray en Ruth Rogers en geldt als een van de beste Italiaanse restaurants buiten Italië.


'Vanwege mijn werk kom ik op allerlei nieuwe en hippe plekken in Parijs, Milaan en New York. Maar als ik zelf mag kiezen waar ik ga eten, kies ik meestal voor het River Café. Daar is al heel lang niks nieuws of hips meer aan en juist daarom vind ik het daar zo prettig. Het eten is er erg goed: what you see is what you get.


'De laatste tijd is dat soort eten, dat puur en eerlijk is, nogal in de mode. Maar bij het River Café serveren ze het al bijna dertig jaar. Vier jaar geleden is Rose Gray, een van de eigenaressen, overleden. Haar compagnon Ruth Rogers is er nog en zij vertrekt nog steeds elke zomer naar Italië op zoek naar nieuwe producten en inspiratie.


'Samen hebben ze een stuk of zes kookboeken gemaakt. Ik heb er thuis een paar. Maar het is me nog steeds niet gelukt om de Chocolate Nemesis, een beroemd chocoladetoetje, thuis na te maken. Dat is misschien maar goed ook, want dan zou ik me er misselijk en dik aan eten.'

8. Film: La Dolce Vita (1960) - Federico Fellini

Het controversiële La Dolce Vita brengt het leven van de high society in Rome in beeld aan de hand van columnist Marcello, die zich op zoek naar roddels en verhalen elke nacht in de drukte van Via Veneto stort.


'Dit is voor mij een film zoals een film moet zijn. Een vlucht naar een andere wereld. De film brengt het leven van de jetset in Rome in beeld. Het verhaal is niet zo veelomvattend, het is meer een serie anekdotes, die samen zo'n drie uur lang voortkabbelen. Maar dat doet er niet toe, want dit is een onmisbaar tijdsbeeld van het florerende existentialisme.


'Ik heb die tijd niet meegemaakt, maar dankzij Fellini heb ik er wel enig idee van. Hij laat in prachtige beelden zien hoe de elite in het Rome van eind jaren zestig een antwoord zoekt op nieuw verworven vrijheden zoals vrije seks. Eigenlijk is deze film gewoon een lange, bijzonder mooi gefilmde documentaire die naast het jetsetleven ook de eenzaamheid en tragiek van de nacht in beeld brengt.'

9. Architectuur: Richard Meier - Getty Center in Los Angeles (1997)

De Amerikaanse architect Richard Meier (1934), die onder meer in 1955 het stadhuis in Den Haag - bijnaam 'het ijspaleis' - ontwierp, gebruikt opvallend veel wit.


'Als je weet dat Richard Meier mijn favoriete architect is, begrijp je ook waarom ik dit zo'n geslaagd kantoor vind. Het is hier lekker wit. Net als Richard houd ik van wit en van strakke lijnen. Ik vind dat hij er goed in slaagt om met zijn gebouwen orde te scheppen. De wereld is al chaotisch genoeg, alles beweegt voortdurend. Daarom hebben we strakke, witte gebouwen nodig. Die geven rust.'


'Het Getty Center in Los Angeles is zijn grootste project, maar hij heeft ook prachtige kleinere gebouwen gemaakt, zoals het Smith House in Connecticut. Ik vind het sterk dat hij een consistente eigen stijl heeft, dat is voor een architect net zo belangrijk als voor een modeontwerper. Zijn gebouwen zijn herkenbaar: strak, wit en modern.'

CV

Alison Loehnis (die haar geboortejaar niet wil prijsgeven) groeide op in New York en studeerde kunstgeschiedenis aan Brown University in Providence. Ze heeft een Franse moeder, die accountmanager was bij een reclamebureau, en een Amerikaanse vader, die in de cosmeticawereld zit. Na haar studie, in 1992, begon ze als accountmanager bij Saatchi & Saatchi in New York. Na een jaar vertrok ze naar uitgever Hachette Filipacchi. In 1996 werd ze creative director bij Disney. In 2003 begon ze bij modemerk Thomas Pink in Londen. Natalie Massenet van net-a-porter benaderde haar in 2007. Ze begon als directeur van de marketingafdeling. Sinds 2012 is ze algemeen directeur. Ze is getrouwd met een Engelsman, met wie ze een zoon (7) en een dochter (6) heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden