President Taylor wil nu voor vol worden aangezien

Na elf bestanden en zeven jaar oorlog heeft Liberia krijgsheer Charles Taylor als president gekozen. De man zette de oorlog in gang door persoonlijk kelen door te snijden....

OP INTERNET is het verkiezingsprogramma van Charles Taylors Nationale Patriottische Partij (NPP) te vinden, vol fraaie voornemens over de te volgen binnen- en buitenlandse politiek en het aantrekken van investeringen. De opmerkelijkste uitspraak luidt: 'De NPP erkent dat de stembus de hoeksteen is van het democratisch proces.'

Taylor wil nu wel eens af van dat imago van prototype krijgsheer. Liever wordt hij genoemd en geroemd om zijn andere, steevast genegeerde eigenschappen. Hij is muziekliefhebber, geheelonthouder, baptist, heeft gestudeerd in de Verenigde Staten, hult zich in Armani-pakken, en is een groot bewonderaar van staatsmannen als Nixon en Reagan. Hij behoort, kortom, tot de groten der aarde. 'Charles Taylor is niet iemand die je kunt negeren', zei hij over zichzelf voor de Amerikaanse National Public Radio. 'Niet in dit land, niet in deze regio, niet op dit continent, niet op deze planeet.'

Charles McArthur Taylor werd geboren op 29 januari 1948, als zoon van een Liberiaanse moeder en een gemengde Amerikaans-Liberiaanse vader. Als jonge man studeerde hij economie aan het Bentley College, even buiten Boston. Begin jaren tachtig diende hij onder Liberia's beruchtste dictator, de half analfabete sergeant Samuel Doe.

Toen hij werd beschuldigd van de verduistering van overheidsgeld, vluchtte Taylor naar de VS, waar hij in de gevangenis belandde. Hij wist te ontsnappen en keerde terug naar Liberia om er een guerrilla-oorlog te beginnen. De voorbereidingen duurden vier jaar.

Op kerstavond 1989 viel hij met 150 vermoedelijk in Libië getrainde strijders vanuit Ivoorkust Liberia binnen. De Amerikaanse ambassadeur Jim Bishop zag die avond hoe Taylor persoonlijk de kelen doorsneed van de Liberiaanse grenswachten. Daarmee was een even gruwelijke als krankzinnige burgeroorlog een feit.

Taylor had maar een missie: president worden. Zeven jaar duurde de strijd, die aan 150 duizend Liberianen het leven kostte en waarbij hoofden werden afgehakt alsof het kokosnoten betrof. Honden aten lijken, mensen aten honden. Elf bestanden werden opgeblazen door de gedrogeerde jonge soldaten van Taylor en de andere krijgsheren die inmiddels waren opgestaan.

Nooit heeft Taylor eraan getwijfeld dat hij was voorbestemd om president van Liberia te worden. In 1990 was hij er heel dicht bij, letterlijk. Zijn troepen waren de ambtswoning op vijfhonderd meter genaderd. Maar een Afrikaanse vredesmacht dreef de rebellen terug. Twee jaar later herhaalde zich dit scenario.

Taylor liet zich er niet door van de wijs brengen. Diep in de bush riep hij zichzelf uit tot president en liet zich als Your Excellency aanspreken. Kort voor de verkiezingen van zaterdag hield hij er een hofhouding van tweehonderd mensen op na, waartoe een privé-legertje, altijd beschikbare vrouwen, computerdeskundigen en politieke wetenschappers behoorden.

Binnen zijn koninkrijkje regeerde hij zoals een krijgsheer betaamt. Als hij een doodsvonis tekende, woonde hij persoonlijk de executie bij. Zaken als promotie en ontslag waren geheel onderworpen aan Taylors grillen. Uitleg was uit den boze.

Op het slagveld ontpopte Taylor, voorzien van sherrifhoed en -badge, zich als een geliefd leider. Hij vocht met zijn troepen mee in de frontlinie en volgens medestanders hielp hij persoonlijk zijn jonge soldaten als die gewond waren. 'Hij beschikt over bovemenselijke gaven', zei een strijder.

Taylor kende de geheimen van populariteit. Zodra hij Liberia was binnengevallen, richtte hij een radiostation op met de favoriete muziek van zijn rebellenleger: stampende soul van Marvin Gaye, Smokey Robinson, The Temptations, en later ook daverende hiphop.

Zijn tegenstanders schilderen hem af als licht ontvlambaar en bikkelhard. Toen er onlangs problemen dreigden voor de verkiezingen, dreigde Taylor: 'Als de voorzitter van de verkiezingscommissie het stemmen uitstelt, dan kunnen alleen de engelen hem beschermen.'

Op Internet is inmiddels ook een anti-Taylor pagina verschenen, getiteld 'De 23 psalmen van Taylor'. Vers 1 en 12 luiden: 'Charles Taylor is the shepard we do not want. Our cups shall certainly run dry with this heartless criminal as president.'

Fred de Vries

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden