President Hollande: het echte werk moet nog komen

François Hollande zet de toon van zijn presidentschap in soberheid en eenvoud. Maar kan hij ook zijn beloften nakomen? Zijn maatregelen worden met argusogen bekeken.

Een handenschuddende president en handenwringende beveiligers - dat zijn waarschijnlijk de beelden die zullen bijblijven uit de beginperiode van François Hollande, de zevende president van de Vijfde Republiek. De nieuwe Franse president gaat met de trein naar de Europese Unie in Brussel, en komt met de auto terug; zijn voorganger, Nicolas Sarkozy, gebruikte voor hetzelfde reisje twee vliegtuigen. De bewakers vragen zich intussen af hoe je in de trein telefoongesprekken kunt voeren die niet kunnen worden afgeluisterd en of er geen bommengooiers op de spoorwegviaducten zullen staan.

Hollande gaat trouwens ook graag te voet door de straten van Parijs. En als hij dan toch moet vliegen, dan bij voorkeur met een lijntoestel. Zijn eerste minister, Jean-Marc Ayrault, stapte deze week zelfs in de metro bij een bezoek aan Marseille - de veiligheidsmensen draafden in wanhoop om hem heen. Hij heeft trouwens ook een minister, Cécile Duflot heet ze, die in spijkerbroek met het boemeltreintje naar de ministerraad komt.

Dat alles was onder Sarkozy nooit vertoond. Die ontbood een televisieploeg naar het Élysée als hij geïnterviewd wilde worden, onderhandelde over belichting, decor en gesprekspartners en liet het geheel uitzenden via minstens tien kanalen. Hollande ging deze week voor zijn eerste interview als president zelf naar de studio - staatszender France 2 - schoof gewoon aan bij de presentator en kwam pas aan de beurt na het echte nieuws.

Dat heeft niets met beeldvorming te maken, zei de kersverse president: 'Ik houd het graag eenvoudig.' Dat past inderdaad bij de stijl van de man. In zijn familieplakboek zitten nog foto's van de oude Simca waarmee hij jarenlang in de Corrèze campagne voerde. De scooter waarop hij door Parijs toerde, zwoer hij nog geen jaar geleden met tegenzin af.

Die sobere stijl komt goed van pas in tijden van crisis. Zoals geen Fransman er rauwig om zal zijn dat de president voor zichzelf en zijn ministers een loonsverlaging van 30 procent heeft afgekondigd. Goed voorbeeld doet immers goed volgen.

Maar dat alles is façade. Aardig om de schijn van daadkracht mee te wekken, maar ook niet meer dan dat. Het echte werk, dat zijn de zestig verkiezingsbeloften die hij deed. Het wordt steeds duidelijker dat het een hele opgave zal worden om die gestand te doen, zeker als de Europese Unie (EU) laat horen dat Frankrijk niet genoeg bezuinigt om de belofte van een begrotingstekort van drie procent in 2013 waar te maken.

Op het internationale toneel heeft Hollande zijn vuurdoop achter de rug. Zijn belofte de Franse troepen nog dit jaar uit Afghanistan terug te trekken, doet hij gestand. Met als precisering dat het om 'gevechtstroepen' gaat. Ook na 2012 blijft het Franse leger in Afghanistan aanwezig, in een ondersteunende rol.

Zijn pleidooi voor het bevorderen van de economische groei om zo de crisis het hoofd te bieden krijgt verrassend veel bijval. Maar die ene, cruciale, stem ontbreekt; bondskanselier Merkel wil er niets van weten, en is mordicus tegen de eurobonds waarmee Hollande de staatsschulden over de EU wil spreiden. De betrekkingen met Duitsland zijn daardoor sinds de dagen van 'Merkozy' (de twee-eenheid Merkel en Sarkozy) ernstig bekoeld. Gezien de economische krachtsverhoudingen zal Hollande ook daar water bij de wijn moeten doen, al hoopt hij dat met steun van elders uit Europa te compenseren.

De eerste binnenlandse vuurdoop is het overleg met de sociale partners dat Hollande, anders dan Sarkozy, aan zijn eerste minister overlaat. Daar worden de douceurtjes verdeeld: verlaging van de pensioenleeftijd naar 60 jaar voor wie vroeg begon met werken, verhoging van het minimumloon, verhoging van de gezinsuitkering voor het nieuwe schooljaar, extra banen in het onderwijs.

Al die maatregelen, die tijdens de presidentscampagne zo verleidelijk klonken, zullen nu met argusogen worden bekeken. En dat niet alleen door de kiezers, die willen weten wat er van de beloften terechtkomt. De Europese Unie heeft al te kennen gegeven dat verhoging van de overheidsuitgaven een slecht idee is. En de financiële markten staan klaar om extra uitgaven met een renteverhoging af te straffen.

De parlementsverkiezingen zijn op 10 en 17 juni. Tot die tijd zullen geen pijnlijke keuzen worden gemaakt, Hollande wil eerst een socialistische meerderheid in het parlement zeker stellen. Daarna pas zal blijken of hij woord kan houden.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden