PRESENTATIE

Het is best een leuk idee, een dubbelpresentatie. Een presentatie van twee boeken tegelijk, de een een stuk dikker dan de ander, maar toch: twee boeken....

In het bovenzaaltje staan tien rijen stoelen met heel gewone mensenerop. Gewoon in de zin dat niemand de indruk wekt vanochtend voor het vanhuis gaan eerst een afscheidsboodschap op video te hebben opgenomen, of,overeenkomstig de zwijgplicht, langdurig aan een motor te hebbengesleuteld.

Achter een brede, formica tafel zitten de schrijvers. De een is dik,de ander groen. Eerst klinkt er luide muziek. Uit luidsprekers. GeenNederlandse muziek, maar muziek uit een land dat een grotere kans maakt opeen aardbeving, orkaan of modderstroom dan Nederland.

Dan wordt het stil. Er is gelegenheid tot vragen stellen. Een wel erggewone mevrouw met een hoofddoekje - geen buitenlands maar een Nederlandshoofddoekje, zo eentje met bloemetjes in de stof verweven, zoals je moeder,of nee, eerder je tante die vroeger droeg - steekt haar vinger op. Het iseen gewone vinger, een beetje opgezwollen en rood aangelopen van het nogmet de hand afwassen.

'Waarom schrijft u?', vraagt zij.

Over het montuur van zijn bril kijkt de dikke naar de groeneschrijver. 'Misschien is dit meer een vraag voor jou. . ?'

'Ik schrijf om het plezier', zegt de groene. 'Het plezier om mensendatgene af te pakken waar ze net aan gewend zijn geraakt. En om de boelweer een beetje in evenwicht te trekken. Jongeren kunnen niet spellen, maarmet deze nieuwe editie spelt een voor 1959 geboren oude lul nog slechter.'

Een meneer met een oorring, niet zo'n dikke oorring als door leden vaneen motorclub gedragen wordt, maar meer het model dat mannen dragen diebang voor vrouwen zijn, stelt de volgende vraag: 'Hoe kwam u op het ideevan de alfabetische volgorde?'

'Dit is meer voor jou, denk ik', zegt de groene tegen de dikke.

'Het ging mij in de eerste plaats om de structuur', antwoordt dedikke. 'Er zijn al genoeg boeken waarin geen alfabetische volgorde wordtgehanteerd. In die boeken draait alles om de plot, of om dehoofdpersonages. Bij het enige andere boek dat, bij mijn weten, eenalfabet-structuur hanteert, staan achter de namen van die hoofdpersonageshun telefoonnummers vermeld.'

'Waarom schrijf je non-verklaring met een streepje?', vraag ik.

De dikke en de groene kijken elkaar. 'Je hebt twee soortennon-verklaringen', zegt de groene. 'De een is bijvoorbeeld zoiets als ''Ikvind het nu achteraf gezien niet verstandig dat Irak een nieuwe grondwetkrijgt'' en de ander luidt ''Met zijn waarschuwingen voor mogelijketerroristische aanslagen draagt minister-president Balkenende bij aan hetdoemdenken in Nederland. We moeten nu eens minder kakelen overterreurdreiging.'' Dergelijke non-verklaringen worden doorgaans gedaan intwee maanden eerder gedrukte jongerenorganen van de SGP.'

'In beide gevallen wordt er later ontkend dat het zo is gezegd', mengtde dikke zich in het antwoord. 'Er worden doorgaans excuses aangeboden. Hetstreepje hebben wij aangebracht om de lezer te waarschuwen dat hij na hetwoordje 'non-' niet meer verder hoeft te lezen.'

'Worden die hobbykippen nou nog ingeent?' vraagt een boer metweglating van het/de trema op de tweede e, waardoor het klinkt als eenallusie naar 'eend'. Nadat hij hardhandig het zaaltje is uitgewerkt, steekteen brutaal kind van een Iederwijs-school haar (middel!)vinger op.

'Schrijf je D'66 nou met een apostrof of aanelkaar?', wil zij weten.

De dikke en de groene beginnen tegelijk te bladeren. Maar tot iedersopluchting staat D'66 er niet meer in. Het is vervangen door een nieuwwoord, dat we hier omwille van de zwijgplicht, en ook omdat het lullig isom het einde nu al te verklappen, niet zullen noemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.