Praten

Terwijl Bibi de kinderen extra dik heeft aangekleed voor een fietstocht, zoekt haar minnaar weer contact.

Op een van de wanden in haar yoga-studio had Bibi een ansichtkaarthangen met een dichtregel van J.C. Bloem: 'Alles is veel voor wie niet veel verwacht.' Een voorschrift waarmee ze in het leven probeerde te staan, al lukte dat niet altijd. De hotelkamer van Bibi had een bordje family suite op de deur. Dat klonk aanmerkelijk beter dan hoe de kamer er feitelijk uitzag, vond ze. Familiesuite. Twee hokjes met een overloopje ertussen. In een hoek was een extra kinderbed geplaatst, in een andere stond een klein aanrecht met een koelkast die het niet deed.


Bibi was in de kamer met haar drie jongste kinderen (haar oudste zoon en zijn logée sliepen in een tweepersoonskamer ernaast). Hoewel het winter was, hadden de drie kinderen zich aangekleed alsof ze op zomervakantie waren. Bibi lette erop dat ze voor de fietstocht dikke truien aantrokken, winterjassen, sjaals, handschoenen en snowboots. Toen ze eindelijk klaar waren, vertrokken de kinderen uitgelaten in de richting van de lobby.


Het aankleden had Bibi zo veel moederlijke in-spanning gekost dat ze een tijdje daas op de rand van haar bed naar de duintoppen aan de eilandzijde keek. Scène uit een arthousefilm: omgeven door weekendtassen zit een vrouw in een verlopen hotelkamer alleen op een bed, starend over een besneeuwd landschap. Ze hoorde alleen de geluiden van een autistische centrale verwarming en - door het dubbele glas heen - zeemeeuwen die boven een afvalcontainer van de hotelkeuken krijsten.


De kamer had een klein troosteloos balkon van beton. Bij de deurklink zag Bibi twee tekstjes: 'In De Winter Verboden Openen' en 'Goed Deur Sluiten'. Prompt stond ze op van het bed om de deur van het slot te halen. Direct blies een ijsfrisse weldadige duinlucht rond haar gezicht. Ze stapte het balkon op.


In de verte, bij de hoofdingang, zag ze de kinderen van de groep bij elkaar staan. Ze hadden afgesproken alvast naar het dorp te lopen om huurfietsen uit te zoeken. Bibi volgde met haar blik haar jongste zoon, Kick jr., die een moment daarvoor bij het aantrekken van de winterkleren nog had moeten huilen, omdat zijn oudere zusjes hadden besloten dat hij in het kinderbedje bij de overloop moest slapen.


'Ik wil bij jullie...', had hij met gevoel voor theater gekermd, toen hij merkte dat hij de strijd ging verliezen. 'Nu ben ik ongelukkig.'


'Je bent helemaal niet ongelukkig', zei zijn oudste zus. 'Mam, Kick is toch echt niet ongelukkig?'


'Nee hoor', had Bibi geroepen, in een weekendtas zoekend naar handschoenen en moonboots.


'Wééél!', riep Kick jr. Hij had nog niet door dat hij zijn troefkaart niet te vaak moest inzetten. 'Ik ben ongelúúúkkig!'


Vanaf het balkon zag Bibi hoe kleine Kick en de zesjarige dochter van Sanne vrolijk achter elkaar aan renden in de sneeuw, achterna gezeten door een paar oudere kinderen. Volgens Jackie Kennedy is een moeder zo gelukkig als haar ongelukkigste kind. Met geamuseerde vertedering keek Bibi toe. Haar irritaties over de uitgeleefde suite en de slordigheid van haar gezin begonnen alweer weg te ebben. Tevreden en leeg keek ze over de natuur.


Vlak voordat ze weer naar binnen wilde gaan om zichzelf om te kleden voor de fietstocht, voelde en hoorde ze haar mobiele telefoon trillen. Met een voorgevoel pakte ze haar toestel. Een whatsapp van Silvijn.


'Alles goed met jou? Zullen we proberen elkaar zo even in private te spreken ergens? Ik mis je.'


Zuchtend keek Bibi naar de tekst. In private spreken, wat dacht hij niet? Toen ze zag dat hij nog steeds 'online' was, typte ze terug: 'Jezus man, verbaasd dat je hier bent. En behoorlijk in de war. Ik denk dat het goed is om elkaar voorlopig te ontlopen, want ik vind dit veel te eng. Je hebt me aan het schrikken gemaakt met je onverwachte komst. We spreken elkaar later.'


Ze drukte op de stuurknop en wachtte tot er een leesbericht verscheen. Toen ze haar bericht teruglas, schrok ze van de directheid. Omdat ze plotseling bang was dat deze ondertoon Silvijns ongenoegen zou opwekken, stuurde ze er een smiley achteraan. Waar ze ook weer direct spijt van had.


Even bleef Silvijns status 'online', en toen begon hij een antwoord te typen.


Op dat moment hoorde Bibi een geluid dat ze niet kon thuisbrengen. Omdat het aanhield, stapte ze haar family suite weer binnen, waar stevig op de deur werd gebonkt.


'Hoorde je me niet? Ik sta verdomme vijf minuten op die deur te rammen.'


Kick, die met ingehouden ergernis de kamer binnenkwam. Bibi zei dat ze buiten stond en niet door had dat hij naar binnen wilde.


'Buiten in deze kou?', zei hij, er verder geen aandacht aan schenkend. Hij zocht in zijn weekendtas naar zijn portemonnee en zonnebril. Bibi wilde iets zeggen, maar haar telefoon gaf weer een zoemend bliepgeluid. Ze negeerde het.


'Kick?', zei ze.


Een kleine zucht. Een hapering.


'Ik wil even met je praten.'


Ze hoorde het zichzelf zeggen. Even met je praten. Dat klonk als het allerergste dat echtparen tegen elkaar kunnen zeggen. Kick en zij voerden voortdurend gesprekken als ze bij elkaar waren, ze belden elkaar sowieso een paar keer per dag, ze skypeten langdurig als hij in het buitenland zat, maar nu wilde ze nadrukkelijk met hem praten.


'Nu?', zei Kick, die zijn winterjas had aangetrokken en naar zijn handschoenen en muts zocht. 'De kinderen staan op ons te wachten, we gaan alvast fietsen huren. Jij komt toch ook zo?'


'Die Silvijn...', begon Bibi.


Toen ze eenmaal zijn naam had uitgesproken, gebeurde er iets vreemds. Ze had niet precies geweten wat ze met Kick wilde bepraten over Silvijn, maar met het noemen van zijn naam verdween stante pede haar behoefte Kick op de hoogte te stellen van... Van wat eigenlijk? Ze had geen idee hoe ze het tegenover Kick zou moeten benoemen van wat er tussen Silvijn en haar - kortstondig - was gebeurd. Wat was er gebeurd? Er waren een paar zoenen gebeurd. Er waren een paar verliefde fluisteringen gebeurd. Wat intimiteit. Wat lichaamsdelenyoga. Alle woorden die Bibi kon bedenken, klonken te groot of juist te klein, te onbenullig of te confronterend, te eerlijk of te definitief.


'Ja, wat een toeval om hem hier te treffen', zei Kick, die onder een stapel kinderkleren zijn Noorse poolmuts zag liggen en deze opzette. Guitig keek hij haar aan. Een viking in een benauwde suite van twee keer drie bij drie.


'Uit welke stad kende je hem ook alweer?', zei Bibi.


Kick knikte ongeduldig .


'Uit Barcelona', zei hij. 'Hoewel ik eigenlijk daar z'n vrouw tegenkwam. Hem ontmoette ik pas later.'


Met grote ogen keek Bibi hem aan.


'Z'n vrouw? Nathalie?'


'Ja!', riep Kick. 'Kende je haar ook?'


'Ik wist niet dat jij haar kende. Ik heb op haar begrafenis gewerkt. Zelf heb ik haar nooit ontmoet.'


Inmiddels stond Kick weer bij de deur van hun kamer. Hij zei dat hij de kinderen echt achterna moest.


'Kom jij zo snel? Zal ik een tandem voor ons huren?'


'Nee, geen tandem', riep Bibi hem na.


Toen Kick de deur achter zich had dichtgetrokken, liet ze zich zakken op het bed. Weer een arthouse-shot van een vrouw peinzend op een bed. Na een tijdje pakte ze haar mobiele toestel, om het bericht te lezen dat Silvijn haar nog had gestuurd. Ze las: 'We moeten écht even praten.'


WAT ERAAN VOORAF GING

De Vijf is een groep van vijf vrouwen die elkaar al kent sinds de studietijd. Ze willen gezamenlijk Oud en Nieuw vieren op Vlieland, met mannen en kinderen. Omdat het hotel is overboekt, wijkt het gezelschap uit naar een verlaten jeugdboerderij, waar Bibi onder de dekens tekstberichten uitwisselt met haar geheime minnaar Silvijn. De volgende ochtend komt Kick tijdens een wandeling Silvijn tegen in het dorp. Hij neemt de man mee naar de jeugdboerderij, waar Bibi in één klap haar gevoel voor haar minnaar verliest. Wat doet hij in godsnaam op het eiland? Het gezelschap mag terug naar het hotel, waar Silvijn zich bij de ontbijttafel komt opdringen mee op fietstocht te gaan.


Personogram

Er zijn vier gezinnen mee en een alleenstaande moeder met kinderen. Spil zijn Bibi Roskam (yogalerares en uitvaartverzorgster) & Kick Groen (platenbons). Kicks vader wordt Opa Kick genoemd. Cameravrouw Frederique Severijn heeft al jaren de geheimen van haar vriendinnen verzameld. Ze is getrouwd met tv-maker en practical joker Pim Staal. Sanne Moens is persrechter en getrouwd met Bram Laprice, redacteur bij Libelle. Klaasje Binninga is ambtenaar, getrouwd met Korneel Petersen, duikinstructeur bij de brandweer. Rosalie van Lokeren is een gescheiden puzzelontwerpster.


1.1 Alles is veel

Vorige week zag ik ergens een ansichtkaart met het gedicht 'De Dapperstraat' van J.C. Bloem, een van de bekendste gedichten uit de Nederlandse poëzie. Wellicht een beetje uitgekauwd, maar toch was het mooi om op een onverwachte plek poëzie tegen te komen. 'De Dapperstraat' komt uit de bundel Quiet though sad uit 1947. De beroemde beginregels: 'Natuur is voor tevredenen of legen / En dan: wat is natuur nog in dit land? / Een stukje bos, ter grootte van een krant, / Een heuvel met wat vil- laatjes ertegen.'


1.2 Mooie uitspraken

Al een jaar of vijfentwintig verzamel ik mooie zinnen en uitspraken die ik tegenkom (Hugo Claus: 'Een grote hartstocht moet je volgen'). Eind vorig jaar las ik in NRC Handelsblad een interview met Redmond O'Hanlon, waarin hij zei: 'Je bent zo gelukkig als je ongelukkigste kind.' Deze schreef ik over in mijn mooie-uitsprakenverzamelmap. Ik dacht dat deze zin van O'Hanlon zelf was - en misschien is dat ook wel zo -, maar op internet vond ik meerdere mensen die dit hebben gezegd. Zo wordt de uitspraak onder andere toegeschreven aan Jackie Kennedy.


1.3 Korte stop

Herkenbaar is de uitspraak van een schrijverdat het hem of haar soms niet lukt een personage een kamer uit te laten gaan. Dat is mij nu ook overkomen. Dit hoofdstukje zou zich afspelen tijdens een fietstocht, maar de las van 'ontbijten' naar 'fietsen' ging mij iets te snel. Vandaar dat ik een korte stop in de family suite invoegde, bedoeld om de overgang soepeler te laten voelen. Eenmaal in die hotelkamer kreeg ik Bibi daar niet meer uit. Halverwege besloot ik haar daar maar te laten.


VERLIEFD OP EEN PERSONAGE

Iedere schrijver maakt het mee dat personages niet doen wat hij had bedacht of verwacht. Toen ik zelf nog geen schrijver was, vond ikhet behoorlijke aanstellerij als schrijvers in interviews heel interessant deden of niet zij hun personages dirigeerden maar de personages hen. Sommige schrijvers kregen zelfs gevoelens voor hun hoofdpersonen, en bleven maar schrijven om te zien wat hun aanbedenen deden. Het bekendste voorbeeld hiervan is wellicht Simon Vestdijk, die bij het schrijven van Een Alpenromanverliefd werd op een personage dat hijzelf had gecreëerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.