Prachtig triest en troostrijk

Pop


Paradiso, Amsterdam, 10/2.


Callahan toont zich in Paradiso als een van de grootsten in zijn vak.


Stoeltjes zouden er aanvankelijk staan in Paradiso, tijdens het enige Nederlandse optreden van Bill Callahan. Met een kleine duizend man was het concert van de Amerikaanse liedjeszanger uitverkocht. Maar een paar uur voor aanvang besloot de concertzaal die stoeltjes te verwijderen en de kaartverkoop weer op te starten.


Een vol Paradiso zag maandagavond vervolgens hoe Callahan er met zijn drie begeleiders zelf wel bij ging zitten, om ruim twee uur later het publiek in complete vervoering achter te laten. Het optreden kan de boeken in als een van de mooiste die de laatste jaren in de poptempel heeft plaatsgevonden.


Er mocht wat worden verwacht van Callahan, die mede dankzij zijn sonore, zwaarmoedige stem prachtige platen heeft gemaakt. Zijn recente albums, Apocalypse (2011) en Dream River (2013), plaatsen hem tussen grootheden als Leonard Cohen en Nick Cave, met liedjes vol droefgeestige observaties over het menselijk tekort. Hoe Callahan ook tobt in zijn liedjes, altijd is er een zinnetje dat relativeert en troost biedt.


In Paradiso was het meteen raak met de openingssong van zijn laatste album The Sing ('the only words I said today were beer and thank you'). Prachtig hoe zijn begeleiders de eenzaamheid omlijstten die Callahan bezingt. Vooral gitarist Matt Kinsey tilde de in beginsel nogal eenvoudige, zelfs monotoon klinkende composities naar een hoger plan. Callahans muziek bleek veel melodieuzer en vooral dynamischer dan op plaat. Al zag de zanger geen reden zijn volstrekt apathische podiumhouding te veranderen.


Die autistische presentatie - al meer dan twintig jaar een soort handelsmerk - accepteer je volledig omdat hij met precisie en timing de juiste woorden met de juiste intonatie weet te brengen. Alles wat hij zong was woordelijk verstaanbaar, ondanks het bandgeluid, dat naarmate de avond vorderde in volume aanzwol.


Callahan zelf speelde maar een paar akkoorden slaggitaar, sterk leunend op Lou Reeds Velvet Undergroundgeluid. Soleren kon hij beter aan Kinsey overlaten, zo bewees hij in Percy Mayfields Please Send Me Someone To Love. Toch bleek dit bijna 65 jaar oude liedje niet kapot te krijgen. Ook Mayfield wist in zijn liedjes (voor onder meer Ray Charles) persoonlijk leed met gevoel voor understatement te verwoorden.


Dat Callahan een groot dichterlijk talent had, wisten we. Dat hij een vol Paradiso in zijn greep kon houden met een band die dan weer zacht wiegend, dan weer schurend de juiste accenten aanbracht, was toch een verrassing. Callahan bewees zich behalve als een van de meest enigmatische ook als een van de grootsten in zijn vak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden