Column

'Prachtig hoor die sneeuw, maar nu opzouten', klinkt het achter sjaals en mutsen'

De vogels gaan tekeer dus het voorjaar is in zicht, concludeert columnist Lidy Nicolasen. 'De diep gevoelde zorgen over de crisis in de verzorgingsstaat ten spijt, over een paar dagen is het gedaan met het uitzicht op de ontbijttafel van de overburen.'

Beeld ANP

Opgewekt zegt de weerman: 'Als je de vogels hoort, weet je zeker dat het voorjaar niet lang meer op zich zal laten wachten'. Verdomd, zelf stevig ingepakt tegen de bijtend koude wind, had ik ze tekeer horen gaan. 'Ga nog even niks doen, het is nog veel te vroeg', murmelde ik weggedoken in mijn kraag. Maar vogels laten zich niet weerhouden noch bedotten, ook niet door de wind. In de kale takken vlechten ze takjes tot nesten, hun tijd is gekomen.

Het voorjaar is een raar ding. Op een dag merk je dat je klaar bent met Sven Kramer en Ireen Wüst, dat je geen zin meer hebt in jassen als donzen dekbedden, geen anti-slipzolen onder stevige schoenen of stamppotjes. Jij bent niet de enige, iedereen om je heen inclusief de natuur wacht met smart op wat er komen gaat. 'Prachtig mooi hoor, die sneeuw, maar nu opzouten', hoor je smekend achter sjaals en mutsen.

Sneeuwklokjes
Er zijn voorbodes. Sneeuwklokjes staan bibberend in het laatste pak sneeuw. Een dag laten schieten de frisgroene loten van krokussen en narcissen ook de grond uit. De vogels muiten opvallend, zoals gezegd en opeens zoemt er een mug. Er is geen twijfel mogelijk. De diep gevoelde zorgen over de crisis in de verzorgingsstaat ten spijt, over een paar dagen is het gedaan met het uitzicht op de ontbijttafel van de overburen. Over een paar dagen zon is de wereld tussen ons weer groen.

Het echtpaar nijlgans heeft zich evenmin door de kou laten weerhouden. Ze waken solidair en zorgelijk over hun kroost, zeven donzen bolletjes die dribbelend in het gras alle kanten opschieten. Ma snatert luid en pa blaast met diepe zuchten om de boel bij elkaar te houden. Ze hebben er alle reden voor. Grote vogels loeren op de bolletjes. Het is geen tederheid die reigers, meeuwen of kraaien op gepaste maar alerte afstand doen wachten. Ze hebben trek in een mals hapje kuiken.

'Gisteren waren het er nog negen. Twee zijn er al weg', zegt een vrouw, passerend in een scootmobiel. Of de kuikens een natuurlijke dood zijn gestorven of onder het oog van ma en pa bij hun kladden zijn gegrepen, vertelt ze er niet bij.

Verdwaald jong
Een van de kuikentjes timmert net iets te voortvarend aan de weg. Het duikelt hups van het gras op de lager gelegen met dunne rietresten en takjes bezaaide strook tussen gras en water. Ma en pa snateren en zuchten in paniek. De pootjes van het jong zijn nog te kort om terug te springen het grasveldje op. Ze lopen samen langs de oever op. Het bijna voltallige gezin aan de veilige hoge kant, het verdwaalde jong op gelijke hoogte aan de gevaarlijke kant, scharrelend op zoek naar een uitgang. Alle pogingen de hindernis te nemen, mislukken.

Vertwijfeld kijk ik toe. 'Kom op moe', zeg ik tegen het vrouwtje, alsof ik haar zou willen bewegen het jong aan zijn pluisjes omhoog te trekken. Ik weet maar net de impuls te onderdrukken zelf het jong op te pakken en terug te zetten in de familie. Wie zou ik met deze ingreep helpen?

Voedersilo
Opnieuw duikt het kopje tussen de takken op. Weer een aanloopje en dan wrikt het kuiken zich met schouders en snavel omhoog de helling op en staat het met een laatste rukje in het gras. Ma stopt onmiddellijk met snateren, pa met zuchten. De grote vogels zijn weg en een paar menselijke toeschouwers - even de springhouding van het jong nabootsend - rechten hun schouders en kijken de pluizige bolletjes na. Hoeveel zullen er morgen nog leven?

Thuis heeft de post een pakket afgeleverd. In de doos zit een voedersilo voor zaden, geschikt voor balkon of tuin en bedoeld om kleinere vogels als pimpelmezen, koolmezen, groenlingen of huismussen de winter door te helpen. Begin december, toen de eerste sneeuw was gevallen, heb ik de silo per internet besteld. Binnen drie of vier dagen in huis, zo werd me verzekerd. Het is maart intussen, het voorjaar lonkt. Weg met die silo.

Lidy Nicolasen is redacteur van de Volkskrant. Iedere zaterdag schrijft zij een column voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden