Prachtig beeld van duistere metropool

Los Angeles, de city of sin, blijft een onweerstaanbare locatie voor thrillerschrijvers. Zelfs als ze niet (meer) in de stad wonen....

Han Ceelen

deels in de Mojave-woestijn, en deels langs de verraderlijke LARiver. Pete Dexter, voorheen reporter in Philadelphia en tegenwoordig woonachtig in de staat Washington, situeerde zijn superbe Train in het Los Angeles van de jaren vijftig.

The Narrows, opvolger van Verloren licht, zal voor Connelly-fans een feest van herkenning zijn. Want behalve Harry keert nen hele reeks oude bekenden uit zijn oeuvre terug in het boek: privetective Terry McCaleb (hoofdpersoon uit Bloedbeeld en samen met Bosch actief in Donkerder dan de nacht), FBI-agente Rachel Walling (uit het veelbejubelde De dichter) en, last but not least, de dichter zelf psychopaat Robert Backus.

Dat laatste is een verrassing, want Connelly leek eerder nooit veel trek te hebben in een vervolg op De dichter. Maar acht jaar na dato is het er dan toch van gekomen. Connelly kreeg gewetenswroeging over het feit dat hij Backus destijds aan het eind van het boek liet ontsnappen en besloot zijn jeugdige onbezonnenheid alsnog recht te zetten.

En wie anders dan Harry Bosch, voormalig hard boiled politieman en tegenwoordig privtective, is in dat geval de aangewezen man om Backus een lesje te leren? Bosch was in deel niet van de partij, maar wordt al snel gemotiveerd om achter de dichter aan te gaan. Zijn vriend Terry McCaleb sterft onder verdachte omstandigheden, en Bosch denkt aanwijzingen te hebben dat Backus hierachter zit.

Hij is niet de enige die het spoor van de doorgedraaide po heeft opgesnoven. De FBI vindt zes lijken in de woestijn bij Las Vegas en ziet daarin onmiskenbaar de hand van Backus. Harry heeft dus machtige concurrentie, maar hij krijgt hulp van FBI-agente Rachel Walling, die niet meer zo loyaal is aan haar werkgever sinds ze eerder op een zijspoor werd gerangeerd. Zij verschaft Bosch de informatie en legitimatie die hij zonder penning node mist.

Het is een redelijk ingenieuze constructie, maar toch lijdt The Narrows aan hetzelfde euvel als Verloren licht: Bosch gedijt niet in zijn nieuwe rol. Hij mist autoriteit (het is niet des Harry's om door ieder groentje met een badge weggestuurd te worden) en hij mist zijn omgeving. Zonder partners, bazen, rechters, advocaten en journalisten loopt Bosch er maar een beetje verloren bij, en komt zijn karakter nauwelijks uit de verf.

Dat gebrek aan structuur heeft ook gevolgen voor de opbouw van het boek. De verschillende lijntjes komen op het eind allemaal wel bij elkaar, maar tot op dat moment hangt het verhaal te vaak als los zand aan elkaar. Spannend wordt het dan ook pas tijdens de ontknoping, als Bosch en de dichter daadwerkelijk tegenover elkaar staan. The Narrows is dus zeker niet Connelly's beste, maar er is hoop: Bosch keert binnenkort terug binnen de rangen van de LAPD. Wellicht dat we dan weer eens iets van de klasse van Kofferdood of Betonblond mogen verwachten.

Wvolledig geslaagd is Train van Pete Dexter, in 1988 winnaar van de National Book Award met Paris Trout. Train is de bijnaam van de jonge zwarte caddy Lionel Black, die zijn brood verdient op een van de vele chique countryclubs in het naoorlogse LA. Lionel is een schuchtere, teruggetrokken jongen, maar hij is ook een groot golftalent, en daarmee trekt hij de aandacht van de flamboyante politieman Miller Packard, die hem onder zijn hoede neemt. Miller heeft vele rijke vrienden, en schept er plezier in om Train voor veel geld tegen hen te laten spelen.

Ondertussen heeft Packard ook nog een tweede prot: Norah Still. Zij is het slachtoffer geworden van een brute roofoverval op een boot waarbij haar man is vermoord en zijzelf is verkracht. Packard was als eerste ter plaatse om de daders op te pakken. Opvallend detail: een van die daders werkte als manager bij dezelfde golfclub als Lionel. Norah trekt al snel bij Packard in, net als Lionel, die met een vriend in het tuinhuisje slaapt.

Aan de hand van dit opmerkelijke drietal schetst Dexter in schitterende stijl een meedogenloos, onwaarschijnlijk mooi beeld van de stad. Zijn versie van LA is een duistere, gesegregeerde metropool waar de haves (blank) zich angstig terugtrekken in hun enclaves en de woede van de have-nots (vooral zwart) op elke straathoek voelbaar is; een plek waar een dun laagje beschaving het ieder moment dreigt af te leggen tegen de rauwe wetten van de jungle.

Veel meer dan Connelly leunt Dexter daarbij op de suggestie.

De dreiging die je vanaf de eerste pagina bij de keel grijpt, zit hem (op een paar extreem gewelddadige scs na) meer in wat er niet dan in wat er wel gezegd wordt. Zelfs de plot, die een prachtige ontknoping kent, zit zo subtiel in elkaar, dat het je pas na het dichtslaan van het boek begint te dagen. Tenzij er heel gekke dingen gebeuren wordt Train de thriller van het jaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden