Prachtig balanceren langs pijnpunten

Het leven van vader en zoon neergezet als een soort levensboom

DOOR ANNETTE EMBRECHTS

Toen de Italiaanse choreograaf Giulio D'Anna zijn vader (vertegenwoordiger, homeopaat en autoliefhebber) vroeg naar een omschrijving van het vaderschap, antwoordde die: 'Het parkeren van je zoon op aarde, alvorens die te verlaten.' En zo ontstond, met één simpele toevoeging van een apostrof, de prachtige, toepasselijke voorstellingstitel Parkin'Son, over het leven van vader en zoon D'Anna, hun beider toekomst en de ziekte Parkinson (vader) die daarop van invloed is.

Begin 2000 besloot D'Anna choreografie te gaan studeren aan de SNDO in Amsterdam. Tien jaar later hoort zijn vader dat hij lijdt aan Parkinson. D'Anna maakt de verbondenheid met zijn vader tot onderwerp van een persoonlijk duet, in eerste instantie voor volwassenen, maar nu blijkt ook perfect geschikt voor tieners vanaf een jaar of 14.

Samen met zijn vader (62) staat D'Anna (31) een uur op toneel, in identiek hemdje en broekje en met kaal geschoren hoofd. Hun stemmen memoreren op een voice-over in chronologie jaartallen en memorabele feiten. Voor pa zijn dat aankopen van auto's, de geboorte van dochter en zoon, zijn switch van het katholicisme naar - tijdelijk - Jehovah's Getuigen en de onheilstijding van zijn ziekte. Zijn zoon noemt de eerste kus met een jongen, zijn vertrek naar Holland, zijn vergroeide rug en zijn afstuderen aan de SNDO.

Eén keer vraagt hij zijn vader harder te spreken - een correctie waarin je later een Parkinsontherapie herkent. Ook andere oefeningen ter vertraging van ziekteverschijnselen sijpelen onnadrukkelijk het bewegingsidioom in. D'Anna gaat niet zachtzinnig om met zijn stevige vader. Ze vechten een robbertje, slaan naar elkaar en wiebelen op elkaars rug. Prachtig is het moment wanneer D'Anna zijn vader vliegend laat balanceren op zijn voeten. De Parkin'Son zou dan zomaar een nieuw soort levensboom kunnen zijn, een zoon-stut-vaderboom.

En zo 'wandelen' ze langs levenstekens en pijnpunten, zonder melodramatisch te worden. Toch komen er tranen bij toeschouwers. Vooral wanneer aan het slot uitvergrote jeugdfoto's op doek verschijnen en D'Anna doortelt tot aan 2068. Zijn vader zal hem naar het altaar brengen, wanneer hij trouwt met een jongen. En hij adopteert een zoon, omdat hij graag iemand 'opa' tegen zijn vader wil horen zeggen. Langzaam vouwt zijn vader zich op in D'Anna's armen. Als je zo een zoon parkeert op aarde, heb je het als vader niet slecht gedaan.

Parkin'Son van Giulio D'Anna. 28/4, Huis a/d Werf. Nog te zien: 11 en 12 mei, Melkweg, Amsterdam en mogelijk in Rotterdam.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden