Poulencs antwoord op grauwheid

'Krab u waar het jeukt/ Afwisseling is het leukst/ Als men het maar beseft!' Wie het na de bonte rij van bizarre scènes nog niet door had, krijgt dit motto nog even luid en duidelijk ingewreven aan het slot van Les Mamelles de Tirésias ('de memmen van T.') van Francis...

Jaco Mijnheer

Bij de première in 1947 moet Poulencs opéra bouffe, over Thérèse die zich van haar borsten ontdoet om carrière te maken, haar man die vervolgens moederziel alleen in één dag 40.049 kinderen weet te produceren en de onverwachtse hereniging van het stel, een welkom tegenwicht tegen de grauwe oorlogsjaren hebben gevormd.

Het libretto was ook niet van actualiteit gespeend, hoewel Poulenc het gebaseerd had op een oudere tekst, Apollinaires gelijknamige poème fantastique uit 1904. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van een oorlog, een 'vlammenzee die al heel wat sterren heeft gedoofd', aanleiding voor een algemene oproep om vooral veel kinderen te maken.

Vrijdag werd Les Mamelles in Haarlem voor de eerste keer in Nederland scènisch opgevoerd door Opera Trionfo, het enkele jaren geleden opgerichte gezelschap dat jonge zangers opera-ervaring biedt. Het was een in alle opzichten geslaagde voorstelling. Wat de solisten, bijna allemaal Nederlanders met een opvallend goede Franse uitspraak, zingend en acterend wisten neer te zetten was zonder uitzondering van uitstekend niveau.

Tenor Bernard Loonen en bariton Mattijs van de Woerd waren overtuigend in de rollen van de echtgenoot en de politieagent, aan de zijde van de stralende sopraan Renate Arends in de titelrol.

Het koor had zich vooraf al vocaal bewezen in Poulencs lastige a cappella cantate Un Soir de neige (ook uit 1944), waarvan de desolate sfeer schril contrasteerde met Les Mamelles, maar bleek ook heel behoorlijk te kunnen dansen (in variété-choreografie) en kruipen (in luiers). Dirigent Ed Spanjaard en het Nieuw Ensemble beleefden in de krappe orkestbak hoorbaar plezier aan Poulencs geraffineerde theatermuziek, mede dankzij de uiterst adequate herinstrumentatie van componist Bart Visman.

De eenvoudige maar doeltreffende belichting en decors, met een reusachtige fauteuil als symbool van het patriarchaat, de indrukwekkende vilten kostuums van Claudy Jongstra en de vlotte, goed getimede en humorvolle regie van David Prins maakten het succes compleet. In het theater werkte het speelplezier aanstekelijk op het publiek; het zit erin dat dat tijdens de radio-uitzending wat minder zal gelden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden