Pot, pan, breipen

Muzikanten vertellen in Take Five over de vijf favorieten in hun platenkast. Deze week: Marc Koppen, drummer van Stuurbaard Bakkebaard.

Het is niet zo dat hij automatisch alles koopt van zijn lievelingen om de collectie maar compleet te hebben. Marc Koppen, de drummer van het Amsterdamse Stuurbaard Bakkebaard, is meer de kritische platenverzamelaar die ergens tegen aan loopt, geïntrigeerd raakt, verder luistert en vervolgens besluit tot al dan niet aanschaffen. Al maakt hij wel eens een uitzondering op die gewoonte. In zijn collectie die de duizend exemplaren nadert, heeft hij bijna alles van Frank Zappa. 'Op vinyl! Hoort ook zo. Da's een stuk nostalgie voor mij. Ik heb ook alles van Nick Cave.' En de namen die als kapstok dienen om de muziek van Stuurbaard Bakkebaard aan op te hangen? De invloeden die worden genoemd, zoals Tom Waits, de Kift en G Love & Special Sauce?

'Uiteraard, heb ik ook. Al moet ik zeggen dat sommigen zich pas later als invloed bloot geven. Als je de muziek koopt, heb je van tevoren nog geen idee of en hoe het op je zal inwerken. Pas later blijkt dat die artiesten zich op een of andere manier hebben verweven met je eigen muziek.'

Het zijn de muzikale broertjes van Stuurbaard Bakkebaard die eigenzinnigheid en vrijheid ook hoog in het vaandel dragen. In vorm en instrumentarium weerklinkt de hogere potten-en-pannen-knutselarij van de Kift en Tom Waits; er is de frisse veronachtzaming van songstructuren van dEUS; en het laidback jazzy gevoel voor improvisatie doet denken aan G Love.

De liefde voor de muzikale vrijheid zat er vanaf het allereerste begin in. 'We hadden ons 1999 voor de grap en zonder enig doel ingeschreven voor de Rob Acda Award, een talentenjacht in Haarlem. Met net genoeg repertoire voor twintig minuten speeltijd gingen we door naar de finale. Maar daar moesten we nog eens twintig minuten spelen en dat mochten niet dezelfde nummers zijn. Toen hebben we het enig gedaan wat we konden doen. We hebben ter plekke de liedjes verzonnen.'

1Led Zeppelin Led Zeppelin I (1969)

'De allereerste plaat waar ik helemaal ondersteboven van raakte. Ik zal acht of negen zijn geweest en mijn oudere broers luisterden naar The Beatles. Maar dat werkte niet bij mij. Een vriendje van mijn zus nam die eerste van Led Zeppelin mee en ik dacht Jeees, wat is dit? Dat donkere en zware en dan vooral in de drums. Waar Ringo Starr altijd puntig, fris en fruitig klonk, was John Bonham moddervet, log en hij hing er altijd achteraan. Ik wilde dat ook kunnen. Dus twee jaar later had ik met de hulp van mijn moeders breipennen en de potten en pannen de drumpartijen van alle Led Zep-nummers geleerd.'

2dEUS Worst Case Scenario (1994)

'In mijn muzikale smaak ben ik via Zappa in jazz en freejazz terecht gekomen. Ik luisterde bijna geen pop meer omdat ik er niet meer door werd verrast. En toen kwam Worst Case Scenario en werd ik weer net zo weggeblazen als destijds bij Zappa. Je hoort de extreme vrijheid die genomen is in de muziek, zodanig dat er bijna geen sprake meer is van genres in de liedjes. De rauwheid, de directheid, de energie die uit die plaat straalt geeft het gevoel dat hij heel snel is gemaakt en dat het ook zo heeft moeten zijn. Door dEUS ben ik weer naar popmuziek gaan luisteren.'

3Johnny Dowd The Pawnbroker's Wife (2002)

'Johnny Dowd liet me iets horen dat ik nog niet kende, een extreme vorm van country noir. Die plaat heeft een vreselijk donkere zware kant en tegelijkertijd ongelooflijk veel humor. Ik zag Johnny Dowd voor het eerst in een aflevering van VPRO's Loladamusica en er was meteen zoveel herkenning. Hij zei onder meer dat als je je als muzikant laat leiden door een verwachtingspatroon, van jezelf of van anderen, het vroeg of laat altijd misgaat. Ik heb na het programma meteen rondgebeld of we ergens in zijn voorprogramma mochten spelen. Ik heb zelfs een paar keer in zijn band mogen drummen. Maar omdat hij op het podium wil doen waar hij op dat moment zin in heeft, hanteert hij ook geen setlist. Toen ik op een avond voorzichtig informeerde wat we zouden spelen, zei hij alleen maar: 'Marc, free your ass and your mind will follow.'

4Ween Paintin' the Town Brown: Ween Live 1990 -1998 (1999)

'Een rauwe plaat met haast demo-achtige live versies van hun briljante absurde popliedjes die met veel humor uit alle denkbare genres putten. Wat zo gaaf is aan deze plaat, is dat je hoort dat ze opnamen hebben gemaakt in zalen waar soms maar vijf man publiek aanwezig is. Uit frustratie zitten de jongens van Ween het publiek te fokken en er klinken voortdurend scheldkanonnades als weer iets niet lukt. Het getuigt van lef en brutaliteit om jezelf zo te presenteren en ik denk dat ze hiermee die andere kant, anarchie van het leven, als band wilden laten voelen. Dat je je de eerste vijfhonderd optredens van je bestaan met z'n allen in een te kleine bus moet proppen en maar hopen dat er mensen op je staan te wachten.'

5Grinderman Grinderman I (2007)

'Het kan zo gruwelijk misgaan als een artiest besluit dat hij met een andere groep mensen een andere muzikale weg moet inslaan. Bij Nick Cave ging het helemaal goed. Grinderman diende als energiek, rauw, agressief tegenwicht voor zijn Bad Seeds waar hij toch meer in zichzelf gekeerd is. Maar hij is altijd die heftige prediker gebleven. Ik zag Grinderman destijds bij een try-out in het Haagse Congresgebouw. En Cave hield me gewoon twee uur lang vast met die dwingende intensiteit van hem. Ik durfde niet eens naar de wc of een biertje te halen, bang om iets te missen.'

Stuurbaard Bakkebaard - Boys Do Cry (Pias)

Stuurbaard Bakkebaard speelt vanavond in Vera in Groningen, vrijdag in het Arnhemse Luxor en zaterdag in Ekko in Utrecht.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden