Postzegels

Er wordt iedere dag wel iets geopend, gelanceerd of gepresenteerd, ja, we leven in een nijver landje...

Gisteren was het de beurt aan de nieuwe kinderpostzegel, ook alweer een instituut dat zo'n zestig jaar bestaat. Ik zie mezelf nog langs de deuren gaan met de intekenlijsten, het geld in een dikke envelop, de sticker die mensen bij de bel konden plakken ten teken dat ik langs was geweest.

Dit jaar waren er weer duizenden kinderen op de been om de postzegels te verkopen – 5,6 miljoen velletjes hebben ze verkocht, wat neerkomt op ruim 34 miljoen postzegels, twee per landgenoot.

De presentatie speelde zich af in de kleine zaal van Carré en werd luister bijgezet door de zangeres Do, een blonde stoot waar ik nog nooit van had gehoord, maar die het bij de aanwezige kinderen goed deed. Zij zong onder andere haar hit Heaven, een ballade, en de vrolijke meezinger Beat. Zelden een zangeres gezien die zich op een dinsdagmiddag zo inspande, dat kan wat worden – die Do.

Grappig was ook dat Do, gekleed in lage jeans met een brede riem en een wit leren jackie dat uitbundig buikruimte vrijliet, een perfect ingestudeerde dans had waar helaas een nogal grof gebaar in voorkwam: een greep in haar kruis. Iedere keer als ze het deed, leek ze zich te realiseren dat ze optrad voor kinderen en keurige genodigden van de Stichting Kinderpostzegels en corrigeerde ze zichzelf. Gaandeweg veranderde de woeste kruisgreep in een soort verlegen streling van de eigen dij – je zag als het ware dat de hand niet wist wat zij moest doen.

De kinderpostzegels staan dit jaar in het teken van kunst en cultuur en zijn ontworpen door Annelys de Vet, een ranke, jonge vrouw met sluik haar en een beugel die haar ontwerp toelichtte met deze woorden: 'kunst intrigeert, relativeert, informeert, varieert, beleert, beheert, verweert, activiteert, provoceert, parodieert, introduceert, stimuleert, motiveert, balanceert, animeert, begeert, verkeert en nuanceert.'

Zo, dat zijn de juiste woorden.

Haar postzegels ziet Annelys als een ode aan de onbevangen, vrije cultuurbeleving van het kind: zonder benul van hogere en lagere cultuur laat het kind kunst en cultuur toe, thuis, op straat, op school, voor de televisie, op het sportveld; en al die cultuur opent 'duizend gangen in het land van de kindergedachten.'

Het wonderlijke fenomeen doet zich voor dat de kinderpostzegels ook werkelijk die ode zijn geworden, wat dat betreft is Annelys de Vet een ontwerper die weet waar ze het over heeft. Haar postzegels zijn van een aanstekelijke vrolijkheid – bij elkaar op het velletje een feestelijke slinger van radio's, muziekinstrumenten, boeken, fototoestellen, balletschoenen en schilderspullen.

Elk voor zich zijn de postzegels misschien wel te mooi om te gebruiken, tenzij misschien op een brief naar Do die na afloop van de feestelijkheden eenzaam in een kleine Mercedes vertrok, gevolgd door een busje waarin haar dansgroep zat. Ze droeg haar eigen kleding en gebutste beautycase, plus het onvermijdelijke bosje bloemen.

Het begon hard te regenen toen ze uitparkeerde. Ze zwaaide naar de twee kinderen die haar net om een handtekening hadden gevraagd. Kunst en cultuur in Nederland – nijverheid met vlijt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.