Postume stemafdruk in een partituur

Anne Sofie von Otter: Music for a while. Archiv...

Belangrijker voor ons is dat ze ruim honderd, vooral vocale composities heeft nagelaten, waarvan de Zweedse mezzosopraan Anne Sofie von Otter er één zingt op haar nieuwe cd Mu s i c for a while. Het Udite, amanti uit de Cantate , ariette e duetti op. 2 uit 1651, met de lang uitgesponnen melismen op woorden als 'dolor', 'consolano' en 'sotterimi' (de onvergetelijke slotnoten), roept meteen het verlangen op de vocale kwaliteiten van deze 'virtuosissima cantatrice' nog postuum te kunnen beluisteren. Maar daarnaast vraag je je ook direct af wat er toch zou gebeuren als de excellente Von Otter voor zichzelf zou componeren. Zou ze, net als je bij Strozzi vermoedt, stukken maken die helemaal op háár stem zijn toegesneden en dus haast een soort stemafdruk in partituur zijn? Zodat we, met terugwerkende kracht, ook Strozzi's muziek op die manier kunnen interpreteren?

Tegelijkertijd is het een overbodige vraag. Strozzi verkeert op Von Otters cd in uitmuntend gezelschap van Monteverdi, Purcell, Caccini en Dowland en bij elkaar is Music for a while een onovertroffen staalkaart van hoogtepunten uit het repertoire in een eveneens onovertroffen uitvoering.

Bryn Terfel: Silent Noon. DG.

Beoordeling: 10

Een even uitdagende als eindeloze exercitie is het om je af te vragen of de imposante bariton van de Welshman Bryn Terfel geschapen is voor het Engelse repertoire of omgekeerd. Met de opkomst in de jaren negentig van gloedvolle Italiaanse uitvoeringen van het Italiaanse oude muziekgoed, werd de theorie gelanceerd dat zangers het repertoire uit eigen land met een natuurlijker expressie zouden vertolken dan dat uit andere landen. Anne Sofie von Otter, de Tsjechische Magdalena Kozena en ook Bryn Terfel hebben cd's op hun naam geschreven met liederen uit het land van hun jeugd. Maar of deze cd's zo geslaagd zijn door hun verwantschap met die muziek, of doordat ze uitzonderlijke zangers zijn, is een onbeantwoorde vraag.

Ook bij de nieuwe cd van Terfel, een selectie uit de 'Golden Age of English Song' (van de laat-Victoriaanse tijd tot de Tweede Wereldoorlog) verbleekt de kwestie bij het resultaat. Wat Terfel en zijn pianobegeleider Malcolm Marineau bereiken in bijvoorbeeld Come away, death van Roger Quilter of de bedrieglijk eenvoudige volksliedarrangementen van Benjamin Britten is van zo'n transparantie en perfectie dat peilloze diepten je glashelder tegemoet glinsteren.

Rolando Villazón: aria's van Gounod en Massenet. Met het Orchestre Philharmonique de Radio France o.l.v. Evelino Pidò. Virgin Classics.

Beoordeling: 9

Het regime van de drie tenoren (Pavarotti, Domingo en Carreras) was er een waarin kaskrakers als Una furtiva lagrima en Nessun dorma verhuisden van het operapodium naar het voetbalstadion en helden als Cavaradossi en Radamès bijkans bezweken onder overgewicht en slijtage. Het tij lijkt gekeerd ten gunste van de latino-tenor: beweeglijk, warmbloedig, een timbre dat even donker is als de kleur van de ogen en toch soepel en licht in de hoogte. De Argentijnse tenor José Cura is een representant en een rijzende ster is de Mexicaan Rolando Villazón, die zonder noemenswaardige persweeën uit zijn tengere gestalte een formidabel geluid weet te halen. Voor zijn cd Italian Opera Aria's krijgt-Villazón dit jaar een Edison. Op zijn nieuwste cd is hij te horen in Franse opera-aria's van Gounod en Massenet. Een aangename combinatie van kracht en lenig legato.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden