Postpunk-veteranen maken indruk op Best Kept Secret

Ze stonden vrijdagavond op Best Kept Secret mooi na elkaar geprogrammeerd, twee zeer invloedrijke bands uit de Britse popgeschiedenis.

The Jesus and Mary Chain. Beeld Best Kept Secret

The Jesus And Mary Chain, voorlopers van de zogeheten shoegaze-pop, kwam hun klassieke debuutalbum Psychocandy (1985) integraal naspelen. The Pop Group, in de jaren 1978-1980 berucht om hun mix van angstaanjagende punk, chaotische funk en hysterische freejazz, presenteerde hun eerste plaat in 36 jaar, het sterke Citizen Zombie.

Het was goed vol in de grote Stage 2-tent toen de band van de broers Reid het eerste nummer van kant een van Psychocandy inzette. Just Like Honey, de rustige opener. Het was meteen raak. De juiste galm op de drums, waarvan het geluid ontleend was aan Phil Spectors Wall Of Sound. Jim Reid zong goed, en de gitaar van zijn broer William klonk perfect in balans met de rest van het bandgeluid. Ook toen hij in het tweede nummer The Living End een flinke partij feedback-noise moest produceren.

Daarmee zijn de twee kenmerken van de sterkste liedjes van The Jesus And Mary Chain geduid: een sterke hang naar klassieke sixties-pop en het de oorverdovend piepende lagen gitaar die het zicht op de liedjes bijna ontnamen.

The Jesus and Mary Chain. Beeld Best Kept Secret

Ultra-kort snoeiharde noise-concerten

Bijna, want dat is ook na dertig jaar nog altijd de kracht van Psychocandy: door alle stofzuiger-herrie heen was er altijd de betovering van de sterke liedjes. Psychocandy sloeg in 1985 in als een bom in het bepaald niet erg opwindende Britse poplandschap van dat moment.

We waren gewaarschuwd want het eerste wapenfeit, de single Upside Down, gaf al een blauwdruk van het album net als zomer 1985 de minstens zo sterke opvolger Never Understand. Dat de band ook gewoon mooi kon spelen, in betrekkelijk rustige liedjes als Just Like Honey en You Trip Me Up was een verrassing, zeker gezien de turbulente ultra-korte snoeiharde noise-concerten waar de band berucht om was geworden.

Psychocandy is eigenlijk nooit fatsoenlijk uitgevoerd. The Jesus And Mary Chain zou met afnemend succes nog veel platen maken, die veel sterke liedjes kenden maar allen als geheel een stuk minder verpletterend klonken dan Pscychocandy. En verpletteren deed de band weer op Best Kept Secret. Ja, het was hard, maar niet te hard. Wat een moment ook, toen na het even piepende als beklemmende In A Hole, de bevrijding kwam was met het A Taste Of Cindy. Mooi gezongen, zoals op de plaat.

The Jesus and Mary Chain. Beeld Best Kept Secret

Fillers

We zijn dan bij het laatste nummer van kant 1. De single Some Candy Talking dat op de cd versie uit 1986 de beide plaatkanten verbindt, slaat de band over. Terecht. Na A Taste Of Cindy hoort Never Understand te komen, openingsnummer van kant 2.

Een plaatkant die, en dat viel nu meer op dan voorheen, toch wat minder was. Natuurlijk, You Trip Me Up is nog altijd een van de allermooiste liedjes van de Schotse band. Maar met name de twee laatste nummers: Somethings' Wrong en It's So Hard lijken ook na dertig jaar 'album fillers'. Een beetje een anticlimax, waar de band het publiek ook niet mee wilde wegsturen.

Jim Reid beloofde nog een paar latere liedjes te spelen, maar het was mooi zo. Psychocandy had de gedroomde uitvoering gekregen, daar waren we voor gekomen.

The Pop Group

Bovendien wachtte The Pop Group op het vlakbij opgetrokken Stage 5. De tent was nog leeg. Het publiek stond of nog bij The Jesus And Mary Chain of zocht een mooi plaatsje bij The Libertines, die een kwartier later zouden beginnen. Mark Stewart maakte het niet uit. Hij zette zijn schreeuwstem op: 'I am a thief of fire' brulde hij, openingsnummer van Y, de debuut-lp uit 1979.

Geweldig soepele en strakke band meteen. Drummer Bruce Smith en gitarist Gareth Sager houden het boeltje steeds knap bij elkaar. Fijn dat ze elkaar ook weer gevonden hebben, want hun mix van punk, funk, jazz, hiphop en reggaedub is nog altijd uniek. The Pop Group zou later legendarische bands als Rip Rig + Panic, Pigbag (van de hit Papa's Got A Brand New Pig Bag, 1982) en Mark Stewart & The Maffia voortbrengen en was de belangrijkste bron van inspiratie voor Nick Cave en zijn Birthday Party.

The Pop Group. Beeld Best Kept Secret
The Pop Group. Beeld Best Kept Secret

Relevante fossielen

Dat viel goed te horen aan de angsaanjagende schreeuw waarmee zanger Mark Stewart We Are All Prostitutes begon. De tent was inmiddels wat drukker, het publiek had zich laten meevoeren door sterke nieuwe nummers, en deze oude single kwam keihard binnen. Toch al een mooie mix van oud en nieuw waarmee The Pop Group voorkwam dat hun optreden te veel aan nostalgische sentimenten zou appelleren.

The Libertines waren al lang begonnen toen Stewart We Are Time aankondigde, en geen moment was daar de verleiding om de tent te verlaten. The Pop Group speelden even vurig als virtuoos en brachten muziek die je eigenlijk niet meer hoort. Mooi ook: twee fossielen uit de postpunk-tijd. Die allebei met een volstrekt andere aanpak hun relevantie bewezen tijdens Best Kept Secret.

The Pop Group. Beeld Best Kept Secret
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden